ตอนที่ 664

ฮองเฮาเห็นว่าโต้แย้งไม่ชนะ จึงเลือกใช้วิธีเชือดไก่ให้ลิงดู ในวันนี้ นางตั้งใจที่จะใช้มาตรการที่แข็งกร้าวเพื่อสนับสนุนบุตรชายของตนให้ขึ้นสู่อำนาจ

นางเป็นฮองเฮา เมื่อฮ่องเต้ล้มป่วย การที่นางจะเข้ามาควบคุมสถานการณ์โดยรวมก็เป็นเรื่องที่สมควร และตราพระราชลัญจกรก็อยู่ในมือ ใครจะกล้าไม่เชื่อฟังนาง?

“ฮองเฮาปีศาจ จิตใจของเจ้าสมควรถูกลงทัณฑ์ ที่ฮ่องเต้ทรงพระประชวรหนักถึงเพียงนี้ เกรงว่าคงเป็นเพราะเจ้า อ๋องเสียนไร้คุณธรรมไร้ความสามารถ ไม่คู่ควรกับตำแหน่ง ข้าไม่ได้พูดผิด เขาไม่คู่ควร เจ้าก็ไม่คู่ควร เขาสู้แม้แต่ปลายเล็บเท้าของอดีตองค์รัชทายาทก็ไม่ได้ ทั้งยังสู้อ๋องจิ้นและอ๋องสวินไม่ได้ด้วยซ้ำ ยังไม่ยอมให้คนอื่นพูดอีกหรือ? ตั้งแต่เมื่อใดกัน ที่ราชกิจแผ่นดินต้องให้เจ้า สตรีชั้นต่ำเพียงคนเดียวเป็นผู้ชี้ขาด?"

ขุนนางผู้ตรวจการที่ถูกลากตัวออกไปผู้นี้ ด้วยความโกรธจัด จึงกล้าพูดทุกสิ่งทุกอย่างออกมา ในเมื่ออย่างไรก็ต้องตายอยู่แล้ว ก็ยอมตายไปเลย ก่อนตายเขายืนกรานที่จะพูดความในใจของตนออกมา

ฮองเฮาทรงโกรธจนตัวสั่นและเดือดดาล ทรงลุกขึ้นชี้ไปที่ขุนนางผู้ตรวจการแซ่ฉินผู้นี้

“พูดจาเหลวไหล สมควรตายหมื่นครั้ง ให้ห้าม้าแยกร่างเขา!

“ฮองเฮาปีศาจ เจ้าจะต้องไม่ตายดี!” ก่อนที่ขุนนางผู้ตรวจการคนนี้จะถูกลากออกจากท้องพระโรง เขาก็ร้องตะโกนประโยคนี้ออกมา

หลังจากนั้นไม่นาน ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาของเขา

ในชั่วพริบตา ในราชสำนักก็เต็มไปด้วยความหวาดผวา ทุกคนถูกควบคุมโดยฮองเฮาที่ดูเหมือนจะเสียสติไปแล้ว

ทุกคนรู้ว่า หากผลัดกันออกมาทีละคนคงไม่ได้ผล จึงมีคนเริ่มเป็นผู้นำ*

อัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวาและฝ่ายซ้ายคุกเข่าลงพร้อมกัน โดยเฉพาะอัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวาถึงกับตะโกนเสียงดังว่า

“ความโชคร้ายของแผ่นดิน ความโชคร้ายของแผ่นดินโดยแท้ ฮองเฮาปีศาจครองอำนาจ ทำลายโชคชะตาของแคว้นจิ้น ทำลายการปกครองของแคว้นจิ้นเรา พวกเราไม่อาจยอมรับให้อ๋องเสียนผู้นี้เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินได้”

เมื่อมีคนนำ ในราชสำนักก็ไม่ขาดแคลนผู้ทรงคุณธรรม พวกเขาอุทิศตนเพื่อแคว้นจิ้นมาทั้งชีวิต วันนี้จึงไม่อาจทนมองแคว้นจิ้นตกอยู่ในหายนะได้

เหล่าขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและบู๊คุกเข่าลงพร้อมกันทั้งหมด แล้วประกาศก้องว่า หากยังยืนกรานให้อ๋องเสียนเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน เช่นนั้นก็ขอให้ประหารชีวิตพวกตนให้หมดสิ้นเถิด

มีเพียงทางจวนของถังอ๋องกงเท่านั้นที่สนับสนุนมู่หรงรุ่ย ฮองเฮาเป็นน้องสาวของถังกั๋วกง ดังนั้นเขาจึงเป็นคนแรกที่สนับสนุนฮองเฮา และเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่ได้คุกเข่า

มู่หรงรุ่ยเห็นภาพนี้ จึงเพิ่งรู้ว่าตนเองนั้นดูไร้ค่าเพียงใดต่อหน้าเหล่าขุนนางเหล่านี้

เดิมทีทุกคนต่างดูถูกเขา ต่างคิดว่าเขาสู้เสด็จพี่ไม่ได้ แต่เขาก็เป็นบุตรที่เกิดจากเสด็จแม่เช่นกันไม่ใช่หรือ เขาเป็นโอรสสายตรงของเสด็จพ่อด้วยไม่ใช่หรือ?

ในเมื่อพวกเจ้าเสียดายเสด็จพี่ แล้วทำไมเขาผู้ซึ่งเป็นน้องชายแท้ๆ ถึงไม่สามารถเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินได้เล่า?

“เสด็จแม่ ฆ่าพวกเขาทั้งหมดเลยเถิด ถึงอย่างไรถ้าขุนนางเหล่านี้ตายไป เราก็สามารถแต่งตั้งใหม่ได้ ยังมีคนอีกมากที่ต้องการนั่งในตำแหน่งของพวกเขา”

เขาสติแตกเพราะความโกรธจริงๆ ผู้คนในราชสำนักนั้นมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน แต่ละตำแหน่งล้วนมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งยวด