ตอนที่ 637

“หวานหว่านย้ายไปอยู่จวนของพวกเจ้า คุ้นชินแล้วหรือยัง?”

พี่รองซูมู่เอ่ยถามเขาว่า

“หวานหว่านดูซูบลงไปเล็กน้อย นางทานข้าวปลาไม่ถูกปากหรือไร?”

“เป็นไปไม่ได้กระมัง ข้าให้คนจากร้านไปส่งอาหารถึงที่ ล้วนเป็นของโปรดของนางทั้งนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะทานได้น้อย” ซูอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็รีบแย้งทันควัน ยืนยันว่าไม่มีทางเป็นเพราะเรื่องอาหารการกิน

“อาจเป็นเพราะชุดที่สวมใส่กระมัง เลยดูตัวเล็กลง พี่รองท่านคิดมากไปแล้ว ผ่านไปไม่กี่วันเองนะ” ซูเฉินคิดว่า เพิ่งจะไม่เจอกันแค่สองสามวัน ไม่น่าจะผอมลงเร็วขนาดนี้กระมัง?

ดังนั้น ต้องเป็นเพราะเสื้อผ้าแน่ ๆ

จนกระทั่งซูอี้เอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า

“เจียงอวี้ หวานหว่านยังเด็กนัก เจ้าควรจะรู้จักหักห้ามใจเสียบ้าง”

ประโยคนี้ทำเอาเจียงอวี้สำลักน้ำชาแทบตาย

ไม่ใช่สิ ฟ้าดินเป็นพยาน สองวันนี้เขาอดทนไม่ได้แตะต้องตัวนางเลยด้วยซ้ำ จะเอาอะไรมาไม่รู้จักหักห้ามใจกัน?

พี่ห้ายังคงพูดจาได้ตรงจุดเหมือนเคย นี่ปะไร พี่ชายทุกคนต่างหันมาจ้องเขาเป็นตาเดียว

เขาต้องใช้เวลาตั้งสติครู่ใหญ่ กว่าจะหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับมุมปาก แล้วอธิบายว่า

“พวกพี่ชายวางใจเถิด ข้ารู้ความหนักเบาดี”

ไฉนจึงวกมาเรื่องความหักห้ามใจนี้ได้เล่า?

จากนั้น เหล่าพี่ชายก็เริ่มอบรมสั่งสอนเขาอีกชุดใหญ่

“นิสัยของหวานหว่านดูภายนอกอ่อนโยน แต่เนื้อแท้ดื้อรั้น ยังมีความแง่งอนเอาแต่ใจอยู่บ้าง อาอวี้ เจ้าก็ยอมลงให้นางมากหน่อยเถิด”

“ตกกลางคืนหวานหว่านชอบทานของหวานและของเย็น เจ้าควรคอยเตือนนางบ้าง กินแบบนี้ไม่ดีต่อสุขภาพ ต้องงดเว้นเสีย”

“หวานหว่านชอบนอนตื่นสาย ตอนเช้าอาจจะลุกไม่ค่อยไหว ไม่รู้ว่าจวนของเจ้ามีกฎระเบียบต้องไปเข้าพบคารวะเช้าเย็นหรือไม่?”

“ข้าคัดเลือกพ่อครัวไว้ชุดหนึ่งแล้ว อีกไม่กี่วันจะส่งไปที่จวนของพวกเจ้า อาหารการกินวันหน้าก็ให้พวกเขารับผิดชอบเถิด พ่อครัวในจวนเจ้าข้าไม่วางใจ โดยเฉพาะฮูหยินรองบ้านเจ้าที่ดูท่าทางไม่น่าไว้ใจ ข้ากลัวนางจะทำร้ายซูหว่าน”