บทที่ 113 พูดไปเรื่อย

บทที่ 113 พูดไปเรื่อย

หนังจบไปภายในเวลาสองชั่วโมงกว่า ลู่หย่าฉีก็จบเช่นกัน

ตอนนี้ตัวของเธอแดงไปทั้งตัว ทุกตารางนิ้วบนร่างกายเธอเป็นไปด้วยร่องรอยแห่งความรัก ผิวสีแดงนั่นดูมีเสน่ห์จนทำให้คนอยากสัมผัสเป็นพิเศษ

จะไม่พูดก็ไม่ได้ว่าเมื่อผู้หญิงถึงจุดสุดยอด มันช่างน่าเอ็นดูจนไร้ที่ติ ทำให้คนหลงจนหัวปักหัวปำ บอกได้เลยว่าจะต้องการอีกสักกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ

แน่นอนว่าผมไม่ได้ร้องขอเพียงครั้งเดียว

แต่ผมไม่รีบหรอก ต้องมีสักวันที่เธอเป็นฝ่ายขอร้องให้ผมบุกเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ

ผมค่อยๆ ลูบไล้ร่างบางที่มีเสน่ห์ ผมกอดเธอด้วยความรักเพื่อทำให้เธอผ่อนคลายจากอาการตื่นเต้น

“หย่าฉี ผมไม่เคยลองวิธีสวนทวารมาก่อน คุณเคยหรือยัง วิธีนี้คุณจะไม่ท้องแน่นอน”

คนที่เพิ่งจะเลิกเคอะเขิน ตอนนี้หน้าของเธอกลับมาแดงอีกครั้ง

ลู่หย่าฉีพูดอย่างเขินอายว่า “ไม่เคย คิดดูแล้วคงจะน่ากลัว”

“แต่ว่าบางทีมันอาจจะสบายก็ได้นะ ครั้งหน้าถ้าเราได้เจอกัน คุณทำความสะอาดชุดอุปกรณ์มาให้ดี เตรียมเจลหล่อลื่นมาด้วย แล้วเรามาลองกัน”

ลู่หย่าฉีนิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนว่ากำลังคิดอะไรอยู่ จากนั้นเธอก็ส่ายหน้าอย่างแรง “ไม่ ไม่เด็ดขาด”

เธอลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้า

“นี่เป็นครั้งสุดท้าย และฉันจะไม่ให้เงินนายสักบาท เราสองคนไม่สามารถไปต่อได้อีก ฉันรับคนที่มีอารมณ์รุนแรงแบบนายไม่ได้ ฉันกลัวว่าตอนที่นอนกับอยู่เสี้ยงเฉียนแล้วจะฝันถึงนาย แล้วจะเผลอเรียกชื่อนายออกมา ฉันไม่กลัวว่านายจะตาย แต่ฉันกลัวว่าฉันจะตายเพราะนาย เพราะฉะนั้นเราไม่สามารถไปกันได้อีก!”

ผมไม่ได้บังคับลู่หย่าฉี ผมจะปลูกต้นรักไว้ในใจของเธอ เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ต้นไม้ต้นนี้ก็จะหยั่งรากฝังลึกลงไปในใจของเธอ และต้องรดน้ำมันด้วยความรักเท่านั้น

ดังนั้นตอนที่เธอจะออกจากที่นี่ ผมจึงรั้งเธอและกุมมือเธอมาวางบนส่วนที่มันกำลังจะระเบิดออกมาบนร่างกายของผม

“ช่วยผมด้วยเถอะ ผมจะขาดใจตายแล้ว”

ภายใต้การชักนำของผม ลู่หย่าฉีลูบเบาๆ สองสามครั้ง ลมหายใจของเธอเร็วขึ้น

เธอรีบยืนขึ้นอย่างร้อนรน จากนั้นก็รีบก้าวออกไปหน้าประตู

แต่ทว่าเมื่อเธอใกล้จะเดินถึงประตู เธอก็สับสนขึ้นมา สุดท้ายเธอเดินกลับมา

เธอก้มตัวลงแล้วใช้ริมฝีปากอันเย้ายวนจูบผม และใช้ลิ้นสีชมพูระเรื่อเลียผม

มันน่าตื่นเต้นดี ถึงแม้จะเก้ๆ กังๆ แต่มันสุดยอดมากเลยล่ะ

ผ่านไปไม่นาน เธอลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ไปให้ผู้หญิงคนอื่นช่วยนายเถอะ ฉันรับความเย้ายวนของมันไม่ไหวจริงๆ”

เธอพูดตรงมาก แต่เพราะความตรงของเธอ ทำให้ผมรับรู้ถึงความเด็ดเดี่ยวในใจของเธอ

ตอนนี้เธออยากได้ หรือไม่อยากได้ หรือว่าเธอไม่กล้าทำ

ใกล้จะถึงเวลาทานข้าวอีกแล้ว ระหว่างทางกลับบ้านผมจึงแวะที่ฟิตเนส ผมหยุดลงอีกครั้ง

เมื่อผ่านความเย้ายวนของสองสามงาม เมื่อเช้ากับจางหงหวู่ ตกบ่ายกับลู่หย่าฉี ตอนนี้ผมกระปรี้กระเปร่า

หลังจากที่จ้าวเย่นซวนเห็นรถของผม เธอก็ขึ้นมาทันที

เธอไม่มีความเกรงใจและกล้าหาญมาก

“นายจะเอาแต่กินเลือดกินเนื้อไปถึงเมื่อไร”

เธอพูดเหมือนผมเคยดื่มเลือดมาก่อน

ผมไม่ได้สนใจเธอ และมองไปยังนอกหน้าต่างรถ แต่ทว่ากลับไม่เห็นคนที่ผมอยากเจอ

“เสี่ยวฉิงล่ะ”

ตอนแรกน้ำเสียงของจ้าวเย่นซวนยังปกติ แต่หลังจากที่เธอได้ยินคำพูดของผม จู่ๆ ท่าทีของเธอก็เปลี่ยนไป

“ไม่รู้ ลาไปสองวันแล้ว ขนาดโทรศัพท์ของลูกค้าเธอยังไม่รับสายเลย เจ้านายโกรธมาก”