ตอนที่ 64

เมื่อซูอวิ๋นว่าง เขาก็เริ่มจัดการกับถั่วหมักของเขา หลังจากที่เขาปิดผนึกมันในไหหมักไว้นานขนาดนั้น พอเปิดออกมาก็ได้น้ำหมักสีดำเต็มไหเลย

เขาเอาเครื่องเทศสำหรับทำอาหาร เช่น โป๊ยกั้กและอบเชย มาผสมกับน้ำหมักแล้วต้มในหม้อ สุดท้ายก็ได้น้ำหมักเข้มข้น หนึ่งกระปุกใหญ่ กลิ่นที่ออกมาไม่เหม็นเลย แถมยังมีกลิ่นหอมเค็มๆ อีกด้วย

พอเขาทำเสร็จ สิ่งแรกที่เขาทำก็คือดึงตัวซูหว่านมาให้ดม ให้นางดมดูว่านี่คือซีอิ๊วที่นางพูดถึงหรือเปล่า

ซูหว่านไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่าเขาจะสามารถทำซีอิ๊วออกมาได้ในครั้งเดียว เพียงแค่ฟังจากการบรรยายอย่างง่ายๆ ของนาง เขามีพรสวรรค์ในการทำอาหารจริงๆ

"ดมดูแล้ว เป็นซีอิ๊วที่ข้าพูดถึงจริงๆ!" ซูหว่านตอบกลับอย่างมั่นใจ

ส่วนรสชาติเมื่อนำไปผัดจะเป็นอย่างไรนั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน

ซูเฉินและซูอี้มองน้ำหมักสีดำข้นด้วยท่าทีสงสัย

"เจ้าสี่ น้ำหมักนี่ที่เจ้าทำเอาไปผัดอาหารกินได้จริงหรือ?"

"พี่สี่ น้ำหมักสีดำข้นแบบนี้ กินแล้วจะไม่ท้องเสียหรอกหรือ?"

"มันจะได้เรื่องหรือไม่? อร่อยรึเปล่า? คืนนี้ลองแล้วก็รู้เองแหละน่า ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่ถึงกับตายหรอกน่า ถ้าจะท้องเสียก็แค่เข้าส้วมมากสุดสามวันเอง!" ซูอวิ๋นมองโลกในแง่ดี ถ้าล้มเหลวเขาก็แค่ทำต่อก็เท่านั้นเอง

เพื่อให้เห็นผล ซูอวิ๋นไปซื้อเต้าหู้สดสองก้อนมาจากร้านทำเต้าหู้ในวันนั้นเลย เขาเอามาทอดกิน พอใส่ซีอิ๊วนี้แล้วก็ต้องใส่เกลือให้น้อยลง เพราะซีอิ๊วมันเค็มอยู่แล้ว

นอกจากนี้ยังผัดหมูสามชั้นหนึ่งจาน ใส่เต้าเจี้ยวลงไปด้วย หลังจากผัดกับซีอิ๊วแล้ว สีของเนื้อหมูจะออกดำก็ไม่เชิง แดงก็ไม่เชิง จะเรียกว่าสีน้ำตาลก็ไม่ใช่ สรุปคืออธิบายยาก

สีของเต้าหู้ทอดดูดีไม่น้อย น่ากินมาก

ตอนเย็นพี่น้องทั้งหลายก็นั่งล้อมโต๊ะกินข้าวด้วยกัน โดยมีเจียงอวี้อยู่ด้วย ทุกคนมองอาหารที่ไม่ธรรมดานี้แต่ไม่มีใครยื่นตะเกียบไปคีบเลย

ซูอวิ๋นเองก็ไม่กล้ากิน เขากลัวว่าจะผิดหวัง เลยได้แต่มองคนอื่นด้วยสายตาคาดหวัง

ซูเฉินและซูอี้กลืนน้ำลายลงคอ ต่อสู้กับความคิดในใจ เพราะท้องเสียนั้นไม่สบายจริงๆ

เจียงอวี้ยังคงดูสงบ บนใบหน้าไม่แสดงความรู้สึกใดๆ

สุดท้ายก็เป็นซูหว่านที่เริ่มคีบก่อน

"เต้าหู้ทอดนี่ดูน่ากินจังเลย เนื้อหมูนี่ก็น่าจะกินกับข้าวได้เยอะ!"

นางคีบอย่างละชิ้น แล้วยัดเข้าปากโดยไม่ลังเล หลังจากทะลุมิติมาที่นี่ ยุคสมัยนี้แม้แต่พริกก็ยังไม่ถูกค้นพบ อาหารที่ผัดก็จืดชืด ไม่มีเครื่องปรุงรสอย่างซีอิ๊ว สำหรับนางแล้วมันค่อนข้างจะไร้รสชาติเกินไปหน่อย

ในที่สุด นางก็ได้ลิ้มรสรสชาติที่คุ้นเคยอีกครั้งในวันนี้ ชั่วพริบตาเดียว นางก็รู้สึกว่าปุ่มรับรสของนางเหมือนกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง