ตอนที่ 657

ไม่มีวัตถุประสงค์อื่นใด นอกจากการทำให้พวกเขาทั้งสองขุ่นเคืองกัน เมื่อถึงเวลานั้น ซูหว่านจะต้องเสียความสงบเพราะความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้อย่างแน่นอน เมื่อเกิดปัญหาภายในครอบครัวของเจียงอวี้ ซูหว่านจะต้องก่อความวุ่นวายขึ้นมา นางก็จะสามารถฉวยโอกาสจับจุดอ่อน เพื่อช่วงชิงอำนาจการดูแลเรือนกลับคืนมาได้

แต่หารู้ไม่ว่า เจียงอวี้ไม่ใช่คนที่จะถูกวางแผนร้ายได้ง่ายๆ ยาช่วยชีวิตที่เขาพกติดตัวนั้น หมอเทวดาซุนเป็นผู้ปรุงขึ้นมาเองกับมือ ซึ่งสามารถชะลอฤทธิ์ของยาและพิษได้ทุกชนิด แม้กระทั่งยาปลุกกำหนัด

หลังจากกินยาไปแล้ว สมองของเจียงอวี้ยังคงสามารถรักษาความตื่นตัวไว้ได้ แต่ปฏิกิริยาของร่างกายนั้นยังคงควบคุมไม่ได้

หญิงผู้นั้นเข้าหาเขาโดยตรง เลียนแบบซูหว่านเรียกเขาว่า ‘อาอวี้’ ในวินาทีนั้นท้องไส้ของเจียงอวี้ปั่นป่วน ราวกับรู้สึกว่าชื่อของตนถูกแปดเปื้อน

หญิงผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นจงหลีเอ๋อร์นั่นเอง ไม่แปลกใจเลยที่หนิงเวยมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ตราบใดที่แผนสำเร็จ เจียงอวี้ก็จะถูกสถานะของจงหลีเอ๋อร์บีบบังคับ จะยอมรับหรือไม่ยอมรับก็ต้องยอมรับอยู่ดี

เมื่อมือคู่นั้นเกือบจะสัมผัสตัวเขา เจียงอวี้ก็ตวาดใส่นางคำเดียวว่า ‘ไสหัวไป’

หลังจากนั้น เขาก็จับไหล่ของนางแล้วโยนออกไปในลานหิมะข้างนอก จากนั้นก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดมือด้วยความรังเกียจ ราวกับว่าตนได้สัมผัสกับสิ่งที่ไม่สะอาด

ข้างนอกหิมะโปรยปราย จงหลีเอ๋อร์สวมเสื้อผ้าบางเบา ไม่นานก็หนาวสั่นจนตัวโยน ฟันกระทบกัน

นางคิดในใจว่าเป็นไปไม่ได้ ทำไมปริมาณยามากมายขนาดนี้ เขายังสามารถคงสติไว้ได้?

ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่ ก็ได้ยินเจียงอวี้ออกคำสั่ง

"โยนนางไปไว้หน้าจวนซุ่นเต๋อโหว ให้ทุกคนรู้ว่าบุตรีสายตรงของจวนโหวผู้นี้ ใช้วิธีสกปรกต่ำช้าเช่นไรในการยั่วยวนชายที่มีภรรยาแล้ว!" คราวนี้เจียงอวี้โกรธจริงๆ และตัดสินใจแน่วแน่ที่จะทำลายชื่อเสียงของนางให้ย่อยยับ

จากนั้น เขาก็สั่งคนให้จับหนิงเวยขังไว้ รอการลงโทษ

จงหลีเอ๋อร์ถูกคนลากออกจากจวนกั๋วกง ตลอดทางนางดิ้นรนไม่หยุด ทั้งร้องไห้และตะโกน ขอให้เจียงอวี้ปล่อยนางไป นางรู้ตัวว่าทำผิดแล้ว

หากเรื่องนี้แพร่ออกไป การบุตรีสายตรงของจวนโหวอย่างนาง ใช้วิธีสกปรกยั่วยวนคนแต่ไม่สำเร็จ แถมยังถูกคนโยนทิ้งไว้หน้าจวนโหวอีก อนาคตของนางก็จะพังทลาย พังพินาศโดยสิ้นเชิง!

ตอนนี้เพิ่งมารู้ว่าทำผิด มันก็ไม่มีประโยชน์แล้ว สายเกินไปแล้ว พวกนางทำให้เจียงอวี้โมโหสุดขีด

ซูหว่านรู้แต่เพียงว่า ตนกำลังชื่นชมดอกเหมยอยู่ดีๆ จากนั้นก็ถูกคนพาตัวกลับมาอย่างเร่งรีบ

ในห้องไม่ได้มีการจุดเตาถ่าน เจียงอวี้สวมชุดนอนบางเบานอนตะแคงอยู่ตรงนั้น ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตามีเส้นเลือดฝอยสีแดงเต็มไปหมด

ซูหว่านเพิ่งจะปลดเสื้อคลุมขนจิ้งจอกออกจากตัว ก็สังเกตเห็นว่าเขาผิดปกติ เมื่อเดินเข้าไปใกล้เขาก็ถูกเขากระชากแขน และถูกดึงให้ล้มลงอย่างรวดเร็วจนรู้สึกวิงเวียน

ตัวของเขาร้อนมากจริงๆ ดวงตาก็แดงก่ำ เขากระชากเสื้อผ้าของนางอย่างรุนแรงไร้ระเบียบ ซูหว่านรู้สึกตกใจเล็กน้อย...

ปกติแล้ว เวลาเจียงอวี้มีอารมณ์ ไม่ว่าเขาจะรู้สึกเร่าร้อนเพียงใด เขาก็ไม่เคยหยาบคายเช่นนี้