บทที่ 158 ให้พวกมันได้แต่งงานกัน

บทที่ 158 ให้พวกมันได้แต่งงานกัน

กู้ฟางเฟย คนช่างสวย มีเสน่ห์ดึงดูดกับผมมาก ถ้าจะแบ่งเกรดให้ละก็ เธอกับดี๋ชิงโถงในใจผมคือระดับหนึ่งอย่างแน่นอน ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตราบนานเท่านานแต่จำเป็นต้องปฏิบัติอย่างจริงจัง

พูดง่ายๆก็คือ ผมไม่เพียงแต่อยากได้ร่างกายของเธอ ผมยังอยากได้ใจของเธอ เหมือนกับดี๋ชิงโถงกับผมแบบนั้น ขออะไรก็ได้ทันที

แน่นอน นี่เป็นเพียงเป้าหมายของผม อย่างไรก็ตามขนาดร่างกายอันบอบบางของเธอผมยังไม่เคยได้มันเลย

หลังจากนัดหมายสถานที่ทางโทรศัพท์เรียบร้อยแล้ว ผมก็ขี่มอเตอร์ไซค์คันเล็กเรืองแสงของJasonจางซานตั้นออกไป

สถานที่นัดพบกับกู้ฟางเฟยนั้นเป็นอาคารพักอาศัยสูงไม่มากธรรมดาที่หนึ่ง

หลังจากซื้อของว่างยามดึกตามคำขอของเธอแล้ว ผมก็ขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นแปด

หลังจากเข้าไปในห้อง ทั้งหมดตกแต่งเป็นห้องพักธรรมดา ไม่มีความหรูหรา ดูเรียบง่ายอย่างแท้จริง ไม่เหมาะสมกับตำแหน่งภรรยาคนสำคัญของผังบายีอย่างเธอเลยแม้แต่น้อย

“ห้องที่คุณพัก?”

กู้ฟางเฟยพยักหน้า “ไว้ใช้เลี้ยงนกคีรีบูน แต่เหลือแต่กรงนก ยังมีนกอยู่นะ คุณอยากเข้ามามั้ย?”

หลังจากเปลี่ยนรองเท้าผมเดินเข้าไปในห้องครัว จากนั้นผมวางของว่างลงในชาม นำตะเกียบออกมาแล้วกลับไปที่ห้องรับแขก

“พูดเหมือนคุณอยากเลี้ยงจริงๆเลยนะ”

กู้ฟางเฟยหัวเราะแล้วไม่พูดอะไรอีก จากนั้นก็แสดงอาการขอบคุณมาที่ผม แล้วรับตะเกียบมาคีบ

คืนนี้เธอสวมชุดเซ็กซี่เล็กน้อย ชุดนอนสีชมพูผ้าไหม คว้านอกต่ำไม่มีกระดุม มีเพียงสายยึดรอบเอว ถ้าไม่ใช่ ถ้าไม่ใช่ว่าเธอจงใจเอาข้อศอกกดตรงกระโปรงละก็ ความอ่อนช้อยงดงามของฤดูใบไม้ผลิคงร่วงออกมาข้างนอกแน่ๆ

“คุณใส่ชุดเซ็กซี่ขนาดนี้ รูปร่างหน้าตาก็น่าหลงใหล ในห้องมีแค่พวกเราสองคน คุณไม่กลัวผมเปิดชุดนอนคุณออก จากนั้นบังคับบุกเข้าไป?”

กู้ฟางเฟยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา ยังคงค่อยๆกินทีละน้อยต่อไป แต่ว่าแขนหยกชี้ไปทางหน้าต่าง

“ไม่มีหน้าต่างนิรภัย”

ไม่มีหน้าต่างนิรภัย นั่นหมายความว่าหน้าต่างเปิดอยู่ คนสามารถโดดลงไปได้

ผมจำได้ตอนที่ยังอยู่ที่ตี้หวัง มีครั้งหนึ่งเกือบได้ตัวเธอแล้ว จากนั้นเธอก็พูดกับผมประโยคหนึ่ง คืนนี้ผมบังคับเธอ จากนี้เธอคงจะตาย

เธอตอนนี้ไม่ได้พูดโกหกเพื่อที่จะขู่ผม ยังไงก็ไม่ใช่ตอนนี้แน่นอน

ผมไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่จ้องมองเธออย่างละเอียด เหมือนกับกำลังจ้องมองงานศิลปะที่สวยสดงดงามชิ้นหนึ่ง

เป็นเวลานานหลังจากนั้น เธอกินอาหารว่างเสร็จ ผมช่วยยื่นแก้วน้ำให้เธอ เธอทำท่าทางขอบคุณ

“ช่วงนี้คุณทำอะไรอยู่ ฉันเคยไปที่ตี้หวังครั้งหนึ่ง แต่ว่าพวกเขาบอกว่าคุณได้ออกจากงานไปแล้ว”

“อืม ไม่ได้อยู่ที่ตี้หวังแล้ว ตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่คุณพูดกับผม ผมก็ออกจากที่นั่นเลย แต่ว่าช่วงนี้พบว่าไม่ได้มีเรื่องอะไร เลยเปลี่ยนที่ ตอนนี้อยู่ที่ผับหมอชิ่ง”

กู้ฟางเฟยคิ้วสวยขมวดเล็กน้อย “ฉันรู้จักผับหมอชิ่ง คุณตอนนี้ใช้ชีวิตด้วยการขายบริการเหรอ?”

ยกมือขวาที่กำลังเล่นเหรียญอยู่ตรงหน้าของเธอ ถึงแม้ว่ายังขยับอยู่ เหรียญนั้นก็ยังคงไม่หยุดหมุน ความเร็วตั้งแต่ต้นจบยังคงรักษาได้ระดับคงที่ นิ้วทั้งห้ายังคงเคลื่อนที่

“เท่าที่คุณสัมผัสได้ คุณคิดว่าผมจำเป็นต้องขายบริการเพื่อเงินมั้ย?”

กู้ฟางเฟยหัวเราะ

ต้องพูดเลยว่า เธอหัวเราะได้น่าหลงใหลจริงๆ ฟันเรียงสวยตาสดใสเป็นประกาย เต็มไปด้วยความเย้ายวนที่มีเสน่ห์

“ไม่ต้องไปที่หมอชิ่งแล้ว ถ้าคุณยินดี ฉันจะให้เงินคุณห้าหมื่นหยวนทุกเดือน ห้องนี้ก็ให้คุณอยู่ คุณสบายใจได้ ฉันไม่มาทุกวัน เพียงแต่บางครั้งจะมาสักครั้ง เวลาที่เหลือ เพียงแค่คุณไม่พาผู้หญิงคนอื่นมาที่ห้องนี้ คุณจะทำอะไรก็ได้อย่างอิสระ”

พูดตามตรง กู้ฟางเฟยไม่ได้ใจกว้าง ทุกเดือนให้ผมแค่ห้าหมื่นหยวน พูดง่ายๆก็คือดูถูกเทคนิคของผม หรือว่าจะเป็น ผังเจี้ยนจวินที่ขี้เหนียวเกินไป ให้เงินกู้ฟางเฟยอย่างจำกัด?

ไม่ได้คิดปนเปกันเยอะแยะ ผมแค่หัวเราะ แต่ไม่ได้ตอบกลับ

ดังนั้นกู้ฟางเฟยก็ไม่พูดเรื่องนี้อีก ตรงเข้าห้องน้ำไป

หลังจากที่เธอปิดประตูห้องน้ำ ผมไม่ได้ยินเสียงล็อกประตูจากด้านใน เดินไปอยู่หน้าประตู ได้ยินเสียง ‘ติ๋งติ๋ง’เพิ่งดังออกมา ผมก็ผลักประตูเข้าไป

ตอนนี้ กู้ฟางเฟยกำลังนั่งอยู่บนชักโครก สายตาที่ชื้นและสดใสจับจ้องมาที่ผมอย่างตะลึงงง ไม่รู้ว่าผมเข้ามาทำอะไร และการปัสสาวะของเธอก่อนหน้านี้ ถูกขัดจังหวะจากการเข้ามาของผมเช่นเดียวกัน

ที่ห้องน้ำมีที่นั่งพับได้อยู่ เธอนั่งอยู่บนชักโครก ผมจึงย้ายที่นั่งพับได้มานั่งตรงข้ามกับเธอ

“คุณจะทำอะไร?”

“ผมจะชื่นชมสักหน่อย”