บทที่ 160 คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะบังคับฉัน

ผมทำผิดไปแล้ว ผมเพียงแต่จำได้ว่าตัวเองอยากได้ความอ่อนโยน จนลืมไปว่า ‘รัก’เรื่องแบบนี้ก็จำเป็นต้องกระทำ และไม่ใช่ว่าพูดอย่างเดียว

นี่คือหนึ่งในเหตุผลพื้นฐาน ระหว่างการกอดจูบลูบคลำ เพียงแค่พอถึงเวลาที่ระดับความแรงของไฟได้ที่ก็เข้าไปโดยตรงก็ได้แล้ว จากนั้นก็เป็นไปตามธรรมชาติและเพียงพอที่จะยกระดับความรักอีกรูปแบบหนึ่ง

แต่ผมก็ยังกระทำผิดกับเรื่องโง่ๆ ผิดพลาดในเรื่องสามัญสำนึกทั่วไป นั่นก็คือ ‘การพูด’

คำพูด สามารถช่วยให้ผมผ่อนคลายจิตใจของกู้ฟางเฟยได้ แต่ไม่เหมาะที่จะใช้ตอนนี้อย่างแน่นอน เพราะว่าในเวลาแบบนี้ คำพูดเพียงทำให้เธอมีสติ หรือพูดว่าเป็นการกระตุ้นความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่อยู่ส่วนลึกภายในใจของเธอ

ดังนั้นตอนที่กำลังจะพูดออกไปนั้น ผมควรตระหนักได้ว่าตอนเช้าจบแล้ว

และความจริงนี้ยังพิสูจน์ได้ตลอดเวลา ความปรารถนาในแดนมายาที่สร้างมาด้วยความยากลำบาก จะถูกพังทลายลงมาด้วยคำพูดเตือน

แบบมาตรฐานการทำลายตัวเองของกำแพงเมืองจีน

“ให้เวลาฉันอีกสักหน่อย ให้ฉันได้เตรียมตัวหน่อย ได้มั้ย?”

การแสดงออกของกู้ฟางเฟย อารมณ์ของคำพูด ทำให้ผมรู้สึกได้ถึงความน่าสงสารบางอย่าง น่าสงสารจริงๆ เธอเหมือนกับเด็กผู้หญิงที่ทำอะไรไม่ถูกคนหนึ่ง ที่ตอนนี้ขอร้องคนอื่นให้อภัย......

และในที่สุดความคืบหน้ากู้ฟางเฟยก็จบลงตรงนี้ แต่ว่าคิดแล้วก็ดีอยู่เหมือนกัน อย่างน้อยความรู้สึกที่ตรึงติดในนั้นก็ได้ฝังลึกเข้าไปในใจของเธอ ผมเป็นคนดี ผมเป็นคนน่าเคารพ ต่อหน้าผมเธอสามารถค่อยๆลดการป้องกันลง

หลังจากลึกขึ้นจากเตียง พวกเราแต่ละคนก็ล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นผมก็สั่งอาหารมาส่ง ทานข้าวด้วยกันที่บ้าน

เธอพูดว่าเธอไม่อยากจะออกไปข้างนอก แน่นอนว่าผมเข้าใจถึงสาเหตุที่เธอไม่อยากออกไปข้างนอก ถ้ามีใครบางคนที่รู้จักกับกู้ฟางเฟยเห็นว่ามากินข้าวกับผู้ชายคนหนึ่ง ผมคิดว่าคนที่โชคร้ายไม่ใช่แค่ผม ยังรวมไปถึงตัวเธอเองด้วย

เพิ่งจะทานข้าวเสร็จ กู้ฟางเฟยรับโทรศัพท์สายหนึ่ง

“คุณอยู่ที่ไหน?”

“ห้างสรรพสินค้า จะรีบกลับไป”

จากนั้น ต้นสายโทรศัพท์นั้นก็ตัดสายไป

กู้ฟางเฟยจูบผมอีกครั้ง จากนั้นก็สวมเสื้อผ้า ตรงไปที่ประตูแล้วเดินออกไป

ก่อนที่จะออกไป เธอได้ทิ้งกุญแจไว้ให้หนึ่งดอก และยังมีคำพูดประโยคหนึ่ง

“หลังจากนี้สักพักฉันจะเอาเงินบางส่วนเข้าไปในบัตรใบนั้นที่ครั้งก่อนให้คุณไป ฉันรู้ว่านี่ทำให้ความรู้สึกของคุณแปดเปื้อนอยู่บ้าง แต่ว่านอกจากนี่แล้ว ฉันไม่สามารถให้อย่างอื่นคุณได้อีกชั่วคราว ต้องขอโทษจริงๆ”

กู้ฟางเฟยพยักหน้าขอโทษ จากนั้นก็หมุนตัวเดินไป

ยืนอยู่ตรงหน้าหน้าต่าง จ้องมองเมืองที่มีคนเยอะแยะจอแจ ผมความคิดเคลื่อนไหวมาก ผมที่ครุ่นคิดอารมณ์คำพูดของผังเจี้ยนจวินในโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ ผมยังคงครุ่นคิดถึงการแสดงออกของคำพูดของกู้ฟางเฟย

ในที่สุดผมก็ตัดสินได้ กู้ฟางเฟยนั้นกลัวผังเจี้ยนจวินมาก และความกลัวนี้ได้สะสมมาแล้วในระดับหนึ่ง......

ออกจากห้องพัก ผมก็ขี่มอเตอร์ไซค์คันเล็กของJasonกลับที่พักของเขา

ตอนที่ผมเข้าประตูมานั้น พวกเขาสองคนที่อยู่บนโซฟารีบร้อนที่จะสวมเสื้อผ้า

แม้กระทั่ง ผมสามารถมองเห็นเมล็ดองุ่นสีม่วงที่อยู่บนหน้าอกอันอวบอิ่มของเฉินหลินขณะที่กำลังวุ่นวายได้

พูดตามตรง ไม่น่าดึงดูดเอาซะเลย การมองเห็นนั้นมีรสชาติของการถูกพิษ

ผมหมุนตัวหันหลัง หลังจากที่Jasonสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วก็ตรงมาตำหนิผม ตำหนิผมว่าทำไมไม่เคาะประตูก่อนเข้ามา

“ฉันไม่คิดว่าการที่ฉันจ่ายค่าเช่าห้องยังจำเป็นต้องเคาะประตูก่อนถึงสามารถเข้ามาได้ หรือว่า ครั้งหน้าคุณกับหลินหลินที่รักของคุณ ตั้งใจที่จะเปลี่ยนสถานที่?”

“......”

จางซานตั้นพูดไม่ออก ใช้เวลานานสักพักถึงจะข่มประโยคพูดออกมา “คุณเติมน้ำมันใส่มอเตอร์ไซค์ของผมแล้วหรือยัง เที่ยงนี้คุณชวนพวกเรากินข้าวนะ ตอบแทนพวกเราที่เมื่อสักครู่คุณแอบดูละกัน”

ผมเรอออกมาตรงๆ และเรอไปที่หน้าของจางซานตั้น นี่คือการที่ผมให้คำตอบเขา

หลังจากที่เอากุญแจมอเตอร์ไซค์ให้เขา ผมก็กลับเข้าไปที่ห้องนอน

ห

ความคิดเห็น