บทที่ 105 ความเร็วลิ้นที่สั่นสะเทือน

ในตอนค่ำ หลังจากรับประทานอาหารร่วมกัน ชื่นชมงานเลี้ยงฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นพวกของเฉินหู่ก็กลับบ้านไปแล้ว

เมื่อถึงเวลานอน ผมกำลังโน้มน้าวให้จางหงหวู่นอนห้องเดียวกับผม จากนั้นเธอก็จับแขนของแม่ผมเอาไว้ คืนนี้เธอต้องการนอนกับแม่ของผม

แม่ของผมดีใจมาก โดยไม่คำนึงถึงความคิดเห็นของลูกชายเลยแม้แต่น้อย ซึ่งทำให้ผมหดหู่มาก

ดังนั้น ผมจึงต้องไปนอนที่ห้องเดียวกันกับพ่อ จึงถูกนำเข้าชั้นเรียนวิชาอุดมการณ์ทางการเมืองอยู่กับครึ่งคืน

วันรุ่งขึ้นก็ต้องกลับแล้ว ขณะที่จางหงหวู่กำลังซักผ้า แม่ก็เรียกผมไปอีกด้านหนึ่ง

แม่พูดกับผมพลางเช็ดน้ำตา “เฟิง จางหงหวู่เป็นกุลสตรี แม้ว่าจะมีอายุมากกว่าลูกไม่กี่ปี แต่ลูกก็อย่าไปรังเกียจเธอนะ ผู้หญิงที่ดีขนาดนี้ เมื่อชาติก่อนลูกคงทำดีเอาไว้มาก ผู้หญิงคนนั้นเดิมทีเป็นเด็กที่น่าสงสาร ลูกจะรังแกให้เธอได้รับความไม่เป็นธรรมไม่ได้นะ ไม่เช่นนั้นแม่ก็จะไม่นับว่ามีลูกชายแบบนี้อีก!”

จะไม่นับว่ามีลูกชายแบบนี้ เท่านี้ก็เพียงพอแล้วที่จะแสดงให้เห็นว่าแม่ชอบเธอมากแค่ไหน

หลังจากอำลาครอบครัว ผมก็ขับรถไปที่ครอบครัวของเฉินหู่ จากนั้นก็ขับรถเข้าเมือง

หลังจากส่งครอบครัวของเฉินหู่แล้ว ผมกับจางหงหวู่ก็กลับถึงบ้านพักของเธอ

เมื่อเธอเข้าประตูไปก็อยากจุดบุหรี่ขึ้นมา จากนั้นบีบให้เธอ และช่วยเธอเปลื้องผ้าจนเปลือยเปล่า

“คุณจะทำอะไรน่ะ กลับไปหนเดียวกล้าขนาดนี้เลยหรือไง ลืมสิ่งที่คุณป้ากำชับไว้แล้วหรือ”

จางหงหวู่มองมาที่ผมด้วยรอยยิ้ม ผมจึงจูบลงไปบนใบหน้าที่ทรงเสน่ห์นั้นฟอดใหญ่ จากนั้นก็จับเอวเรียวของเธอ ตรงไปอุ้มขาของเธอขึ้นแล้วพาเข้าไปในห้องน้ำ

ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ ผมอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตัวผม ค่อยๆ จับมืออ่านขาวผ่องของเธอเบาๆ

“คุณนอนที่นั่นทั้งคืน ไม่มีเครื่องปรับอากาศ และไม่ได้อาบน้ำ คุณคงจะอึดอัดแย่เลย ผมก็พะว้าพะวังกลัวว่าคุณเข้ามาแล้วจะไม่กล้าอาบน้ำ ดังนั้นก็เลยอุ้มคุณเข้ามา!”

จางหงหวู่จับมือของผม และจูบผมเบาๆ “ขอบคุณนะ”

“เหมือนจะขาดคำต่อท้ายไปหน่อยนะ”

จงหงหวู่เข้าใจความหมาย ดังนั้นจึงนำศีรษะเข้ามาถูกับแก้มผม แล้วพูดด้วยความเขินอาย “ขอบคุณนะ...สามี”

“ผมชอบชื่อที่คุณเรียกเมื่อกี้จัง คุณเรียกใหม่อีกครั้งสิ”

“สามี สามี สามี สามี สา...”

คำต่อท้ายจากคำว่า ‘สา’ ยังไม่ทันจะออกมา ปากเล็กๆ อันน่าดึงดูดของเธอก็ถูกผมปิดกั้นเอาไว้

ในการจูบที่เร่าร้อนและดูบ้าคลั่ง ผมลูบไล้ความอวบอิ่มของหน้าอกเธอ ทำให้เธอส่งเสียงครวญครางไม่หยุด เสียงครวญครางนั้นเป็นเสียงที่ไพเราะจากธรรมชาติที่มีเพียงหนึ่งเดียว รบกวนต่อจิตวิญญาณและจิตใจของผมอย่างมาก

ดังนั้น ผมจึงอดไม่ได้ที่จะพลิกร่างอันมีเสน่ห์นั้นไปรอบๆ ก้มศีรษะลงจูบภูเขาหิมะสีขาวนั้นอย่างดุเดือด และใช้มือลูบไล้หน้าท้องอันเรียบเนียนไปจนถึงจุดที่น่าอายของเธอ

“สามี อย่า...”

ท่ามกลางเสียงร้องอันอบอุ่นทรงเสน่ห์ จางหงหวู่ก็เริ่มหลงใหลและเคลิบเคลิ้ม เมื่อต้องการต่อต้านด้วยวาจาต่างๆ แต่ก็ยากที่จะหยุดยั้งสัญชาตญาณความสามารถของร่างกายที่อ่อนโยนนั้นได้ การบิดตัวราวนางงูเขียว มันทำให้ผมยิ่งมีอารมณ์

ทันใดนั้นผมก็บังคับให้เธอลุกตัวขึ้น จากนั้นผมก็หมอบลง และเอาศีรษะเข้าไปใกล้

ในห้องน้ำ เสียงแห่งความรัก ก็ดังขึ้นทันใดดั่งระลอกคลื่น...

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง ผมจึงลุกขึ้นยืน กอดร่างที่แดงก่ำของเธอ จากนั้นก็สัมผัสส่วนนั้นของเธออย่างแผ่วเบา

ด้วยสิ่งนี้ทำให้เธอถึงกับตัวสั่น และกระวนกระวายใจ

ช่วงเวลาต่อมา เมื่อผมเตรียมจะขยับความเคลื่อนไหว เธอก็ยื่นมือออกมาเพื่อหยุดผม

ไม่พูดไม่จา เธอก็ย่อตัวลงไป จากนั้นก็อ้าปากเล็กๆ และอมมันให้ผม

ผ่านไปสองนาที ผมก็ยอมจำนน

มันเจ๋งมาก เรียกได้ว่าเป็นอะไรที่สุดยอดมาก ไม่เคยมีมาก่อนเป็นประวัติการณ์ เป็นความเจ๋งที่มีความสุขมาก แต่ยิ่งมากก็ยิ่งน่าละอาย

ผมเคยต่อสู้มาได้นานถึงหนึ่งชั่วโมงโดยไม่พ่ายแพ้ แต่เมื่ออยู่ภายใต้ลิ้นของจางหงหวู่ การต่อสู้กลับสิ้นสุดในเวลาสองนาที

ผมแม่งกลายเป็นหนุ่มรวดเร็วไปแล้ว!

หลังจากช่วยผมทำความสะอาดแล้ว จางหงหวู่ก็ลุกขึ้นยืน และเงยหน้าขึ้นจากนั้นจึงเห็นได้ชัดว่าลำคออันข่าวผ่องของเธอได้กลืนมันลงไปจนหมด

ผมอยากจะรั้งไว้ แต่ไม่ทันเวลาแล้ว

เธอมองมาที่ผม สายตาพร่ามัวอย่างเห็นได้ชัด “สามี ขอเพียงแค่เป็นของคุณ ฉันชอบทั้งนั้น”

จงหงหวู่พูดมาแบบนี้ ผมก็มีความสุขมาก แต่เมื่อคิดเรื่องสถานการณ์เรื่องการเป็นหนุ่มรวดเร็ว มันก็ทำให้ผมเก้อเขินอย่างหาอะไรเปรียบไม่ได้