บทที่ 125 หยิบก้นบุหรี่บนถนน

บทที่ 125 หยิบก้นบุหรี่บนถนน

เมื่อตอนที่ผมออกจากร้าน ก็เป็นเวลาตีสองกว่าแล้ว

Santanaที่พร้อมพังของหลิวทงถูกผมเอามาไว้ที่หน้าทางเข้าร้าน เพราะว่าหวงหรุงไม่รู้จะขับรถยังไง

จากคำพูดของเธอ “ฉันทำให้คุณจนขับรถไม่ไหวแล้ว ขาทั้งสองข้างเจ็บไปหมดเลย......”

หลังจากหวงหรุงกลับไปที่พักของเธอ เธอขึ้นตึกไม่ไหว ดังนั้นผมเลยอุ้มเธอขึ้นไป

พอถึงบ้าน เธอก็พูดอีกว่าขึ้นเตียงไม่ไหว อยากให้ผมอุ้มพาเธอเข้านอน

เธอเหมือนจะอยากพูดอะไรอีก ผมเลยพูดออกมาตรงๆ : “คุณไม่ต้องพูดเยอะหรอก อีกแป๊ปก็บดต่อแล้ว”

เธอเขินมาก แต่เธอก็หยุดพูดจริงๆ

ผมสงสัยว่า เธอจะส่งจดหมายมาหาผมในวันที่สอง แล้วบอกผมว่าเธอก็ออกจากเมืองไปแล้วหรือเปล่า

ปรากฏว่าเธอไม่ทำแบบนั้น วันที่สองที่ผมตื่นมาเธอยังคงนอนอยู่ข้างกายผม ชวนหลงใหลเป็นอย่างมาก ดังนั้นผมเลยอดใจไม่อยู่ช่วยเลียให้เธอ

“เฉินเฟิง คุณมันตัวร้าย ฟ้ายังมืดคุณไม่หลับไม่นอน แถมยังจะมารังแกฉันอีก คุณนี่มันหุ่นยนต์สัตว์ร้ายชัดๆ”

ผมยอมรับคำดุด่า ใครละที่ทำให้ผมอยากซุกเข้าไปในตัวเธออีกครั้ง

ขณะที่หวงหรุงกำลังร้องอ้อนวอน ผมก็ได้ล้ำเข้าไปในกายเธอ ขาที่เรียวงามคู่นั้นผมทำให้มันไร้เรี่ยวแรง เหมือนอีกไม่นานก็จะกลายเป็นท่อนเดียวกัน......

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ หวงหรุงถูกตรึงไว้บนเตียงด้วยส่วนล่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขและความเจ็บปวด ดูไปแล้วเป็นการพัวพันที่พิเศษจริงๆ

“ผมไปก่อนนะ ยังมีธุระที่ต้องไปทำอีก อยากให้ผมช่วยเคุณสั่งอาหารก่อนมั้ย?”

“รีบไปเลย ฉันเห็นคุณแล้วผวา ยังอยากมีชีวิตอยู่......”

แกล้งหวงหรุงอีกสักรอบ จากนั้นก็เดินออกไปที่หน้าประตู

ตอนที่กำลังจะเปิดประตู ผมก็ได้ยินเสียงเอากุญแจมาเปิดประตูจากด้านนอก เพียงแต่เปิดไม่ได้เลยเห็นได้ชัดว่ากุญแจถูกเปลี่ยน

ไม่จำเป็นต้องใช้ตาแมวผมก็รู้ว่าเป็นใคร นอกจากหวงติ้งแหวนแล้ว คาดว่าคงไม่มีใครมีกุญแจ

ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ผมเปิดประตูออกไป

จากนั้น หวงติ้งแหวนที่มือถือดอกไม้ ทำหน้าเซ่ออยู่ตรงหน้าผม ตกใจอยู่ไม่น้อย

สักพักใหญ่ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา “แกมาทำอะไรที่บ้านของฉัน!”

“หรุงเอ๋อ หวงติ้งแหวนไอ้เลวนั่นมา เขาถามว่าผมมายืนอยู่ที่บ้านของเขาทำไม”

ต่อหน้าผมยังกล้านะเจ้าบ้า เขาน่าจะอารมณ์ขึ้นละ ผมก็เลยจัดให้เขาอีกซักยก

ในไม่ช้า หวงหรุงที่สวมชุดนอนก็ออกมาจากห้องด้านใน

“ที่นี่คือบ้านของฉัน ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับคุณเลย คนนี้คือผู้ชายของฉัน เมื่อวานเราอยู่ด้วยกันทั้งคืน ดีกว่าบางคนที่สามนาที คุณจะมายุ่งอะไร?!”

ต้องบอกเลยว่า หวงหรุงเป็นคนที่เปิดเผยจริงๆ นี่ถือว่าเป็นพรสวรรค์ พูดตรงประเด็นอย่างเปิดเผยกับคุณภาพของนักรบสามนาที ทำให้หวงติ้งแหวนรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก

ผมหยิบบุหรี่ออกมาและกลับไปที่ห้องนั่งเล่น จุดบุหรี่สองมวน หนึ่งถูกส่งไปที่ปากของหวงหรุง ในขณะที่อีกมวนผมคาบเอาไว้ จากนั้นนั่งบนโซฟา ผมยิ้มมองไปที่พวกเขาสองคน

“หรุง ผมมีเรื่องอยากจะคุยเป็นการส่วนตัวกับคุณ”

หวงหรุงมานั่งข้างๆผม “คนนี้คือผู้ชายของฉัน ต่อหน้าผู้ชายของฉันคุณยังบอกว่าต้องการคุยกับฉันตามลำพัง เกรงว่าจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ ฉันกลัวผู้ชายของฉันเข้าใจผิดเอา”

หวงติ้งแหวนมองมาที่ผมอีกรอบ “ฉันต้องการคุยกับหวงหรุงตามลำพังสักครู่ คุณออกไปก่อน”

ผมหยิบที่เขี่ยบุหรี่กะว่าจะทดสอบหวงติ้งแหวนสักหน่อย เขาตกใจรีบกอดหัวและหลบ

"ด้วยความกล้าขนาดนี้แกยังกล้าบอกให้ฉันออกไป แกเอาความมั่นใจมาจากตรงไหนวะ?"

ผมโยนที่เขี่ยบุหรี่กลับไปบนโต๊ะ สะบัดผงบุหรี่ จากนั้นยื่นมือออกไปลูบไล้ขาขาวอันเรียวยาวของหวงหรุง