บทที่ 159 รับรู้ได้ถึงความอ่อนโยนของคุณ

บทที่ 159 รับรู้ได้ถึงความอ่อนโยนของคุณ

กู้ฟางเฟยเงียบแทนคำตอบให้กับผม

ดูสีหน้าที่เมื่อก่อนไม่แย่ค่อยๆเปลี่ยนเป็นเย็นชา ผมก็ไม่ได้แกล้งเธออีก ออกจากห้องน้ำไป

แต่พอหลังจากออกจากห้องน้ำ ผมก็ไม่ได้ยินเสียงเธอปัสสาวะเลย แต่กลับได้ยินเสียงกรอบแกรบออกมา คิดว่าน่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้า

ความจริงชี้ชัดว่าเธอไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า แต่เป็นถอดเสื้อผ้า

“เฉินเฟิง คุณยินดีที่จะอาบน้ำด้วยกันเป็นเพื่อนฉันมั้ย?”

เสียงคำพูดของกู้ฟางเฟยนั้นออกมาจากห้องน้ำ จากนั้นก็รอผมเข้ามาในห้องน้ำ บนร่างกายก็เปลือยเปล่าหมดแล้ว

หลังจากผลักประตูเข้าไป เธอร่างกายที่มองเห็น โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่มองเห็นส่วนที่ฮึกเหิมนั้น ใบหน้าก็เริ่มปรากฏสีแดงออกมา

“คุณนี่มีความสุขจังเลยนะ ให้คุณอาบน้ำคุณก็ไม่ยอม บนร่างกายไม่มีเสื้อผ้าเลยสักชิ้น”

“อย่าพูดว่าฉัน คุณเองก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

ไม่ได้ชื่นชมร่างกายของกู้ฟางเฟย ผมตรงเข้าไปจูบที่ปากอย่างลึกซึ้ง จูบร่างกายที่แสนมีเสน่ห์ของเธอนั้นจูบตั้งแต่ด้านบนลงด้านล่าง ไม่ว่าจะเป็นลำคอที่ขาวสวย กระดูกไหปลาร้าที่แสนเซ็กซี่ หัวไหล่ที่เรียบลื่นหอมหวาน หรือจะเป็นความอวบอิ่มที่น่าอัศจรรย์ของเธอนั้น สะโพกที่อ่อนช้อย ขาคู่เรียวงาม สุดท้ายผมก็ทิ้งรอยจูบอันเร่าร้อนไว้กับเธอ

เสียงครางอันอ่อนหวานดังอย่างต่อเนื่อง อยู่ดีๆกู้ฟางเฟยก็กอดผมไว้แน่น ไม่ว่าบริเวณตรงนั้นที่ปะทุของผมนั้นแนบชิดกับส่วนที่น่าอายของเธอ ผมถึงกับรับรู้ได้ถึงความร้อนและความอับชื้นภายในได้

“เฉินเฟิง คุณชอบฉันจริงๆใช่มั้ย?”

“ใช่ และคุณตอนนี้น่าจะสามารถรับรู้ถึงมันได้”

พูดไปพูดมา ผมจงใจยั่วยุสักหน่อย เตือนเธอใช้ตรงไหนถึงจะรู้สึกมีอารมณ์

จากนั้นเธอก็ใช้ขาที่แสนสวยที่เรียวยาวและแน่นคู่นั้นช่วยผมหนีบเอาไว้ ค่อยๆเสียดสีตรงส่วนที่พร้อมจะปะทุของเธอ จนเธอเกิดเสียงครางท่วมล้นออกมา

ผมคิดว่าสุดท้ายแล้วเธอก็ยอมคลายปมในใจ แต่ผมคิดผิดไป

ขณะที่ผมเตรียมตัวที่จะทำอะไรบางอย่างนั้น ทันใดนั้นเองเธอก็หยุดทันที จากนั้นจูบยังรุนแรงมาที่ผม และกัดแรงๆที่บนริมฝีปากของผม ถึงขนาดทำให้ผมรับรู้ได้ถึงกลิ่นเลือดออกมา

“ถ้าคุณชอบฉันจริงๆ ถ้าอย่างงั้นคุณช่วยปฏิบัติกับฉันในฐานะผู้หญิง ให้ความเคารพแบบที่ควรกับฉันหน่อย”

คำพูดของเธอผมเพิ่งรู้สึกได้ถึงความแปลกใจที่ไม่อาจคาดเดาได้ ถ้าหากเป็นเรื่องที่เพิ่งบังคับดูปัสสาวะของเธอละก็ นี่ไม่ใช่พูดแรงเกินไปหน่อยเหรอ ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปหน่อย?

จากนั้น ยังไม่รอให้ผมได้พูดอะไรเลย ก็เห็นดวงตากลมโตที่สว่างไสวคู่นั้นมีน้ำตาร่วงออกมา

“ขอโทษ ขอโทษขอโทษ......”

ผมสับสนนิดหน่อย คิดว่ากู้ฟางเฟยเหมือนจะ......คล้ายกำลังป่วย จู่ๆก็พูดเพ้อเจ้อ

“ฟางเฟย คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

ผมค่อยๆเช็ดคราบน้ำตาของเธอ เลื่อนมือไปลองแตะที่หน้าผากของเธอ ก็ไม่มีไข้

“ขอโทษ ฉันไม่ได้เป็นไข้ ฉันแค่คิดบางอย่างขึ้นมาได้ ต้องขอโทษจริงๆ ขอบคุณที่คุณชอบฉัน คืนนี้หวังว่าคุณนอนเป็นเพื่อนฉันได้ แต่ว่าไม่ต้องทำให้ฉันอีก ได้มั้ย?”

ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยน้ำตาคู่นั้น ทำให้คนเราอยากที่จะปฏิเสธจริงๆ

อาบน้ำฝักบัวเรียบร้อย ผมก็อุ้มตัวเธอมาที่ห้องนอน จากนั้นพวกเราสองคนก็เอนกายลงบนเตียง

เธอหนุนแขนของผม ผมโอบกอดตัวเธอไว้ อบอุ่นมาก ทำให้จิตใจคนเราเปี่ยมไปด้วยความสุขอบอุ่น

เพียงแต่เวลาที่อบอุ่นใจนี้ อยู่ดีๆในสมองของผมก็มีใบหน้าของสามีของเธอผังเจี้ยนจวินนั้นโผล่ออกมา ผมเลยถามเธอ “คุณสวยออกขนาดนี้ น่าจะมีสามีแล้ว แล้วสามีคุณล่ะ?”

อย่างที่พบคิดเอาไว้ พอผมพูดเรื่องสามีของเธอขึ้นมา ใบหน้าที่อบอุ่นใจและสุขสบายของกู้ฟางเฟยก็หายไปในพริบตา

“ขอโทษ ฉันไม่อยากเอ่ยถึงเขา”

ผมหัวเราะ “ไม่เป็นไร อีกอย่างผมก็ไม่รู้จักว่าเขาเป็นใครอยู่ดี แค่คุณมีความสุขก็ดีแล้ว”

“ฉันมีความสุขมาก แค่เพียงได้อยู่กับคุณฉันก็รู้สึกได้ถึงความสุขที่แท้จริง เหมือนกับเมื่อกี้ที่คุณอยากดูฉันปัสสาวะในห้องน้ำแบบนั้น ถึงคุณจะแกล้งฉัน ฉันก็ยังรู้สึกมีความสุข และก็ไม่ได้โกรธจริงๆ แปลกมาก คุณพูดสิว่านี่มันเพราะอะไรกัน?”

กู้ฟางเฟยเป็นหญิงสาวที่น่าสนใจจริงๆ ตอนนี้กำลังจ้องมองผมจากทางด้านข้างลำตัว

ผมตอบไปอย่างจริงจัง: “เพราะผมหล่อ คุณดูผมซิปิดช่วงหน้าครึ่งบน เหมือนหลิวเต๋อหัวมั้ย ผมปิดหน้าส่วนล่าง เหมือนเหลียงเฉาเหว่ยมั้ย ผมปิดหน้าทางด้านซ้าย เหมือนจีนเฉินหวู่......”