ตอนที่ 641

บรรยากาศภายในรถม้าอบอวลไปด้วยความวาบหวาม แม้ว่านางจะเป็นคนใจกล้า ทว่ายามนี้กลับว่าง่ายอย่างยิ่ง ปล่อยให้เขาตักตวงความหอมหวานได้ตามอำเภอใจ

ซูเฉินเพียงแค่ตอบสนองตามสัญชาตญาณดิบเพราะความวู่วามชั่วขณะ นางอิงแอบแนบกายเขาพลางหอบหายใจระรวย ส่วนตัวเขาเองก็มิอาจสงบจิตใจลงได้เป็นเวลานาน

หากมิใช่เพราะนางแทบจะขาดอากาศหายใจ เขาคงยังตัดใจปล่อยนางไปมิได้

เมื่อถึงจวนเซียงอ๋อง ซูเฉินอุ้มนางลงจากรถม้า เวลานี้เจียเฉิงยังดูปกติดี เพียงแต่ริมฝีปากบวมเจ่อเล็กน้อย

ซูเฉินทอดสายตาส่งนางเข้าไปจนประตูใหญ่ปิดลง เมื่อกลับขึ้นมาบนรถม้า กลิ่นอายความวาบหวามยังคงหลงเหลืออยู่ เขาถึงเพิ่งรู้สึกได้ว่าหัวใจกำลังเต้นรัว

เมื่อครู่นี้เขาจูบนางไปแล้ว มิหนำซ้ำยัง... บ้าคลั่งถึงเพียงนั้น?

ฝ่ายเจียเฉิง ทันทีที่ก้าวพ้นประตู ขาของนางก็อ่อนยวบลง โชคดีที่มีสาวใช้คอยประคองไว้

สาวใช้มองริมฝีปากที่บวมแดงของนางก็ตระหนักถึงบางสิ่งได้ จึงรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง

ในภวังค์อันเลือนราง เจียเฉิงยังคงรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่ากลิ่นอายบุรุษเพศอันมิอาจมองข้ามนั้นยังโอบล้อมรอบกาย

ซูเฉินช่างเปี่ยมไปด้วยความเป็นชายชาตรี สมกับที่เป็นถึงแม่ทัพ กายเขาแผ่ซ่านกลิ่นอายของบุรุษเพศ หรืออาจกล่าวได้ว่า พลังความเป็นชายพลุ่งพล่านยิ่งนัก

ทว่านางกลับมิได้รังเกียจกลิ่นอายนี้ ตรงกันข้ามมันทำให้นางรู้สึกวางใจ ราวกับว่าขอเพียงได้พิงอิงเขา ปัญหาทุกอย่างย่อมคลี่คลาย และไม่มีผู้ใดสามารถทำร้ายนางได้

นี่นับว่าความรู้สึกรุดหน้าไปอีกขั้นหรือไม่?

ยังจำได้ว่าตอนที่ทุกอย่างยุติลง เขาโอบกอดนางไว้ในอ้อมอก แล้วถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า ท่านพ่อของนางจะทูลขอพระราชทานสมรสจากฝ่าบาทเมื่อใด

ดูท่าเขาคงอดรนทนไม่ไหว อยากจะแต่งนางเข้าจวนเต็มทีแล้ว

หลังงานมงคลสมรสของซูมู่และซุนหลิงเอ๋อร์ ในที่สุดซุนหลิงเอ๋อร์ก็เปลี่ยนคำเรียกขานยามยกน้ำชา เปลี่ยนมาเรียกบิดาซูและมารดาซูว่าท่านพ่อท่านแม่

ยามนี้เหล่าสตรีที่เคยปรากฏตัวในตระกูลซูต่างเกล้าผมทรงสตรีออกเรือนกันหมดแล้ว สลัดคราบสาวน้อยแรกรุ่นผู้ร่าเริงในวันวาน ก้าวเดินไปบนเส้นทางที่สุขุมเยือกเย็นยิ่งขึ้น

ฝ่ายซูอี้ก็ดูราบรื่นเป็นอย่างยิ่ง ความรู้สึกระหว่างเขากับลั่วซีจู๋ยิ่งทวีความลึกซึ้งจากการได้อยู่เคียงใกล้กันเช้าค่ำ

ทั้งสองเพียงแค่ได้อยู่ด้วยกันเงียบ ๆ ตลอดทั้งบ่าย แม้มิได้เอ่ยวาจาสักครึ่งคำ ก็ยังให้ความรู้สึกสงบสุขในวันเวลาอันดีงาม

เขาเป็นผู้ตวัดพู่กันวาดภาพ ส่วนนางก็คอยฝนหมึกและผสมสีให้เขา

ทว่าวันเวลาอันสงบสุขเช่นนี้ผ่านไปได้ไม่กี่วัน ก็มีข่าวร้ายส่งมาจากตำหนักบูรพา