บทที่ 114 ราชินีไนต์คลับ

บทที่ 114 ราชินีไนต์คลับ

เมื่อพ่อของจ้าวเย่นซวนโทรหาเธอ และถามลูกสาวว่าทำไมถึงยังไม่กลับบ้านมากินข้าว ผมก็พาเธอกลับไปส่งที่บ้าน การที่ให้พ่อรอลูกสาวทานข้าว อีกทั้งมานั่งกังวลเรื่องความปลอดภัยของลูกสาวตัวเอง เมื่อมองจากมุมนี้แล้ว ผมคิดว่าก็เป็นคนดีอยู่นะ

ดังนั้นผมจึงขับรถพลางถามจ้าวเย่นซวนที่กำลังซบผมอยู่ “คุณว่าผมเป็นคนดีไหม”

เธอตอบด้วยน้ำเสียงคลุมเครือว่า “สัตว์นรก”

“ขอบคุณที่ชม ผมรู้ว่าคุณอยากพูดว่ามันใหญ่ แต่คุณเขินฉันใช่ไหมล่ะ คุณเลยไม่พูดมันออกมา”

ตอนนี้หัวใจของจ้าวเย่นซวนคงกำลังเต้นระรัว

สุดท้ายเธอก็ไม่ได้แสดงความโกรธออกมา จ้าวเย่นซวนอดทนจนถึงหน้าประตูคอนโด หน้าเธอแดงเหมือนลูกแอปเปิล

เธอหันกระจกมองหลังไปทางตัวเอง จากนั้นก็จัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย และเดินลงจากรถ โดยไม่ด่าอะไรออกมาสักคำ

“ซวนซวน!”

หลังจากที่เธอลงจากรถ และเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ผมตะโกนเรียกชื่อเธอ

“วันหลังผมจะข่มเหงคุณอีกนะ!”

เมื่อผมพูดจบ ผมก็เห็นเธอก้มตัวลงถอดรองเท้า จากนั้นก็หันหลังมาแล้วเอารองเท้าปามาทางผม

จากนั้น ผมก็ขับรถลากรองเท้าของเธอออกมา

“ไอ้เวร เอารองเท้าฉันคืนมา…”

เสียงจ้าวเย่นซวนตะโกนไล่หลังมา ผมไม่คืนให้เธอหรอก ในเมื่ออยากถอดรองเท้าปาใส่ผมเอง งั้นก็เดินเท้าเปล่าเข้าบ้านไปเถอะ!

เมื่อกลับมาถึงที่พักของจางหงหวู่ ผมจอดรถไว้ และนั่งรถไปทำงาน

วันนี้เป็นวันแรกที่เข้ากะ ถึงแม้แค่จะเป็นผู้ช่วยชั่วคราว แต่ยังไงก็เลวแต่ ผมควรจะไปให้เร็วเพื่อรักษาภาพพจน์ที่ดี

ผมนั่งสูบบุหรี่และพักผ่อนอยู่ในห้องรับรองอย่างเงียบๆ เพื่อนร่วมงานก็ค่อยๆ ทยอยเดินเข้ามา

หลังจากที่ไอ้ผอมถูกทุบตี ผมก็ไม่เจอมันอีก ว่างๆ ผมก็ฟังหลิวทงพูดว่า ความสัมพันธ์ของไอ้ผอมกับหวงติ้งแหวนนับว่าไม่เลว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาน่าจะอยู่กับหวงติ้งแหวน

หลังจากที่ผมนับๆ แล้ว นอกจากไอ้ผอม ยังมีคนหายไปอีกสองคน เมื่อผมเอ่ยปากถาม ทุกคนก็ส่ายหน้าเป็นคำตอบ

แต่ทว่าดูจากสีหน้าของพวกเขา เหมือนไม่ใช่ว่าจะไม่รู้นะ

ผมรู้ได้เลยว่าพวกนั้นคงจะเป็นเหมือนไอ้ผอม ที่ตามหวงติ้งแหวนไปแล้ว

อย่างนี้ก็ดี ใครอยากไปก็รีบไป อยากอยู่ก็อยู่

ประมาณสามทุ่มกว่า เสียงคนเฝ้าประตูดังออกมาจากวิทยุสื่อสาร แจ้งว่ามีแขกมา

เมื่อผมเห็นแขกคนนั้น เธอก็มองผมอยู่แล้ว

แขกหน้าเก่า เป็นแขกที่ผมได้รับไว้ตอนที่มาทำงานที่ตี้หวังครั้งแรก

เมื่อเห็นผมแต่งตัวสบายๆ และพกวิทยุสื่อสาร ราวกับเธอจะเข้าใจแล้ว จากนั้นจึงพูดขึ้นมาว่า “เป็นผู้จัดการแล้วเหรอ”

ผมยิ้มและเรียก ‘พี่อ้วน’ และตอบคำถามของเธอว่า “ครับ แค่ชั่วคราว”

“งั้นค่อยแวะมาใหม่ละกัน”

พูดจบพี่อ้วนก็หมุนตัวเดินออกไปอย่างมีความสุข สำหรับคนที่หน้าตาดูมีราศีคนอื่นๆ เธอไม่ได้มองพวกเขาตั้งแต่แรก

มันน่ากระอักกระอ่วนนิดหน่อย ที่วันแรกของการเข้ากะในฐานะผู้จัดการ และต้องเสียลูกค้าไปเพราะผม

แต่ดีที่คืนนี้ธุรกิจไปได้ไม่เลว มีแขกเข้ามาหลายคน และเรียกหมอนวดออกไปจนเกลี้ยง

ผมหยิบวิทยุสื่อสารออกมา และกำลังจะพูดใส่วิทยุสื่อสารออกไปว่าให้ลูกค้ารออีกสักครู่ เสียงหวงหรุงดังออกมาจากวิทยุสื่อสาร เธอบอกให้ผมออกไปกับเธอ

ผมไม่รู้ว่าเธอจะไปไหน แต่หลังจากผมมารอเธอที่ล็อบบี้และออกไปกับเธอ ผมก็รู้ทันทีว่าจะไปที่ไหน ก็อย่างที่เธอว่า ก็แค่ออกไปเล่นๆ เท่านั้น

บนถนน จางหงหวู่ที่อยู่ในชุดสูทสีดำเดินอยู่ตรงกลาง เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นดังสนั่นจนทำให้เจ้าของไนต์คลับ หวูเจิ่นดงสวมแว่นสีดำและเดินอยู่ข้างเธอ และข้างหลังก็คือเจ้าของไนต์คลับที่ยิ่งรวมตัวมากขึ้นเรื่อยๆ