ตอนที่ 661

สตรีผู้นั้นเอนกายพิงอยู่ในอ้อมแขนของเสด็จพ่อราวกับไร้กระดูก ริมฝีปากแดงก่ำราวกับเปลวไฟ เครื่องประดับบนร่างส่องประกายแสบตา

ตอนนี้ยังไม่ถึงหนึ่งปีด้วยซ้ำ เสด็จพ่อเป็นคนออกคำสั่งเองว่าทุกคนไม่ควรใช้ชีวิตอย่างหรูหราฟุ่มเฟือยเกินไป ให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างเรียบง่าย เพื่อไว้อาลัยแก่องค์รัชทายาทผู้ล่วงลับ

ผลสุดท้าย เขากลับเป็นผู้ที่ฝ่าฝืนข้อห้ามเสียเอง เรื่องนี้ทำให้มู่หรงไหวรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง

นี่มันเหมือนโดนของเลยนี่นา?

เขาหวังดีเข้าไปทูลเตือน แต่กลับถูกเสด็จพ่อดุด่าอย่างหนัก ทำให้จิตใจไม่สงบ จึงมาหาซูหว่าน เพื่อให้นางช่วยวิเคราะห์เรื่องนี้

“เพื่อนรัก ฉันอยากถามเธอว่าในนิยายนั้น มีบุคคลที่ชื่อเนี่ยเจาอี๋รึป่าว?”**

ซูหว่านส่ายหน้าทันที

“ไม่มีบุคคลที่ชื่อเนี่ยเจาอี๋นะ ฉันเพิ่งเคยได้ยินชื่อเมื่อครู่นี้นี่เอง ก็รู้สึกแปลกใจอยู่ จึงอยากเตือนนายให้ระวังฮองเฮาและโอรสให้ดี เพราะในนิยาย หลังจากองค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ ฮ่องเต้ตั้งใจจะสนับสนุนมู่หรงเซิงให้ขึ้นครองราช ฮองเฮาและโอรสเกิดความริษยา จึงวางยาพิษ 'หลิงฉือ' ให้ฮ่องเต้ ซึ่งต่อมาพี่รองของฉันช่วยถอนพิษได้ แต่ถึงอย่างนั้น พระองค์ก็มีพระชนม์ชีพต่อไปได้ไม่ถึงสามปี

ตอนนี้เนื้อเรื่องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว การปรากฏตัวของเนี่ยเจาอี๋ที่โผล่มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย และพฤติกรรมที่ผิดปกติของฮ่องเต้ ล้วนแต่บ่งบอกว่า หากมีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้น ย่อมมีมารร้ายอยู่เบื้องหลัง ฉันคิดว่านายควรหาทางให้พี่รองของฉันเข้าวังไปตรวจดูอาการของฮ่องเต้ให้ละเอียด ดูว่าเขาจะถูกวางยาพิษรึป่าว”

ซูหว่านคิดเพียงว่า เรื่องนี้เพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่นาน หากสามารถถอนพิษได้เร็ว ทุกอย่างก็จะยังไม่สายเกินไป

แต่เรื่องนี้ก็เป็นจุดที่มู่หรงไหวจนปัญญาเช่นกัน

“ตอนนี้เสด็จพ่อทรงต่อต้านการให้คนอื่นถวายการรักษาอย่างมาก นอกจากการตรวจชีพจรตามปกติประจำวันของหมอหลวงแล้ว ก็ไม่ทรงยอมให้ใครตรวจดูพระอาการเลยแม้แต่น้อย แต่หมอหลวงกลับรายงานว่าชีพจรของเสด็จพ่อเป็นปกติ ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง และที่สำคัญคือ พระองค์ไม่ทรงรับฟังคำพูดที่ขอให้ทรงดูแลสุขภาพเลย เบาหน่อยก็จะถูกด่าอย่างหนัก หนักหน่อยก็จะถูกลากออกไปประหารชีวิตเลย

เธอรู้จักลู่กงกงที่เคยปรนนิบัติอยู่ข้างกายเสด็จพ่อรึป่าว? เพียงเพราะเขาพูดคำพูดทำนองนั้นคำเดียว เสด็จพ่อก็กริ้วจนสั่งคุมขังทันที ลู่กงกงรับใช้พระองค์มาสี่สิบปีแล้ว เรื่องนี้ มันยากจะวิจารณ์จริงๆ นะ!”

มู่หรงไหวบ่นถึงเสด็จพ่อของเขาด้วยสีหน้าจนใจ

หากไม่ใช่เพราะหมดหนทางแล้ว จะมาขอให้ซูหว่านช่วยวิเคราะห์ได้อย่างไร?

ซูหว่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเรียบเรียงเรื่องราวเหล่านี้

“ทางด้านฮองเฮามีท่าทียังไงบ้าง?”

“นางจะแสดงท่าทีอะไรได้อีก ก็ไม่รู้ว่าเสแสร้งหรือเป็นเรื่องจริง นางเข้าเฝ้าเสด็จพ่อหลายครั้งเพื่อทูลเตือนตรงๆ และถูกเสด็จพ่อสั่งกักบริเวณแล้ว ถ้าเป็นฝีมือของนาง ก็ต้องบอกว่าการแสดงของนางแนบเนียนเกินไป แต่ถ้าไม่ใช่ฝีมือของนาง ฉันก็รู้สึกว่ามันไม่น่าจะใช่เรื่องจริงทั้งหมด”