บทที่ 104 กลับบ้านพบพ่อแม่สามี

บทที่ 104 กลับบ้านพบพ่อแม่สามี

บนเตียงใหญ่ในห้องนอน

แสงจันทร์ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง กระทบกับใบหน้าที่งดงามของจางหงหวู่

ข้างกายใกล้ชิดกับเรือนร่างอ่านเรียบเนียนและบอบบาง ผมกำลังจูบแลกลิ้นกับเธออย่างเร่าร้อน

ลิ้นอันหอมของเธอแหวกว่ายไปมา ผสมกลมกลืนกับผมอย่างลงตัว ปราศจากการกระตุ้น แต่กลับเป็นความคลุมเครือที่อ่อนโยน

ลิ้นทั้งคู่สอดผสานเข้าหากันอย่างช้าๆ มีรสชาติที่แตกต่างกัน

หลังจากการจูบที่รุนแรง ผมก็เอนตัวนอนลงบนเตียง จากนั้นเธอก็วางศีรษะของเธอบนแขนของผม

“เสี่ยวเฟิง ในที่สุดฉันก็ได้นอนหลับโดยมีคุณอยู่ข้างกายแล้ว ฉันสบายใจมาก ฉันชอบความรู้สึกแบบนี้จริง ๆ”

“ถ้าอย่างนั้นจากนี้ไปผมจะให้คุณนอนหนุนแขนทุกวันเลย”

นิ้วอันเรียวยาวนั้นกวัดแกว่งเบาๆ บนหน้าอกของผม จางหงหวู่กระซิบ “ยังไม่ต้อง พี่สาวเป็นทรัพย์สินมีค่า พี่สาวกลัวว่าตนเองจะครอบครองไว้ไม่ได้”

ผมบอกไปว่าผมสามารถครอบครองไว้ได้ จากนั้นเธอก็ยิ้มขึ้น จากนั้นก็หัวเราะ

ใช้เวลานานกว่าจะหยุดหัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นคุณก็ทำให้มันเล็กลงก่อน ภายในหนึ่งนาทีถ้าคุณทำให้มันเล็กลงได้ฉันจะเชื่อคุณ”

นี่คือคำขอของจางหงหวู่ แต่ทันใดนั้นเธอก็เริ่มการกระทำของเธอ

มือเล็กๆ ที่ขาวนุ่ม สัมผัสตรงส่วนล่างของผม และลูบไล้มันเบาๆ

ในขณะนั้นเธอยังทำการกระตุ้น “คุณเล็กลงเร็วสิ คุณเล็กลงเร็วสิ...”

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เว้นแต่ผมจะหลั่งเร็ว ไม่เช่นนั้นก็ไม่สามารถจะทำให้เล็กลงได้ภายในหนึ่งนาที

ผมไม่สามารถทำให้ตนเองเล็กลงได้ในเวลาแค่หนึ่งนาที ทำให้ยอดอกที่อวบอูมของจางหงหวู่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นผมจึงทำได้เพียงลดตัวลง และเล่นกับความอวบอิ่มทางขวานั้นด้วยมือเดียว และความแน่นทางซ้ายก็อยู่ในปากแล้ว

ดังนั้น เสียงครวญครางของจางหงหวู่จึงดังขึ้นทั่วห้องในทันที

เสียงครวญครางนั้น ราวกับตะขอสามพันหกร้อยตัวเข้าสู่ร่างกายโดยพร้อมเพรียงกัน และเกี่ยวกระแทกกับจิตวิญญาณของผมอย่างรุนแรง

หลังจากผ่านไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง ผมก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ดังนั้นจึงมองไปที่จางหงหวู่ “ท่า69”

“นอน”

จางหงหวู่ปฏิเสธข้อเสนอของผม จากนั้นก็ถอยหลังไป และหนุนบนแขนผม

บอกว่านอนก็นอน แสดงฝีมือไม่ถึงห้านาที บนใบหน้าของเธอกลับแดงก่ำ แม้แต่เสียงหายใจก็ดังขึ้นชัดเจน จิตสำนึกนี้ของเธอนี้ !ผมยอมจริงๆเลย

สวมกอดร่างของเธอไว้ในอ้อมแขน ไม่มีการคิดถึงเรื่องอ่อนช้อยอะไรอีกแล้ว ผมก็หลับตาลง และค่อยๆ หลับไป

หลังจากตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ก็เป็นเวลาสิบโมงเช้า

เมื่อลืมตาขึ้น ก็เห็นจางหงหวู่ที่กำลังค้ำศีรษะมองมาทางผม

“คุณมองอะไร ตาของผมมีขี้ตาหรือไง ถ้ามี ก็คือคุณทำให้ผมอดไว้ ร้อนใน”

จางหงหวู่ยิ้มและอธิบาย “ฉันกำลังคิด ว่าทำไมจู่ๆ เมื่อคืนนี้คุณถึงกลับมา ดูเหมือนฉันจะรู้แล้วว่าเป็นเพราะอะไร แต่ถ้าเดาผิดก็คงจะอับอาย ดังนั้นถ้าคุณพูดปฏิเสธมันก็คงจะดี หลีกเลี่ยงการเดาผิดที่บ่งบอกว่าคิดไปเองคนเดียว”

เมื่อได้ฟังคำพูดของจางหงหวู่ ผมก็รู้ว่าเธอเดาได้แล้ว และเดาถูกด้วย

“คุณไม่ได้คิดไปเองหรอก แต่ผมแค่อยากรู้ว่าทำไมคุณต้องปฏิเสธ”

“ไม่รู้สิ อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณที่ไม่ต้องการ ไม่ต้องการจะรับความสงสารแบบนั้นเท่านั้นเอง”

จางหงหวู่นอนลงบนเตียง ดังนั้นผมจึงพลิกตัวไปนอนคว่ำอยู่บนร่างอันบอบบางของเธอ

“ผมเป็นผู้ชายของคุณ ดังนั้นสิ่งนั้นจึงไม่ใช่ความสงสาร แต่มันคือความรับผิดชอบและหน้าที่ อีกอย่าง ผมก็ไม่ได้ขอความเห็นจากคน ผมแค่ออกคำสั่งคุณ คุณแค่ต้องทำตาม”

ผมมองไปที่ดวงตากลมโตของจางหงหวู่ ในขณะเดียวกันเธอก็มองมาที่ผม

หลังจากนานครู่หนึ่ง แขนขาวที่แสนอ่อนโยนก็สอดมาตรงเอวผม กดผมเข้ากับร่างกายที่อ่อนโยนของเธออย่างรุนแรง

“เผด็จการมาก แต่ฉันก็ชอบความเผด็จการแบบนี้ เชื่อฟังคุณ”

ผมจูบปากเล็กๆ และเซ็กซี่ของเธอ เธอไม่ได้ปฏิเสธ และบางทีก็เหมือนมีการตอบสนอง...

หลังจากการจูบที่รุนแรง ต่างคนต่างอาบน้ำแต่งตัว จากนั้นก็จัดระเบียบทุกอย่างให้เรียบร้อย ผมลูบกุญแจรถฮัมเมอร์ที่ไม่ได้สัมผัสมานาน และพาจางหงหวู่ไปห้างสรรพสินค้า

เธอซื้อของมากมาย แต่ผมก็หยุดเธอไม่ได้

ในที่สุดเธอก็ซื้อเสื้อผ้า และแน่นอนว่าเธอกำลังซื้อให้ตัวเอง