บทที่ 168 ไม่เชื่อคุณก็ลองดู

บทที่ 168 ไม่เชื่อคุณก็ลองดู

ผมจำได้ว่าเสี่ยวเซิ่งหยังลูกศิษย์ที่น่าภาคภูมิใจของอาจารย์จ้างเปิ่นซานนั้นได้เคยประโยคหนึ่งในผลงานของเขาว่า “สิ่งที่น่าเจ็บปวดที่สุดบนโลกใบนี้คือ คนที่ตายไปแล้ว เงินยังไม่ได้ใช้เลย”

และตอนนั้นคนที่ทำงานร่วมกับอาจารย์จ้างเปิ่นซานก็ได้ตอบกลับแบบนี้ “ฉันคิดว่าสิ่งที่น่าเจ็บปวดที่สุดบนโลกใบนี้คือ คนที่ยังไม่ตาย เงินใช้หมดแล้ว!”

ครั้งหนึ่งผมเคยคิดว่าพวกเขาพูดมาทั้งหมดนั้นถูกต้องหมด แต่ว่าตอนนี้ผมไม่ได้คิดแบบนั้นแล้ว

ตอนนี้ผมคิดว่ามีอะไรกันครึ่งชั่วโมง แล้วปะทุออกมาถึงจะเป็นสิ่งที่ทรมานที่สุดสุดสุด!

เรื่องนี้ก็ยังเรื่องน่าขำอยู่ไม่น้อย ตอนนั้นหลังจากเป็นครั้งแรกที่ผมปรนนิบัติหยู่ถิงจนเธอขึ้นสวรรค์ไปแล้ว ขณะที่เธอกำลังร้องครวญครางอยู่นั้นเอง ผมกำลังขยับร่างกายของเธอเปลี่ยนท่าเตรียมตัวที่จะอบอุ่นต่อเนื่องและพาเธอขึ้นสวรรค์อีกครั้ง จากนั้น มีกลิ่นเหม็นรสเหมือนอาหารไหม้ออกมา

ชั่วพริบตา หยู่ถิงก็จะโกนออกมา “ไฟไหม้แล้ว!”

กลัวจนผมรีบเงยหน้าขึ้นมาดูต้นตอของการเกิดไฟไหม้ สุดท้ายก็พบว่าไฟนะมีจริงๆ แต่ว่าไกลจากที่ผมจินตนาการไว้มาก มันคือก้นบุหรี่ที่มือทิ้งไปแบบไม่ใส่ใจ จากนั้นจุดไฟไปกับกระเป๋าใส่นมที่โยนตามไปทีหลัง

น้ำหนึ่งถ้วย ก็แก้ปัญหาได้แล้ว

พอผมเตรียมที่จะเริ่มทำ‘ชะตากรรมที่กำหนดไว้แล้ว’อีกรอบกับหยู่ถิง เธอก็พูดว่าเธอไม่เอาแล้ว ครั้งเดียวเธอก็พอใจแล้ว

แล้วผมล่ะ? เป็นอาสาสมัครเหรอ? ตอนแรกก็ปรนนิบัติกู้ฟางเฟยก่อน จากนั้นอาสาสมัครไปรับใช้ลู่หย่าฉี ตอนนี้ก็หมุนมาอาสารับใช้หยู่ถิง?

หญิงงามดอกไม้สีขาวทั้งสาม คนไหนก็ไม่ต่างไปจากดาราเลย สวยงามกว่าบางคนด้วยซ้ำ จากนั้น ผมต้องทุกทรมานเป็นอาสาสมัครถึงสามรอบ ทำให้พวกเธอพึงพอใจ แล้วก็เอาตัวเองมาทิ้งไว้ตรงนี้?!

“เฟิง ฉันยังต้องกลับไปยังบริษัท บริษัทยังมีเรื่องเร่งด่วนเป็นกังวลอยู่ คุณไม่ใช่ว่าจะอยู่กับฉันไปตลอดชีวิตเหรอ ไม่ต้องรีบร้อนตอนนี้ ดีมั้ย? อย่างมากก็แค่วันนี้ให้สิทธิพิเศษกับคุณ อนุญาตให้ไปหาจางหงหวู่จัดการได้!”

หยู่ถิงใจกว้างมาก แบ่งปันผมไปให้จางหงหวู่ที่แสนยั่วยวนมีเสน่ห์ จางหงหวู่ตอนนี้ไม่ได้เป็นอาหารที่ต้องหลีกเลี่ยงอีกต่อไป แต่ผมเอาบ่วงรัดคอตัวเองไว้แล้ว จะไปกินได้ยังไง?!

หยู่ถิงแต่งตัวเรียบร้อย หมุนตัวกลับเดินออกไป

พอเธอเดินไปอยู่หน้าประตูห้อง ผมก็ตะโกนเรียกเธอออกไป จากนั้นเธอก็หันหัวกลับมาถามผมว่ามีอะไร

“ถุงใส่นมของคุณถูกไฟเผาไหม้เกรียมไปแล้ว คุณกลับบ้านไปหาถุงใส่นมสวมก่อน คุณส่วนอวบอิ่มมันโผล่ออกมา ผมไม่อยากให้ผู้ชายคนอื่นเห็น นั่นเป็นของผม ของผม!!!”

หยู่ถิงกลั้นหัวเราะ ชอบมากเป็นพิเศษ จากนั้นก็เดินกลับมาอยู่ตรงหน้าผม โน้มตัวลงมาคุกเข่า จากนั้นก็จูบตรงนั้นของผมเบาๆ

“วางใจได้เลยเสี่ยวเฟิงน้อย ตลอดชีวิตของเธอเป็นของคุณทั้งหมด คราวหน้าค่อยเจอกันใหม่นะ!”

หยู่ถิงจากไปแล้ว ผมเก็บถุงใส่นมที่ไหม้เกรียมในห้อง จากนั้นเปิดหน้าต่างแล้วอดทนนอนหลับ

แน่นอน นี่คือสิ่งที่ผมคาดหวังไว้ทั้งหมด จริงๆแล้วผมยังไม่ได้หลับ ในสมองคิดวนไปมาทั้งหมดมีแต่ร่างกายอันสวยหยาดเยิ้มของทั้งสามคนลู่หย่าฉี หยู่ถิง กู้ฟางเฟย

ตอนนี้ผมต้องการระบายปลดปล่อย ผมรักที่จะระบายปลดปล่อยออกมา กระแสน้ำเชี่ยวสายนั้นอีกไม่นานก็จะพุ่งทะลักออกมาด้วยตัวเองแล้ว!

ผมใช้นิ้วนับแยกออกมา เสี่ยวฉิงตัดออกไป จ้าวเย่นซวนผมยังอยากเก็บไว้แกล้งเธอต่อไป กู้ฟางเฟย ลู่หย่าฉีกับหยู่ถิงและลู่ปู้หนานสี่คนนี้ ถือว่าเป็นคนข้อยกเว้นออกไปได้เลย ยิ่งไม่ต้องไปพูดถึงจางหงหวู่ โจงเฉียวเฉียวตอนนี้เข้างานอยู่ ก้มลงคนที่สามารถแก้ปัญหานี้ได้ ดูเหมือนว่าจะเหลืออยู่สองคน

คนหนึ่งก็คือเฉินหลินแฟนสาวอันเป็นที่รักของJasonจางซานตั้น อีกคนก็คือหวงหรุงคนที่สมคบคิดร่วมกับหลิวทง

ตามหาหวงหรุง เธอเพิ่งสมรู้ร่วมคิดกับหลิวทงด้วยกัน หลิวทงคนที่เพิ่งช่วยผมหารากตี้หวันกลับมา เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน คงไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ หวงหรุงเลยถูกตัดออกไป

ตามหาเฉินหลิน เธอผมนั้นมั่นใจ แต่ถ้าคิดจะทำให้องุ่นสีม่วงนั้นตกใจละก็ สิ่งสำคัญก็คือจะต้องจ่ายเงิน ผมคิดว่ามันน่าขยะแขยงไปหน่อย พวกเราผู้ชายขายบริการ กินก็กินแบบนี้อยู่แล้ว ทำไมจะต้องจ่ายเงินเพื่อทำเรื่องแบบนี้ด้วย

ผมคิดแล้วคิดอีกอย่างละเอียดรอบคอบ ผมก็คิดถึงดี๋ชิงโถงขึ้นมาได้ เธอซึ่งเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้วมีร่างกายที่สวยหยาดเยิ้ม ผมไม่อาจจะละสายตาไปจากเธอได้เลย เธอตอนแรกในห้องอาบน้ำยกขาขึ้นสูง และวางห้อยไว้ที่หัวไหล่ของผม คำพูดของเธอผมยังคงจำได้ดีเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน

“ฉันซ้อมเต้นรำมา ฉันสามารถใช้ท่วงท่าที่คุณไม่เคยลองมาก่อนได้หลากหลายแบบ......”

มีเสน่ห์ เปลือยเปล่าที่มีเสน่ห์!

ดังนั้นผมเลยโทรหาดี๋ชิงโถง ทำให้ได้รู้ว่าเธอกำลังเดินทางไปเที่ยวต่างประเทศกับครอบครัวของไอ้แก่

นี่ช่างเป็นข่าวที่ดีจริงๆ