บทที่ 131 พี่คิดจะทำอะไรกันแน่

บทที่ 131 พี่คิดจะทำอะไรกันแน่

พูดคุยกับถังก๋อก่ออยู่สักพัก ผมก็กลับมาที่ห้อง

เธอถามหมายเลขห้องเพื่อที่จะไม่คิดเงินกับผม ตอนแรกผมว่าจะปฏิเสธ แต่คิดไปคิดมาก็ตอบตกลงไป

พอดีเลยจะได้มีข้ออ้างจากเธอไปบอกเฉินหู่กับหลี่เกอ แล้วก็มีข้ออ้างจากเฉินหู่กับหลี่เกอไปบอกพ่อแม่ของผมอีกที แบบนี้เรื่องมันค่อยสมจริงขึ้นมาหน่อย จากนั้นค่อยเอาเงินให้ พวกเขาจะได้เอาไปใช้จ่ายได้อย่างมั่นคงขึ้น

หลังจากที่กลับมาถึงห้อง สิ่งแรกที่เห็นคือเฉินหู่นอนเมาหมดสภาพอยู่บนโซฟา

ข้างๆมีขวดเหล้าวางกองระเนระนาด ใบหน้าของหลี่เกอแดงก่ำ

“พวกพี่สองผัวเมียนี่จริงๆเลยนะ ผัวมอมเหล้าตัวเอง เมียก็ช่วยมอมเหล้าผัวอีกที ผมล่ะยอมจริงๆ！”

“นายไม่รู้เหรอว่าทำไมฉันต้องมอมเหล้าเฉินหู่?”

แน่นอนว่าผมรู้ แต่ว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องเดียวกับที่ต้องถอดกางเกงชั้นในสุดแสนจะเซ็กซี่ของหลี่เกอ คิดว่าผมจะกล้าถอดง่ายๆเหรอ?

ถึงผมไม่ถอด แต่เธอก็ถอดกางเกงในตัวจิ๋วของตัวเองออกจนสำเร็จ ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่กางเกงและเสื้อชั้นในเธอยังถอดออกไปด้วย

เฉินหู่ยังนอนอยู่บนโซฟา แต่เธอกลับทำแบบนี้ ผมล่ะจะบ้าตาย!

“พี่สะใภ้ ใส่เสื้อผ้าก่อน พี่หูจื่อก็อยู่นะ！”

“แล้วฉันต้องทำยังไง ใครจะช่วยฉันได้?”

ผมจะไปรู้ได้ไงว่าใครจะช่วยพี่ได้ เรื่องนี้ยังต้องพึ่งใครอีกเหรอ พี่อย่าให้ผมรู้เลย แอบหาผู้ชายจากข้างนอกมาช่วยแก้อยากไปสิ！

เพียงแต่ คำพูดเหล่านี้ผมได้แต่คิด ไม่กล้าพูดออกไปหรอก

เมื่อหมดปัญญา ผมจึงทำได้แค่พูดกับเธอว่า “พี่ให้พี่หูจื่อใช้มือช่วยพี่ก็ได้นี่”

หลี่เก่อขำออกมา “เขา? เขาเคยใช้มือแหย่ตรงนั้นให้ฉัน แต่อย่างกับแหย่จั๊กจั่น นอกจากเจ็บฉันก็ไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆ”

พูดจบ เธอก็เดินเปลือยกายเข้ามา แล้วไล่ต้อนผมเข้ามุม

“เฉินเฟิง ช่วยฉันหน่อยเถอะนะ ครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ นะ?”

คำพูดที่ไม่น่าเชื่อถือที่สุดในโลกก็คือคำว่าครั้งสุดท้ายนี่แหละ

ตอนแรกผมว่าจะผลักหลี่เกอออก แต่ไม่คิดเลยว่า มือทั้งสองข้างของผมจะถูกมือเล็กๆของเธอรวบจับเอาไว้ พร้อมกับเอาไปแนบบนความอวบอิ่มเต่งตึงของเธออย่างแนบแน่น

“พี่สะใภ้ นี่พี่ทำอะไร！！！”

ความใหญ่โตคับแน่นเต็มมือ สองขาเรียวขาว รวมไปถึงกระจุกสีดำตรงหว่างขา ถ้าบอกว่าผมไม่รู้สึกอะไรเลย ก็คงจะเป็นไปไม่ได้ ในตอนนี้อวัยวะใต้กางเกงของผมมันถึงได้ชี้โด่ขึ้นมา เป็นหลักฐานว่ามีอารมณ์

“เฉินเฟิง แค่ครั้งเดียว นายช่วยฉันแค่ครั้งเดียวนะ นายแค่ใช้ตรงนี้ ใช้ตรงนี้ทำให้ฉันมีความสุข แล้วฉันสัญญาว่าจะไม่มาหานายอีก จริงๆนะ ฉันจะไม่มาหานายอีก！”

“หลี่เกอ พี่มันบ้าไปแล้ว！”

เมื่อสัมผัสได้ถึงมือเล็กๆของเธอวางแนบอยู่ตรงส่วนนั้นของผมโดยที่มีกางเกงกั้น ผมก็เริ่มเดือดดาลขึ้นมาทันที

เพียงแต่ว่า ความเดือดดาลของหลี่เกอดูท่าจะมีมากกว่า “ฉันมันบ้า ฉันบ้าเพราะต้องมาเป็นเมียพี่นายไง พอใจนายหรือยัง！ ตั้งแต่ที่ฉันแต่งงานกับพี่ของนาย ฉันก็ไม่เคยได้เสพสุข แต่ฉันก็ไม่เคยแสดงออกว่าไม่พอใจ แม้แต่ความสุขของผู้หญิงพวกนายก็ไม่เคยให้ฉันเลย ฉันเป็นคนนะ ฉันไม่ใช่คนตาย！”

ครั้งนี้ ผมไม่สามารถหาคำพูดใดๆมาโต้แย้งได้ เพราะถ้าพูดในระดับหนึ่ง เฉินหู่ก็ละอายใจกับหลี่เกอจริงๆนั่นแหละ แต่หลี่เกอกลับไม่เคยทำเรื่องที่ผิดต่อเฉินหู่เลยสักครั้ง

ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วดึงหลี่เกอเข้ามากอด พร้อมกับตบไหล่ของเธอเบาๆ “หลี่เกอ ผมขอโทษแทนพี่หูจื่อด้วยนะ หลายปีมานี้คงทำให้พี่ลำบากพอสมควร”

หลี่เกอร้องไห้ออกมา น้ำตาที่ไหลออกมาเปี่ยมไปด้วยความน้อยใจ และความเจ็บปวด ขาดแค่อย่างเดียวคือน้ำตาแห่งความสุข

“ไว้วันหลังนะ รอให้พี่หูจื่อไปทำงาน แล้วตอนที่พี่หยุดงาน ผมจะอยู่กับพี่เอง คืนนี้ไม่ได้จริงๆ ผมไม่กล้าทำเรื่องอะไรแบบนั้นต่อหน้าพี่หูจื่อ อีกอย่างนี่ต้องเป็นครั้งสุดท้าย ไม่มีครั้งที่สองแล้วนะ！”

หลี่เกอพยักหน้าทั้งน้ำตา จากนั้นผมก็ช่วยหยิบชุดชั้นในกับกางเกงให้เธอใส่ให้เรียบร้อย

ในตอนนี้เอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมา

หลังจากที่ส่งสัญญาณบอกหลี่เกอให้ไปนั่งดูแลเฉินหู่ ผมก็ไปเปิดประตู จึงพบว่าถังก๋อก่อยืนถือจานผลไม้อยู่หน้าประตูด้วยรอยยิ้มหวาน เหมือนน้ำเชื่อมชโลมหัวใจ

ผมช่วยแนะนำเธอให้หลี่เกอรู้จักถังก๋อก่อจึงพูดยิ้มๆว่า “พี่สะใภ้สวยจังเลยค่ะ ถ้าเถ้าแก่ไม่แนะนำ ฉันก็คงคิดว่าคุณเป็นภรรยาของเขาไปแล้ว！”

“อืม คนที่นอนเมาเละอยู่ข้างๆคือพี่ชายผมเอง”