ตอนที่ 151
บทที่ 151 ฉันคือผู้หญิงของคุณ
October 28, 2026
บทที่ 151 ฉันคือผู้หญิงของคุณ
“หยู่ถิง ผม......”
หัวหน้ายามหนุ่มอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ว่ายังไม่ทันจะพูดจบ หยู่ถิงก็โบกมือขัดขวางไว้
“ขอบคุณมากที่คุณทำเพื่อรักษา‘หน้าตา’ของบริษัท รู้สึกขอบคุณมากจริงๆ ดังนั้นพรุ่งนี้คุณไปรับเงินเดือนของเดือนนี้เต็มจำนวนที่แผนการเงินได้เลยนะ ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ”
“ประธานหยู่ ประธานหยู่ ผมไม่รู้จริงๆว่าเขาเป็นเพื่อนของท่าน ผม......”
หัวหน้ายามขอร้องให้ยกโทษอยู่นาน ขอเพียงเพื่อรักษางานที่ดีแบบนี้เอาไว้ได้ หยู่ถิงหันมามองทางผมทันที
หัวหน้ายามคนนี้เป็นคนฉลาด รีบตรงมาเข้าใกล้ผม หน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และไม่หยุดโค้งคำนับ
“พี่ชาย พี่ชายผมผิดไปแล้ว ผมมันดูถูกคนอื่น และยิ่งไม่ควรผลักคุณ”
เขาพูดอะไรมากมาย ผมไม่พูดอะไร ผมแค่สนใจให้เขาพูดต่อไป
จนกระทั่งเขาพรั่งพรูพล่ามมาเกือบห้านาที เห็นว่าเขาหุบปากแล้ว ผมเลยเริ่มพูดตอบ: “พูดจบแล้วเหรอ?”
เขาพยักหน้าเบาๆ
จากนั้นผมจึงหันไปพูดกับหยู่ถิง: “ไอ้หวางคนนี้ดีเลยทีเดียว ตอนเช้าออกเงินซื้ออาหารเช้ามาให้ผมเอง คนนี้เป็นคนซื่อสัตย์ มีเมตตา ซื่อตรงถ่อมตัว และใจกว้างมีน้ำใจ”
ถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องของบริษัท ผมไม่ค่อยสะดวกจะพูดอะไรมาก แต่ผมเชื่อว่าหยู่ถิงเข้าใจความหมายที่ผมสื่อออกไป
หยู่ถิงพยักหน้าไปทางไอ้หวาง “พรุ่งนี้แต่งตั้งให้คุณเป็นหัวหน้ายาม”
อาหารเช้ามื้อเดียวเปลี่ยนตำแหน่งหัวหน้ายามมาให้ ไอ้หวางดีใจมาก รีบแสดงความขอบคุณหยู่ถิง และแสดงความขอบคุณมาที่ผมทันที
“ทำดีได้ดี ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
พูดคำพูดทิ้งท้ายไว้ ผมกับหยู่ถิงก็เดินมาที่ลานจอดรถ ส่วนทางด้านหัวหน้ายามคนก่อนนั้น ยังคงยืนด้วยสีหน้าเศร้าอยู่ตรงนั้น จากนั้นก็ถูกไอ้หวางไล่ออกไป เหตุผลคือมีผลกับภาพลักษณ์ของบริษัท
นั่นถึงจะเป็นการใช้คำที่ถูกต้อง!
หยู่ถิงขับรถ ระหว่างทางไม่มีการพูดจาใดๆ พาผมตรงไปที่โรงแรม
“เปิดห้องกับขอทาน คุณไม่คิดว่ามันขายหน้าเหรอ?”
“ฉันใช้ผู้ชายคนหนึ่งร่วมกับผู้หญิงคนอื่น ฉันยังต้องกลัวขายหน้าอีกเหรอ?”
ผมแค่คิดจะหยอกล้อหยู่ถิง แต่การย้อนถามของเธอ ทำเอาผมพูดไม่ออกจริงๆ
หลังจากเปิดห้องเรียบร้อย ผมก็ถูกหยู่ถิงไล่เข้าไปในห้องอาบน้ำ
ไม่นานจากนั้น ผมได้ยินเสียงในห้องน้ำ ไม่รู้ว่าทำอะไร มีเสียงน้ำไหลจากก๊อกน้ำ ‘ซ่าซ่า’
ไม่คิดอะไรมาก ล้างเนื้อตัวให้สะอาดเรียบร้อย ผมเอาผ้าเช็ดตัวพันไว้แล้วเดินตรงที่ห้องน้ำ ผมก็เห็นหยู่ถิงที่ม้วนแขนเสื้อขึ้น กำลังออกแรงเหนื่อยช่วยซักผ้าให้ผมอยู่
ตอนนั้นในใจผมรู้สึกถึงความอบอุ่นอย่างแท้จริง ไม่มีคำพูดใดสามารถบรรยายความรู้สึกนี้ออกมาได้
ค่อยๆโอบกอดเอวที่แสนบอบบางของหยู่ถิง รอจนเธอยืดตัวขึ้น ผมก็บรรจงจูบที่ใบหน้ารูปไข่ที่งดงามอ่อนนุ่มของเธอ เป็นจูบที่ไม่มีการหยอกล้อกระตุ้นส่วนอื่น ในนั้นเต็มไปด้วยความรักที่มีความจริงใจเต็มเปี่ยม
“ถิงถิง คุณทำแบบนี้ ทำให้ผมรู้สึกละอายใจมาก ผมยิ่งรู้สึกผิดกับคุณมากขึ้นไปอีก”
“อย่างงั้นคุณกับจางหงหวู่ก็......”
พูดไปถึงครึ่งทาง หยู่ถิงก็หยุดพูดเอง กลั้นเอาไว้เกือบสิบวินาที เธอก็ถอนหายใจออกมายาวๆ
“ช่างเถอะ ก็ไม่รู้ว่าชาตินี้ยังจะมีโอกาสเจอคนโง่แบบนี้อีกหรือเปล่า คนโง่ที่ยอมนั่งรอที่หน้าประตูตามทำพูดพล่อยๆของฉันได้ตั้งสองวัน ชาติที่แล้วฉันคงติดค้างคุณไว้ ชาตินี้จะชดใช้ที่เคยทำกับคุณไว้ละกัน”
คำพูดของหยู่ถิง ทำให้ผมดีใจมาก อย่างน้อยที่สุดผมก็ได้ยินการให้อภัยจากในคำพูดของเธอ เพียงแต่ ผมไม่ยอมหลอกเธอ
ผลักร่างกายเอวบางร่างน้อยของหยู่ถิงออก ผมมองตรงไปที่เธอ “ถิงถิง ผมไม่อยากให้คุณมองว่าผมหลอกคุณ ผมเองก็ไม่อยากหลอกคุณ ครั้งนี้ที่ผมมาหาคุณ หวังว่าคุณจะให้อภัยผม อยู่ข้างกายผมตลอดไปคือเรื่องหนึ่ง แต่ยังมีเรื่องที่สอง ผมอยากจะขอพบคุณลุงหยู่ เพื่อยืนยันความปลอดภัยของผม ผมจำเป็นต้องให้คุณลุงหยู่ออกปาก ถ้าไม่ใช่เขา ในเมืองนี้คงมีอีกไม่กี่คนที่จะกดดันผังบายีได้”
หยู่ถิงแววตาสว่างไสว จับจ้องมาที่ผม ผมมองกลับสายตาของเธอ ไม่มีการหลบสายตาแม้แต่น้อย
นานพอสมควร เธอก็ค่อยๆเปิดปากอันมีเสน่ห์ของเธอออกมา “แค่ยืนยันความปลอดภัยของคุณเหรอ?”