บทที่ 156 ผู้ชายของฉันช่างร้ายกาจ

บทที่ 156 ผู้ชายของฉันช่างร้ายกาจ

ตอนสงครามครั้งนี้เสร็จสิ้น ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้ว

ใช้เวลาไปสองชั่วโมงกว่า ผมไม่รู้ว่าทำอะไรลงไปบ้าง อย่างไรก็ทำไปเรียบร้อยแล้ว แล้วก็สร่างเมาแล้วเช่นเดียวกัน

พอกลับมานึกย้อนดู เหมือนว่าจะไม่มีอะไรที่เป็นเทคโนโลยีและพวกทักษะความสามารถอะไรเลย ใกล้เคียงกับการหนีอุตลุด อาจจะส่งผลมาจากแอลกอฮอล์ทำให้ตัวเองเป็นอัมพาต ดังนั้นจึงยืดเวลาออกไปได้นานมาก

ท่าเดินของหวงหรุงดูท่าทางลำบาก ไม่ง่ายเลยที่เธอจะสวมกางเกงในและกางเกงเข้าไป ใช้กำแพงค้ำยันช่วยเดินท่าแปลกๆจนไปถึงเก้าอี้ทำงาน จากนั้นก็นั่งลงด้วยท่าทีแสนลำบาก

“ช่วงนี้คุณนี่ช่างไร้ความปรานีขึ้นทุกวัน คุณมันไม่ใช่คนแล้ว”

“แต่ว่าก็ทำให้ผ่อนคลายมากเลยไม่ใช่เหรอ? ”

หวงหรุงมองผมด้วยสายตาเหยียดยาม แต่สายตานั้นเต็มไปด้วยความรักความรู้สึกที่หลากหลาย

“พอคิดว่าต่อไปจะไม่ได้เข้าไปในร่างกายอันยอดเยี่ยมของคุณแล้ว ผมก็รู้สึกนี่มันสิ่งที่น่าเศร้าเสียใจมาก”

เดินเข้าไปด้านหน้าแล้วจูบเบาๆที่ศีรษะของหวงหรุง ฝังเมล็ดพันธุ์แห่งความปรารถนาลงไป จากนั้นผมก็เดินออกมา

ไม่แน่อาจจะมีสักวันที่เธอจะยังพูดกับผมเป็นครั้งที่สี่ว่า ‘เป็นครั้งสุดท้าย’ นี่คงต้องขึ้นอยู่กับพลังการต่อสู้ของการขุดสุสานนั่นแล้วว่าเป็นอย่างไร

หลังจากที่ลงตึกไปร่ำลาคนข้างในกับหลิวทงแล้ว ผมก็เรียกรถกลับไปที่พักของจางหงหวู่

ในห้องไม่มีแสงไฟ และดูจากเวลาตอนนี้แล้ว เธอน่าจะยังอยู่ที่ดี้เล่สิงซิงถึงจะถูก

จ่ายเงินให้กับคนขับเรียบร้อย ผมก็ลงจากรถ

เพียงแต่พอตอนที่ผมไปอยู่หน้าประตูห้อง ก็เจอเข้ากับจางหงหวู่ที่กำลังเปิดประตูออกมาพอดี

ผมจ้องมองเธอ เธอจ้องมองผม พวกเราทั้งสองฝ่ายต่างก็ตะลึงงง

“ผมคิดว่าคุณยังอยู่ที่บริษัท คุณนี่กำลังจะออกไปไหน?”

“คุณปิดมือถือ ฉันก็เลยจะออกไปตามหาคุณ”

ผมไม่เห็นจะจำได้ว่าตัวเองปิดเครื่อง จากนั้นดึงโทรศัพท์ออกมาดู ปิดมือถือจริงๆด้วย ลองเปิดดูก็เปิดไม่ได้ นี่เลยทำให้ผมนึกขึ้นมาได้ว่าไม่ได้ชาร์จแบตโทรศัพท์เลย น่าจะปิดเครื่องอัตโนมัติแน่ๆ

“ทำไมเหรอ ตามหาผมมี......”

‘ธุระ’ยังไม่ทันจะหลุดออกจากปาก จางหงหวู่ก็กระโจนเข้ามาในอ้อมกอดของผม

“สามี ผังบายีโทรมาหาฉัน บอกฉันว่าเรื่องพวกนั้นสิ้นสุดลงแล้ว เขายังพูดอีกว่าผู้ชายของฉันมีความสามารถ ถึงขนาดทำให้อยู่เสี้ยงเฉียนออกหน้ามากดดันเขาได้”

จากคำพูดของจางหงหวู่ที่ไม่ค่อยน่าฟังออกมา ในใจของผังเจี้ยนจวินคงก็โมโหน่าดู แต่ในใจเองก็ยังมีโกรธอยู่ ผมเองก็ไม่ได้อดกลั้นเหมือนกันอยู่หรือไง? รอให้ถึงวันที่ผมปีนขึ้นไปยืนบนนั้นได้ก่อนเหอะ ผมจะเหยียบไอ้เหี้ยนั่นให้ตายจมดิน!

ดึงมือจางหงหวู่เข้าไปในห้อง เธอถามว่าผมไปทำอะไรมา ผมเลยบอกเรื่องรากตี้หวันนั้นให้เธอฟัง

จางหงหวู่จ้องมองผมด้วยสายตาเปี่ยมล้นไปด้วยความรัก แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “ผู้ชายของฉันช่างร้ายกาจจริงๆ!”

“ร้ายกาจอะไรกัน ผมก็แค่มีรากตี้หวันเท่านั้นเอง สิ่งนั้นอยู่ในมือของผม คุณคิดว่าน่าจะยิ่งร้ายกาจ”

ตั้งแต่เริ่มจนสุดท้ายผมก็ยังไม่คิดว่าผมจัดการเรื่องนี้ได้อย่างสวยงาม แค่ไม่ได้ทุบทำลายให้พังเท่านั้น

แต่จางหงหวู่ไม่ได้คิดเช่นนั้นแน่นอน “อย่างน้อยคุณก็กล้าทำของแตกต่อหน้าอยู่เสี้ยงเฉียน กล้าจะพูดว่านอนกับลูกสาวสองคนของเขา และยังกล้าโก่งราคา ฉันไม่คิดว่าการแสดงออกของฉันตอนอยู่ต่อหน้าหัวสิงโตคนนั้นจะดีกว่าคุณหรอกนะ”

“ก็แค่ลูกวัวที่เกิดใหม่ไม่กลัวเสือก็เท่านั้นเอง หรือบางทีอาจจะแค่เพราะว่าเมื่อก่อนผมไม่รู้เรื่องความโหดร้ายของอยู่เสี้ยงเฉียนเท่านั้นเอง”

“คุณไม่ต้องถ่อมตัวขนาดนั้นก็ได้ ผู้ชายของฉัน ร้ายกาจก็คือร้ายกาจ!”

พูดจบ ไม่รอให้ผมได้เอ่ยปาก จางหงหวู่ก็ใช้ปากเล็กเซ็กซี่มาประกบปากของผม

ถ้าผมจำไม่ผิด นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่เธอเป็นคนเริ่มจูบผมก่อน และเป็นคนเริ่มจูบอย่างเร่าร้อน ใช้ลิ้นเรียบลื่นที่หอมหวานนั้นหยอกเย้าผมอย่างรุนแรง เติมเต็มความหลงใหลของผม