บทที่ 112 พอได้สัมผัสก็รู้สึก

บทที่ 112 พอได้สัมผัสก็รู้สึก

ภายในห้องคู่รักในโรงหนัง ลู่หย่าฉีไม่ได้พูดอะไรอีก เธอก็หยิบบุหรี่ออกมาจุดเช่นกัน จากนั้นก็พ่นควันบุหรี่ออกมา

หนังเริ่มฉาย เริ่มมาก็เป็นฉากบนเตียง เสียงของฉากบนเตียงทำให้คนกระสับกระส่าย

ผมโยนไฟแช็กใส่จอ เสียงเพล้งดังขึ้น เศษไฟแช็กแตกละเอียดลงเต็มพื้น

“ว๊าย ตาเถรหล่น!”

เหมือนว่าความหงุดหงิดของผมจะทำให้เธอตกใจ เมื่อลู่หย่าฉีเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม

“ครั้งหน้าถ้านายนัดกับหยู่ถิงอีก ก็ส่งข้อความมาบอกฉันหน่อย จะได้ไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีก”

ผมตอบไปว่าโอเค จากนั้นก็ดูหนังต่อ

ในหนังยังคงมีเสียงจากการเมคเลิฟกันต่อไป ถ้าไม่มีเซนเซอร์ ผมคงคิดว่าหนังเรื่องนี้หากำไรจากฉากลามกพวกนี้

ลู่หย่าฉีลุกขึ้นยืนเหมือนกับว่าเธอจะเดินออกไป เธอก้มลงหยิบเสื้อคาร์ดิแกน ทำให้เนินก้นเธอโผล่ออกมา

ช่างอวบอิ่มและเซ็กซี่ ไม่ต้องยื่นมือไปสัมผัสก็รับรู้ได้ถึงความนิ่ม

จากนั้นผมจึงค่อยๆ รูดซิปกางเกงลง แล้วเอาส่วนนั้นของผมออกมา

กว่าเธอจะรู้ว่าผมเดินมาข้างหลังเธอ ผมก็กระแทกเข้าไปอย่างรุนแรง

“นายจะทำอะไรน่ะ อ๊ะ!”

กระโปรงถูกเปิดขึ้น ผมกระแทกลงไปที่ตัวเธอ

ขณะนั้นผมรู้สึกได้ว่ามันผ่านถุงน่องเข้าไปถึงระดับหนึ่ง

แต่น่าเสียดายที่ถุงน่องรัดแน่นเกินไปจนทำให้ไม่สามารถซุกไซ้เข้าไปได้อีก

แต่อย่างน้อยผมก็มั่นใจว่า ผมได้รุกล้ำเข้าไปในจุดอ่อนไหวของเธอแล้ว

เพราะตอนนี้ลู่หย่าฉีทั้งบ้าคลั่งและหงุดหงิด

แน่นอนว่าที่เธอกำลังบ้าคลั่งก็เพราะความอยาก ส่วนที่เธอกำลังหงุดหงิดก็เพราะผมไม่ให้เกียรติเธอ อีกทั้งยังรุกล้ำเข้าไปในจุดอ่อนไหวของเธออีก

“เฉินเฟิง นายอยากตายจริงๆ ใช่ไหม!!”

ลู่หย่าฉีโกรธเป็นอย่างมาก จนอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลง

ผมเอื้อมมือไปยกขาทั้งสองข้างของเธอแล้วเหวี่ยงร่างอันบอบบางลงบนโซฟา

วินาทีต่อมา ผมจับขาที่อยู่ภายใต้ถุงน่องมาไว้บนตัวของผม จากนั้นก็บีบมันอย่างแรง

“ผมอยากตายไง ขอแค่ได้ร่างกายของคุณ ออกไปตายผมก็ยอม หย่าฉี คุณไม่รู้หรอกว่าคุณงดงามเพียงไหน ร่างกายของคุณนั่นแหละที่มันดูถูกตัวเองที่สุด คุณกำลังไม่เห็นค่าของความงาม คุณไม่ควรที่จะได้รับความรู้สึกเหงาและความว่างเปล่าแบบนั้น!!!”

หลังจากที่ผมแผดเสียงออกไป ลู่หย่าฉีก็เงียบไป เธอนอนนิ่งอยู่บนโซฟาและมองมาที่ผม แววตาแข็งกร้าวที่ตอนนี้ค่อยๆ อ่อนโยนขึ้น

“ฉันมันเป็นคนไม่ดีหรือเปล่า นายไม่ให้เกียรติร่างกายฉัน แต่ฉันกลับอยากพูดขอบคุณนาย”

เงียบไปสักพัก จู่ๆ ลู่หย่าฉีก็ถามขึ้นอย่างอ่อนโยน

ผมเอาเท้าของเธอวางไว้ข้างล่างแล้วเอามือถูที่เท้าเล็กๆ นั่น จากนั้นจึงพูดว่า “ไม่ใช่คนไม่ดีหรอก แค่คุณเข้าใจมัน มันเป็นความรู้สึกโดยตรงของคุณ ผมสัมผัสได้ถึงความปรารถนาจากร่างกายของคุณ และคุณก็จะรับรู้ว่าผมเข้าใจความปรารถนาของคุณผ่านร่างกายของผม อีกอย่างคุณน่าจะรู้ดีว่าผมต้องการคุณมาก ความหวังที่จะได้นั่นทำให้ผมแทบคลั่ง จนไม่สนใจความตาย ขอแค่ทำให้คุณพอใจ ผมยอมตาย”

ลู่หย่าฉีเงียบลงอีกครั้ง แต่แววตาของเธอยิ่งอ่อนโยนและอ่อนหวานขึ้นเรื่อยๆ

ดังนั้นผมจึงปล่อยขาของเธอ แล้วขึ้นคร่อมบนร่างบาง แล้วพรมจูบใส่เธอ

จากที่เคยขัดขืนจนแปรเปลี่ยนมาเป็นยอมรับอย่างว่าง่าย จนกระทั่งเราทั้งสองเป็นฝ่ายกระทำ

ทั้งหมดมันก็จบลงที่ลิ้นของผม และนี่ทำให้ลู่หย่าฉีหน้าแดงก่ำ

เมื่อผมถอดเสื้อของเธอออก ผมก็เห็นกับความอวบอิ่มที่อยู่ภายใต้บราลูกไม้สีทอง แม้ว่าตอนนี้เธอจะนอนราบอยู่ แต่เนินอกของเธอก็ยังนูนขึ้นมา มันช่างเย้ายวนเสียเหลือเกิน