ตอนที่ 640

แม้ว่าระหว่างวันซูมู่จะเป็นคนเคร่งขรึมสำรวมตนยิ่งนัก ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าสตรีอันเป็นที่รัก เขาก็มิอาจควบคุมตนเองได้เช่นกัน

ในที่สุดทั้งสองก็ได้สมดั่งปรารถนา คู่รักได้ครองคู่ แต่นี้ไปซุนหลิงเอ๋อร์ได้กลายเป็นสะใภ้ตระกูลซู และเป็นพี่สะใภ้รองของซูหว่านแล้ว

เรื่องใหญ่ในชีวิตของหมอเทวดาซุนนับว่าสำเร็จลุล่วงแล้ว เขามองหลานสาวที่เลี้ยงดูมากับมือในที่สุดก็ได้คู่ครองอันมั่นคง ต่อให้ถึงคราละจากโลกนี้ไปแล้ว ในยมโลกก็ย่อมหลับตาลงได้อย่างสงบ

...

ยามพลบค่ำ เจียเฉิงเดินออกมาจากห้องหอของซุนหลิงเอ๋อร์ ประจวบเหมาะกับได้พบซูเฉินที่กำลังมาตามหานางพอดี

ซูเฉินมีหน้าที่ต้องคุ้มกันนางกลับจวนเซียงอ๋องอย่างปลอดภัย ตามที่ได้รับปากไว้กับเซียงอ๋อง

เมื่อเห็นซูเฉินเดินตรงเข้ามา เจียเฉิงก็ดีใจยิ่งนัก นางวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหาเขา พลางเงยหน้าขึ้นมอง

“ซูเฉิน ท่านมาหาข้าหรือ?”

ซูเฉินยิ้มพลางพยักหน้า

“อืม ข้าจะไปส่งเจ้ากลับจวนอ๋อง ดึกมากแล้ว”

เจียเฉิงแย้มยิ้มสดใส มือเล็ก ๆ ไขว้ไว้ด้านหลัง เอียงคอจ้องมองเขา

นางนึกอยากเย้าแหย่เขาขึ้นมาอีกแล้ว

“ซูเฉิน วันนี้ข้าเหนื่อยมาทั้งวัน ปวดเท้าไปหมด ไม่อยากเดินแล้ว”

ซูเฉินได้ยินดังนั้นก็เม้มริมฝีปาก ดูท่าทางจะเชื่อเป็นจริงเป็นจัง

ทว่าความจริงนางเพียงแค่อยู่เป็นเพื่อนเจ้าสาวมาทั้งวัน มิได้ออกไปที่ใดเลย แต่ก็ยังมีคนเต็มใจจะตามใจนาง

“เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี? ให้ข้าแบกจวิ้นจู่ดีหรือไม่?”

คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้เขาจะหัวไวนัก พูดประโยคเดียวก็ตรงเข้ากลางใจของเจียเฉิงพอดี

ซูเฉินเคยจูงมือนาง เคยอุ้มนาง แต่เพียงอย่างเดียวที่ยังไม่เคยคือแบกนาง

ดังนั้นเจียเฉิงจึงพยักหน้า

“อืม... ก็มิใช่ว่าจะมิได้”

ซูเฉินเห็นดังนั้นก็พลันหัวเราะออกมา ดูเหมือนเขาจะเข้าใจเจตนาแฝงของนางแล้ว จึงเดินเข้าไปย่อตัวลงตรงหน้านาง

“ขึ้นมาเถิด ข้าจะแบกเจ้าเอง”