ตอนที่ 665

แต่เห็นได้ชัดว่า ทั้งหมดนี้ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าไม่เกี่ยวข้องกับฮองเฮา เพราะนี่คือการวางแผนไว้ล่วงหน้า**

“ท่านอัครเสนาบดีฝ่ายขวาไม่เชื่อเช่นนั้นหรือ ท่านลองดูให้ดี นี่เป็นลายพระหัตถ์ของฝ่าบาทหรือไม่? ลายพระหัตถ์ของฝ่าบาทนั้นพิเศษ มีความสง่างามตามแบบฉบับของพระองค์ ท่านทั้งหลายไม่น่าจะไม่รู้จักลายพระหัตถ์ของฝ่าบาทใช่หรือไม่?”

ฮองเฮารับสั่งให้คนนำพระราชโองการไปให้ท่านอัครเสนาบดีฝ่ายขวาดูอย่างละเอียด และให้ขุนนางคนอื่นๆ ได้ดูด้วยเช่นกัน

หลังจากที่อัครเสนาบดีฝ่ายขวาดูจบ ก็ทรุดตัวลงนั่งบนพื้น และพึมพำไม่หยุดว่า ‘เป็นไปไม่ได้’

ลายมือนี้เป็นลายพระหัตถ์ของฝ่าบาทจริงๆ เหมือนกันทุกประการ เขาเองก็เป็นผู้เชี่ยวชาญการพิสูจน์ลายมือ สามารถมองออกว่าไม่มีร่องรอยการปลอมแปลง

ตราประทับข้างบน ก็เป็นตราพระราชลัญจกรของฝ่าบาทที่ประทับไว้จริงๆ

ภายในท้องพระโรงพลันตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด

มู่หรงเซิงกำมือแน่น เขาแลกเปลี่ยนสายตากับมู่หรงไหว ดูเหมือนเขาเองก็ไม่เคยคาดคิดว่า วันหนึ่งคนที่สร้างความประหลาดใจอย่างยิ่งจะเป็นอ๋องเสียน มู่หรงรุ่ย ผู้เป็นคนไร้ความสามารถคนนี้

หลักๆ คือ การแสดงของฮองเฮานั้นยอดเยี่ยมเกินไป

และเขามัวแต่ถือว่ามู่หรงไหวเป็นคู่แข่งที่อันตรายที่สุด จึงได้มองข้ามมู่หรงรุ่ยและฮองเฮาไป

มู่หรงไหวคิดในใจว่า เจ้ามองมาที่ข้าก็ไร้ประโยชน์ แผนการของฮองเฮาคนนี้มันช่างร้ายกาจเกินไป ควบคุมเสด็จพ่อได้โดยสิ้นเชิง

ฮ่องเต้ผู้ทรงอำนาจสูงสุด พระดำรัสของพระองค์ย่อมไม่มีใครกล้าสงสัย ไม่ใช่ว่าเขาไม่พยายาม แต่เป็นเพราะเสด็จพ่อสูญเสียสติสัมปชัญญะไปแล้ว เขาเข้าใกล้ไม่ได้เลย

ถ้าหากเข้าใกล้ได้ก็ยังดี แต่ลี่เฟยคนนั้นก็ไม่รู้ว่าเป็นภูตผีปีศาจมาจากที่ใด มีอะไรพิเศษในตัวกันแน่ ถึงได้ทำให้เสด็จพ่อผู้มีสติปัญญาถึงเพียงนี้ ถึงกับหลงไหลคลั่งไคล้ได้ภายในชั่วข้ามคืน

มู่หรงไหวพลันนึกถึงพวกฮ่องเต้เหล่านั้นในละครโทรทัศน์ที่ถูกปีศาจจิ้งจอกล่อลวงให้สูญเสียสติ แต่ในโลกนี้มีปีศาจจิ้งจอกอยู่จริงหรือ?

แต่ไม่เป็นไร มู่หรงไหวยังมีไพ่ตาย

ทางเจียงอวี้พาซูมู่เข้าวังมาอย่างราบรื่นตลอดทาง มุ่งตรงไปยังพระที่นั่งไท่เหอ

ภายในพระที่นั่งไท่เหอ มู่หรงรุ่ยได้ถือตราพระราชลัญจกรและนั่งลงบนบัลลังก์มังกรแล้ว

เมื่อมีพระราชโองการอยู่ ก็ย่อมเป็นสิ่งที่ถูกต้องตามครรลองและมีความชอบธรรม

เขายิ้มและมองไปยังขุนนางทั้งปวง บนใบหน้าไม่ได้ปิดบังความปลาบปลื้มใจเลยแม้แต่น้อย

ทางจวนถังกั๋วกงเป็นผู้ยอมจำนนเป็นรายแรก

“กระหม่อมขอถวายพระพรองค์รัชทายาท ขอองค์รัชทายาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี!”

เกียรติยศของจวนถังกั๋วกงนั้นพึ่งพาฮองเฮาและองค์รัชทายาทแห่งตำหนักบูรพามาโดยตลอด

พวกเขาทราบดีว่า มีเพียงพระโอรสที่ประสูติจากฮองเฮาได้ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทเท่านั้น จวนถังกั๋วกงจึงจะสามารถรักษาเกียรติยศของตนเองต่อไปได้

คนอื่นไม่ยอม แต่แค่เขายอมก็พอแล้ว

สถานการณ์ในตอนนี้ชัดเจนมากแล้ว พระราชโองการแต่งตั้งนี้สามารถปิดปากทุกคนได้