บทที่ 155 ครั้งสุดท้ายเป็นครั้งที่สาม

บทที่ 155 ครั้งสุดท้ายเป็นครั้งที่สาม

“คุณทั้งชีวิตนี้ไม่จำเป็นต้องคิดถึงเรื่องผู้หญิงอีก ให้ลู่หย่าฉีตรงส่วนที่แห้งแล้งตรงนั้นแห้งแล้งต่อไปละกัน หรือให้คุณใส่หมวกเขียวโดนสวมเขาสักหลายรอบ ชายชราอย่างคุณวันอากาศหนาวเย็นจะได้หลีกเลี่ยงการเป็นหวัด”

ผมกระตุ้นอยู่เสี้ยงเฉียน อาจจะทำให้เขาคิดว่าผมเสียสติไปแล้ว แต่นี่ก็เป็นบทสรุปที่ผมต้องการเหมือนกัน

ท้ายที่สุดอยู่เสี้ยงเฉียนก็หมุนตัวกลับมา หันมามองที่ผม สีหน้ายังคงแสดงออกเหมือนบ่อน้ำโบราณที่ไม่มีคลื่น สายตานิ่งสงบ ในนั้นไม่มีอารมณ์ใดๆมาปะปน มองไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่าโกรธหรือว่าดุร้าย

เพียงพอที่จะกล้าออกมา ผมและเขาเผชิญหน้ากันตรงๆ ไม่มีการถอยเด็ดขาด

นานพอสมควร อยู่เสี้ยงเฉียนวันนี้เป็นครั้งที่สามแล้วที่แตะกล่องบุหรี่ไม้ เขาจุดบุหรี่หนึ่งมวน จากนั้นหยิบบุหรี่จากในกล่องยื่นส่งบุหรี่มาให้ผมหนึ่งมวน

“กล้าเอาปลายปากกาแทงที่คอของผังบายี กล้าด่าฉันต่อหน้าฉัน กล้าโยนของต่อหน้าฉัน กล้านอนกับลูกสาวสองคนของฉันอยู่เสี้ยงเฉียน นานแล้วที่ไม่ได้เจอเด็กหนุ่มที่กล้าบ้าบิ่นแบบคุณ บุหรี่มวนนี้ คุณสูบได้”

ผมอยากปฏิเสธการรับบุหรี่มวนนี้จริงๆ เพราะว่านั่นมันต้องหล่อมากๆ แต่ว่าตอนนี้ผมเห็นได้ชัดว่าไม่มีคุณสมบัติที่จะแสดงความหล่อนั้น

สองมือรับบุหรี่ ช่วยอยู่เสี้ยงเฉียนจุดบุหรี่หนึ่งมวน จากนั้นผมก็จุดให้ตัวเองอีกหนึ่งมวน ฉุนมาก แรงมาก ภายในเต็มกลิ่นเจียงหูดั้งเดิม มีกลิ่นเลือดอยู่จางๆ

เงียบสงัด ยังคงเงียบสงัด เหมือนตอนที่บ้านเขาทานข้าวไม่มีผิด ไม่พูดระหว่างทานอาหาร สูบบุหรี่ก็ไม่พูดเช่นกัน

จนกระทั่งก้นบุหรี่ถูกดับในที่เขี่ยบุหรี่ ในที่สุดอยู่เสี้ยงเฉียนก็พูดขึ้น รับปากที่จุดสุดท้ายที่ผมไม่เคยได้มาก่อนให้ผม

“ความปลอดภัยแน่นอนของคุณกับจางหงหวู่ เพิ่มเติมสถานบริการกลางคืนเขตเมืองภายในวงแหวนทั้งสี่สายทั้งหมดยังคงคืนกลับให้จางหงหวู่”

จุดสุดท้ายที่ผมรับได้ก็คือ เพียงแค่รับประกันความปลอดภัยของจางหงหวู่ แม้ว่าจะไม่มีตัวผมเองก็ตาม และผมเชื่อว่า ตอนนี้การรับปากของอยู่เสี้ยงเฉียนตอนนี้นั้น เป็นจุดสุดท้ายที่เขารับได้แล้ว

ดังนั้นผมจึงโทรหาหยู่ถิง

“อยู่ห้องอ่านหนังสือของพ่อฉันแล้วโทรหาฉันทำอะไร?”

“ตรงที่เก็บของในรถของคุณ ข้างในมีโสมสีแดงอยู่ อย่าทำมันหักนะ ผมจะเอามาชงเหล้าให้คุณลุงหยู่ คุณช่วยไปหยิบมาให้หน่อยซิ”

วางสายเรียบร้อย บนใบหน้าของอยู่เสี้ยงเฉียนปรากฏรอยยิ้ม

ตั้งแต่ได้พบกัน นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเขายิ้ม ดูใจดีมาก เหมือนคุณลุงข้างบ้านทั่วไปที่มีความเมตตาและอ่อนโยน แน่นอน ผมไม่เคยเห็นตอนที่ลุงข้างบ้านคนนี้ไม่เมตตาอ่อนโยน และผมก็ไม่อยากจะเห็นเช่นกัน

“คุณมันเล่ห์เหลี่ยมจัดจริงๆ คุณเอาของแบบนั้นเก็บไว้ในรถของถิงถิง แบบนี้ไม่ว่าฉันจะค้นหายังไง ก็ไม่สามารถค้นหาตรงที่ของลูกสาวตัวเอง”

“แผนการเล็กๆของคนดื้อรั้น ไม่อยู่ในสายตาคุณลุง”

เรื่องของอยู่เสี้ยงเฉียนก็ได้ยุติลงชั่วคราว

หลังจากออกจากคฤหาสน์ตระกูลหยู่ ผมก็ถอดเสื้อนอกออก เสื้อด้านหลังนั้นเปียกไปหมด......

ออกไปเรียกรถไปโรงแรมใกล้ๆ ผมล้างตัวเล็กน้อย จากนั้นก็เอนกายบนเตียง ปิดมือถือ นอนปิดตัวอยู่ในห้องเงียบๆจนถึงตอนค่ำสองทุ่ม

จากนั้นกินอะไรง่ายๆนิดหน่อย ผมก็กลับห้องไปนอนต่อ นอนยาวไปถึงเช้าวันที่สองเวลาแปดโมง

เวลานี้ ผมรู้สึกว่าเรี่ยวแรงที่สูญเสียน้ำไปทั้งหมดนั้นฟื้นคืนกลับมาแล้ว

การเจรจากับสิงโตอย่างอยู่เสี้ยงเฉียนคนนั้น ผมตอนนี้ยังเทียบไม่ติดเลยแม้แต่น้อย

หลังจากล้างหน้าแปรงฟัน ทานอาหารเช้า เปิดมือถือ จากนั้นได้รับข้อความสองข้อความ ทั้งหมดการแจ้งเตือนจากเครือข่ายโทรศัพท์ เรื่องที่หนึ่งหยู่ถิงโทรหาผมเมื่อวานตอนค่ำสองทุ่ม อีกเรื่องหนึ่งคือแจ้งเตือนว่าเมื่อห้านาทีก่อนหยู่ถิงเพิ่งจะโทรหาผม

กดโทรศัพท์หาหยู่ถิง จากนั้นก็พบกับการบ่นของหยู่ถิง

“ยังไงกัน พอบรรลุเป้าหมายก็ถีบหัวส่งเลยเหรอ? ขนาดโทรศัพท์ของฉันก็ไม่รับ”

“ไม่ใช่แบบนั้น สนทนากับจิ้งจอกเฒ่าที่บ้านคุณเหนื่อยมาก เลยต้องพักทั้งวัน”

หยู่ถิงกลับมองว่าเป็นเรื่องเหลือเชื่อ เธอไม่เข้าใจเลยสักนิด

เรื่องไร้สาระ นั่นถ้าเป็นพ่อของฉัน ฉันเองก็สามารถรักษาไว้ให้เรียบง่ายสงบเหมือนน้ำได้

ไม่มีการคุยเล่นมากมาย หยู่ถิงก็พูดเข้าประเด็นทันที เธอกลับมาที่โครงการของอยู่เสี้ยงเฉียน ให้ผมพาหลิวทงมาพบเขาสักครั้งที่ห้องอ่านหนังสือเวลาสิบโมง

วางสายโทรศัพท์ของหยู่ถิง ผมก็กดโทรหาหลิวทง บอกที่อยู่ของโรงแรม จากนั้นให้เขามารับผม

ประมาณหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น หลิวทงก็ขับรถมาถึง

บอกเขาเกี่ยวกับเรื่องของผู้ซื้อ หลิวทงร่างเริงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “คุณติดต่อยังไงถึงได้ติดต่อกับท่านอาวุโสหยู่ท่านนี้ได้?”