ตอนที่ 638

ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ชื่อเสียงของหมอเทวดาน้อยซูมู่ก็ยิ่งเลื่องลือระบือไกลกว่าเดิม

ยามพลบค่ำ ขณะนั่งรถม้ากลับจวนกั๋วกง ซูหว่านเอ่ยถามเจียงอวี้ว่าพวกพี่ชายคุยอะไรกับเขาบ้าง เหตุใดจึงไปนานเพียงนั้น

เจียงอวี้จึงเล่าเรื่องที่ถูกพวกพี่ชายกดขี่ข่มเหงให้ซูหว่านฟัง ทั้งยังใส่สีตีไข่เพิ่มไปอีกไม่น้อย

ผลคือทำให้ซูหว่านหัวเราะขบขันเป็นการใหญ่ ทว่าในใจกลับรู้สึกภาคภูมิใจอย่างยิ่ง

ดียิ่งนัก นี่คือความรู้สึกของการมีบ้านเดิมหนุนหลัง มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม นางจึงหยิกแก้มเจียงอวี้พลางข่มขู่ว่า

“ได้ยินหรือไม่ ดีกับข้าให้มากหน่อย มิเช่นนั้นพี่ชายทั้งห้าของข้า แค่ตบท่านคนละฉาดก็ทำท่านตายได้แล้ว”

ไม่ไหว พอคิดถึงภาพนั้น ซูหว่านก็ยิ่งหัวเราะอย่างบ้าคลั่งมากขึ้นไปอีก

เจียงอวี้จนปัญญา ทว่ากลับสุขใจที่ได้เห็นนางเป็นเช่นนี้

เมื่อทั้งสองกลับถึงจวน ต้องไปคารวะพ่อสามีและท่านตาเสียก่อน ช่วงนี้ผู้อาวุโสทั้งสองเข้ากันได้ค่อนข้างดี สาเหตุหลักคือไม่มีคนน่ารำคาญมาคอยรบกวน

แม้ปกติทั้งคู่จะไม่ค่อยพูดคุยกัน ต่างคนต่างอยู่ แต่รูปแบบการอยู่ร่วมกันเช่นนี้เมื่อเทียบกับยี่สิบปีก่อนก็นับว่าดีมากแล้ว

“จวิ้นจู่อยู่ที่บ้านเคยชินแล้วหรือยัง? หากมีสิ่งใดไม่คุ้นชิน ต้องรีบบอกแม่นมหลิ่วให้ไปจัดการหามาให้ ทุกสิ่งในจวนตอนนี้ล้วนขึ้นอยู่กับเจ้า เจ้าอยากทำอะไรก็ตามใจเถิด หากเจียงอวี้เจ้าเด็กเหลือขอนี่รังแกเจ้า เจ้าแค่มาบอกข้า ข้าจะให้ท้ายเจ้าเอง จะจัดการเขาให้หนักเชียว”

เจียงกั๋วกงถือโอกาสที่ซูหว่านมาคารวะไต่ถามนาง พูดจบเขาก็ถลึงตาใส่เจียงอวี้

มารดาของเจียงอวี้จากไปเร็ว คำพูดหลายอย่างเขาในฐานะพ่อสามีไม่สะดวกเอ่ยปาก แต่ความห่วงใยที่พึงมีนั้นจะขาดไปมิได้

“ท่านพ่อ ลูกสะใภ้สุขสบายดีทุกประการเจ้าค่ะ บ่าวไพร่ในจวนล้วนเอาใจใส่ข้า เรื่องเสื้อผ้าอาหารการกินความเป็นอยู่ล้วนจัดเตรียมตามความชอบของข้า ลูกสะใภ้ไม่ได้ขาดแคลนสิ่งใด ส่วนท่านซื่อจื่อนั้น ท่านพ่อวางใจเถิดเจ้าค่ะ หากเขาดีกับข้าไม่พอ ข้าจะต้องฟ้องแน่ ไม่เพียงฟ้องท่าน แต่จะฟ้องท่านตาด้วยเจ้าค่ะ”

ต่อหน้าผู้อาวุโส ซูหว่านรับมือได้อย่างคล่องแคล่วเสมอ ทั้งยังทำให้บรรยากาศผ่อนคลายได้อีกด้วย

นี่ปะไร ท่านตาที่อยู่ด้านข้างพอได้ยินก็หัวเราะเสียงดังลั่นทันที

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ เจ้าเด็กคนนี้ เจ้าฟ้องมาได้เลย คอยดูเถิดข้าจะตีเจ้าเด็กนั่นให้ขาหักเลยเชียว”

เจียงอวี้จนปัญญาอย่างยิ่ง ยามนี้เขากลายเป็นผู้รอดชีวิตที่อยู่จุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารไปแล้วกระมัง?

ไม่ว่าจะอยู่ที่จวนสกุลซู หรือจวนกั๋วกง เขาก็เป็นคนที่มีตัวตนน้อยที่สุดไปเสียแล้ว

ทว่าเขามิได้รู้สึกไม่พอใจ กลับรู้สึกว่าเช่นนี้ดียิ่งนัก อยากให้พวกเขาเอ็นดูซูหว่านจนลำเอียงไปเลยด้วยซ้ำ

ในห้องโถงมีเพียงเสียงหัวเราะของท่านตา เมื่อเห็นชายชราหัวเราะ ซูหว่านก็พลอยหัวเราะตามไปด้วย

หลังหัวเราะเสร็จ ท่านตาก็เอ่ยต่อว่า