บทที่ 152 คฤหาสน์ตระกูลหยู่

บทที่ 152 คฤหาสน์ตระกูลหยู่

บนเตียงใหญ่ หยู่ถิงที่เต็มไปด้วยเหงื่อหอมหวนหยดลง หอบหายใจต่อเนื่อง

หลังจากที่สงบลงได้ชั่วครู่ เธอก็เอียงกายมาจูบตรงหน้าอกของผม พูดด้วยเสียงอ่อนหวาน: “เฟิง ฉันอยากอาบน้ำ”

“ได้ ผมพาคุณไป”

จากนั้น ตอนที่ผมกำลังจะลุกขึ้น ผมมองเห็นหยู่ถิงที่กำลังพยายามลุกขึ้นอยู่หลายครั้ง แต่ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่น้อย ผมจึงถามออกไป “แรงของคุณนี่ไหลลงไปที่เตียงหมดแล้วเหรอ?”

หยู่ถิงอายจนโกรธเลยให้หมัดผมมาหนึ่งที แต่พูดได้ว่าไม่มีเรี่ยวแรงเลย

ให้เธอนอนคว่ำหน้าบนเตียง ช่วยเธอนวดสักพัก รินน้ำให้เธอ

พอดื่มน้ำหมดแล้ว หยู่ถิงก็มีเรี่ยวแรงกลับมาบ้าง สามารถที่จะลุกด้วยตนเองได้

หลังจากที่ตามเธอไปถึงห้องอาบน้ำ ผมช่วยเธอเตรียมน้ำอุ่น จากนั้นอาบน้ำด้วยกันกับเธอ

อาบไปอาบมา จากนั้นผมก็ถูกดึงดูดจากสะโพกที่กลมกลึงของเธอ

ไม่นานหลังจากนั้น หยู่ถิงก็ตีมันเบาๆ บ่นพึมพำ: “น่าเกลียด!”

ผมชอบเวลาผู้หญิงน่ารักหยาดเยิ้มพูดว่าผมน่าเกลียด เพราะว่าน่าเกลียดแบบนี้แสดงถึงความต้องการหรือว่าพอใจ

ผมไม่รู้ว่าหยู่ถิงตอนนี้ตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ผมเอนตัวไปข้างๆหูเล็กสวยสดใสของเธอ “ถิงถิง คุณพอใจแล้วหรือยัง ถ้ายังไม่พอใจผมสามารถทำให้คุณได้เสพสุขโบยบินอีกหลายครั้งจนกว่าจะพอใจ เป็นผู้หญิงของผม ผมจะต้องทำให้คุณอิ่มแน่นอน ไม่ยอมให้เกิดเรื่องหิวโหยได้อย่างเด็ดขาด”

จากนั้น ผมก็ถูกหยู่ถิงผลักออกมาจากห้องอาบน้ำอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่าเธอพอใจแล้ว และยังพอใจมาก......

คืนนี้ พวกเรานอนกันอย่างสุขกายสบายใจ มีความคลุมเครือที่อบอุ่นเล็กๆอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีเหตุการณ์ที่กระทบกระแทกกันอย่างอารมณ์เร่าร้อนอีก ถึงแม้ว่าผมจะไม่ถือสาน้ำที่สาดกระเด็น แต่ว่าใครบางคนมีน้ำจำกัด น่าจะเกิดภัยแล้งในไม่ช้า ดังนั้นผมเลยโอบกอดเธอไว้ในอ้อมกอด ผ่านคืนนี้ไปอย่างมีความสุข

ผังบายี หยู่ถิง จางหงหวู่ สามปัญหาใหญ่ในขณะนี้ สุดท้ายก็แก้ปัญหาสำเร็จไปอีกหนึ่ง

วันที่สองตอนเช้าตรู่ บังเอิญสุดๆ ขณะที่ผมลืมตาเปิดขึ้นมา หยู่ถิงก็งัวเงียตื่นขึ้นมาทันที เรื่องนี้เหมือนจะพูดได้ว่าเป็นสายสัมพันธ์ลึกลับที่รู้กันระหว่างคนรัก

“อรุณสวัสดิ์​ คุณนี่น่ากลัวขนาดนี้ จากนี้ไปยังจะกล้าอยู่กับคุณด้วยกันทั้งวันเหรอ?”

รู้สึกได้ถึงมือเล็กอบอุ่นของหยู่ถิงกำลังเล่นเบาๆอยู่ใต้ผ้าห่ม ผมจูบเธอหนึ่งที

“ดังนั้นเพิ่มอีกสักหลายทีคงไม่เป็นไร ช่วยคุณแบ่งเบาภาระละกัน!”

พูดจบ จากนั้นมือเล็กของหยู่ถิงก็ออกมาหยุดยั้งเอาไว้ แต่ว่าแรงนั้นเยอะขึ้นมาก

“ฉันเตือนคุณไว้นะ ฉันสามารถยอมรับจางหงหวู่หรือผู้หญิงคนอื่นอยู่ในชีวิตของคุณได้ แต่ว่าหลังจากนี้ไปยกเว้นปู้หนาน ฉันจะไม่ยอมให้คุณนอนกับผู้หญิงคนอื่นอีกเด็ดขาด!”

ผมพยักหน้าไปหัวเราะไป นี่เป็นการเริ่มต้นที่งดงามทีเดียว ผมมีเหตุผลที่จะเชื่อว่า ความปรารถนาของเธอจะค่อยๆเพิ่มขึ้น เธอก็จะค่อยๆยอมรับทำอะกันกับหลายๆคนได้มากขึ้นไปเอง

พอตอนที่เธอพลิกตัวเตรียมที่ลุกจากเตียงนั้น ไม่มีการบรรเลงนำใดๆ ผมก็ใช้แรงดันเธอมาอยู่ใต้ร่าง จากนั้นก็เข้าไปอย่างดุเดือด

ตอนนั้นเอง หยู่ถิงที่ถูกฆ่าโดยตรงก็ร้องเสียงคร่ำครวญครั้งแล้วครั้งเล่า ความเจ็บปวดที่อ่อนหวานไม่มีที่สิ้นสุด......

สิ้นสุดการต่อสู้ สวมเสื้อผ้า ล้างหน้าบ้วนปาก ทานข้าว จากนั้นหยู่ถิงก็โทรหาอยู่เสี้ยงเฉียน

อยู่เสี้ยงเฉียนตอนนี้ออกไปข้างนอก แต่ว่าเขารับปากว่าจะกลับบ้านไปทานข้าว จากนั้นสามารถเจอผมตอนทานข้าวได้

นี่ยังมีความนัยแฝงอยู่ด้วย ผมต้องกินข้าวบนโต๊ะอาหารของอยู่เสี้ยงเฉียน เหตุการณ์นี้ สำคัญมากๆ สำคัญมากๆ

หยู่ถิงตอนเช้าไม่ได้ไปทำงาน จะต้องพาผมไปซื้อเสื้อผ้าให้ได้ แต่ว่าจากความมุ่งมั่นขัดขวางของผม เธอไม่ได้รูดบัตร คนจ่ายเงินก็คือผม และตอนที่เธอไม่ได้สังเกต ผมก็ไปซื้อเสื้อคู่รักมาเพิ่มอีกชุดหนึ่ง

พอหยู่ถิงเห็นเขา บนใบหน้าเล็กที่แสนงดงามนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขล้นออกมา จากนั้นอดทนรอไม่ไหวรีบหาห้องลองเสื้อผ้าเปลี่ยนทันที ขนาดซักก็ยังไม่ได้ซัก

แน่นอน ผมก็ถูกบังคับให้เปลี่ยนด้วยเช่นกัน

จูงมือเดินบนถนน ใบหน้าของหยู่ถิงเต็มไปด้วยความสุขที่น่าภาคภูมิใจ เหมือนจะระเบิดออกมา

การแสดงออกของเธอทำให้ผมรู้ว่า ความรู้สึกต้องการและความรู้สึกมีความสุขของผู้หญิงนั้นไม่จำเป็นจะต้องเป็นอะไรที่มีความหรูหรา หรือเป็นสิ่งของที่มีความหมายลึกซึ้งอะไร แค่เพียงเสื้อคู่รักราคาไม่กี่สิบหยวนง่ายๆชุดหนึ่ง ก็เพียงพอให้เธอรู้สึกมีความสุขอย่างมากแล้ว......

ช่วงสิบเอ็ดโมงกว่า เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ จากนั้นผมที่ถือชามหนึ่งใบก็มาถึงคฤหาสน์ตระกูลหยู่