ตอนที่ 154
บทที่ 154 คุณรออะไรอยู่
October 28, 2026
บทที่ 154 คุณรออะไรอยู่
เสียงปืนไม่ได้ดังมากขนาดนั้น อย่างน้องก็ไม่ได้เกิดเรื่องแบบที่ผมคาดการณ์ว่าเหมือนหูหนวก เพียงแต่คล้ายกับประทัดธรรมดาทั่วไป มีเสียงหวีดร้องอยู่ในหู
แต่ว่าหน้าผากของผมนั้นเจ็บมาก ระดับความเจ็บนั้น เหมือนว่ากระดูกนั้นจะถูกเจาะแตก
แค่หลังจากอยู่เสี้ยงเฉียนเอาปืนที่ถือในมือออกไป พอมองเห็นที่ในกระบอกปืนนั้นมีลูกกระสุนพลาสติกที่แตกแล้วหล่นออกมา ผมก็รู้สึกทันทีว่าความเจ็บปวดนี้มันไม่ได้เจ็บขนาดนั้นเลย
“ปืนนะเป็นของจริง ดินระเบิดน้อย หัวกระสุนภายในเปลี่ยนเป็นเม็ดพลาสติก”
การอธิบายของอยู่เสี้ยงเฉียน ผมอยากจะพูดแค่ว่า เชรดแม่!
ลูบหน้าผากที่เจ็บ มีเลือดซึมออกมาบ้าง แต่ว่าไม่ได้หนักหนาอะไร แม้ว่าจะเลือดจะไม่ออกเหมือนตอนบีบสิวก็ตาม
อยู่เสี้ยงเฉียนเอาปืนลูกโม่มาตั้งใหม่อีกครั้ง จากนั้นส่งสัญญาณมือมาให้ผม “ลุกขึ้นมา”
ผมเลยเลื่อนเก้าอี้ออก จากนั้นก็ยืนขึ้นมา
“ไม่ปัสสาวะ ไม่อุจจาระ ไม่เลวเลยทีเดียว”
ผมคิดไม่ออกจริงๆที่แท้การกระทำของเขานี้เพื่อจุดประสงค์แบบนี้
สัญญาณจากอยู่เสี้ยงเฉียน ผมเลยนั่งลง
“น้องจางหวู่ฉันเคยเจอ เป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์มาก คุณอดทนที่จะไม่นอนกับเธอ?”
ผมสูบบุหรี่เข้าไป จากนั้นตอบ: “เธอเป็นคนพาผมเข้ามา นับว่าเป็นอาจารย์ ดังนั้นผมเคารพเธอ อนาคตตอนที่ผมปีนขึ้นไปอยู่ตำแหน่งที่สูงกว่าเธอ ถึงตอนนั้นจะนอนกับเธอได้ก็เป็นเรื่องธรรมดา”
“โดยพึ่งพาส่วนนั้นด้านล่างของแก?”
ผมเข้าใจ อยู่เสี้ยงเฉียนชี้ให้เห็นถึงปัญหาของการปีนขึ้นไปอยู่ตำแหน่งสูงขึ้นของผม
“สิ่งนั้นก็เป็นแค่สิ่งล่อใจ เหมือนกับผูกลาที่มีหญ้าอยู่บนหัวนั้นไว้ที่หินบดแบบนั้น”
พูดไป ผมก็หยิบเหรียญออกมาจากกระเป๋า ห้านิ้วพลิกไปมา เหรียญนั้นหมุนไปมาด้วยความเร็วแต่เริ่มต้นจนสุดท้ายก็ไม่ตก
“ผมพึ่งพาสิ่งนี้เพื่อเติมเต็มความสุขให้ผู้หญิง ดังนั้นจนถึงตอนนี้ ลูกค้าของผมยังไม่เคยกินผม คนเดียวก็ไม่เคย”
อยู่เสี้ยงเฉียนมองมาที่ผม จากนั้นแตะชามเซรามิกที่อยู่บนโต๊ะข้างๆ
ผมรู้ เกี่ยวกับปัญหาเรื่องนอนกับลูกสาวทั้งสองของเขานั้นท้ายที่สุดก็จบลงชั่วคราว เหรียญก็ถูกผมเก็บไป ใส่กลับเข้าไปในกระเป๋า เหมือนว่าหัวใจที่เต้นรัวนั้นได้กลับเข้าไปในหน้าอกอีกครั้ง
“ชามใบนี้ไม่เลว เคยมีชามที่คล้ายกันได้มีการประมูลขายออกไปสี่ล้านหยวน มันมีชื่อว่าชามหลากสีสลักด้วยไข่ขาวเคลือบ เป็นผลิตภัณฑ์เครื่องเคลือบลายครามที่ผลิตขึ้นในราชวงศ์หยวน......”
อยู่เสี้ยงเฉียนพูดออกมามากมาย แต่ลักษณะเฉพาะผมไม่ค่อยเข้าใจ อย่างไรก็ตามรู้เพียงว่าชามนี้แพงกว่าชามสี่ล้านนั้นอยู่พอสมควร และยังเป็นของแท้อีกด้วย
หลังจากพูดหลายสิ่งหลายอย่างจบ อยู่เสี้ยงเฉียนก็หันมามองผม “ของพวกนี้ที่ขุดออกมาจากสุสานยังมีอีกเท่าไหร่ ฉันจะรับไว้ทั้งหมด”
ผมไม่เข้าใจเขาตัดสินใจจากตรงไหนออกมาว่าชามนี้มาจากสุสาน แล้วผมก็ไม่สนใจในจุดนี้ด้วย
“ของมีครับ แต่ว่าผมกลัวว่าหลังจากที่ให้ของคุณไปแล้ว ผลประกอบการของพี่น้องคนนั้นของผม คงจะพังทลาย”
“นั่นมันเป็นเรื่องของการทิ้งสถานภาพ ก่อนหน้านี้ฉันไม่มีสถานภาพหรืออนุญาตให้ทำได้ แต่ว่าตอนนี้หน้าของฉันอยู่เสี้ยงเฉียนเทียบกับสิ่งของพวกนี้แล้วมีค่ามากกว่า แกก็น่าจะเข้าใจ”
ที่อยู่เสี้ยงเฉียนพูดนั้นเป็นความจริง ดังนั้นผมเลยพยักหน้า
“ผมสามารถช่วยติดต่อให้คุณได้ ให้เขานำสิ่งของพวกนั้นมาให้คุณ แต่ว่าผมมีเงื่อนไข”
อยู่เสี้ยงเฉียนเอนกายอยู่บนเก้าอี้หวาย ค่อยๆจ้องมองมาที่ผม “เงินไม่ใช่ปัญหา”
ผมจองมองกลับไปที่อยู่เสี้ยงเฉียนเหมือนกัน “ผมไม่ต้องการเงิน ผมต้องการหัวของผังเจี้ยนจวิน”
อยู่เสี้ยงเฉียนเลิกคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย นอกนั้นบนใบหน้าไม่มีการแสดงออกใดๆออกมาอีก ดูเหมือนว่าจะไม่แปลกใจเลยสักนิดที่ผมต้องการหัวของผังเจี้ยนจวิน
“คุณน่าจะรู้ หัวของผังบายีมีค่ามากกว่าชามใบนี้เยอะมาก และหัวของเขาสำหรับฉันคนนี้ไม่สามารถประเมินค่ากับของเก่าได้ ของเก่าเป็นของที่ตายแล้ว แต่คนยังมีชีวิต คนมีชีวิตย่อมมีประโยชน์มากกว่าของเก่าที่ตายแล้วมาก”
ทันที อยู่เสี้ยงเฉียนจ้องมาที่นัยน์ตาของผม “แต่ว่าความคิดของคุณนี้ ถ้าไม่มีความมั่นใจมากพอ อาจจะทำให้หัวของคุณหลุดออกมาได้ ดังนั้นฉันเลยอยากจะรู้จริงๆ และมีสิ่งของอะไรที่ทำให้คุณมีความกล้ามากพอ ที่จะทำให้คุณกล้ามาเสนอเงื่อนไขแบบนี้ออกมายื่นให้ฉัน”
“ผมสามารถบอกคุณตามตรงได้หรือเปล่า?”
“นี่คงไม่ใช่จุดประสงค์ที่แท้จริงที่คุณมาพบฉันใช่มั้ย?”