บทที่101 กลิ่นของผู้หญิงขายบริการ

บทที่101 กลิ่นของผู้หญิงขายบริการ

เรื่องของผมกับหวงหรุงในสำนักงานไม่มีอะไรตามมา

เป็นเพราะเรื่องที่จะตามมานั้นเป็นเรื่องของเธอและสามีของเธอที่ชื่อหวงติ้งแหวน ไม่เกี่ยวกับผม

เธอเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถมากคนหนึ่ง อีกทั้งยังเป็นคนฉลาดมาก เรื่องนี้เธอสามารถจัดการได้ด้วยตนเอง

เมื่อทุกคนเลิกงาน ผมจึงตามหวงหรุงออกมาจากห้องทำงาน

“ไปดื่มกับฉันสักหน่อยไหม”

“ผมกลัวว่าถ้าคืนนี้ไปดื่มกับคุณแล้ว พรุ่งนี้คุณคงต้องซักผ้าปูที่นอน”

เห็นได้ชัดว่าหวงหรุงเข้าใจว่าผมหมายถึงอะไร มีแต่ผู้หญิงที่มีประสบการณ์เรื่องแบบนั้นจึงจะเข้าใจ

เธอกลอกตา จากนั้นจึงขับรถตรงไปบ้านพักของหลิวทง

เมื่อถึงปากทางเข้าเขตที่พักผมจึงส่งสัญญาณให้เธอหยุดรถ จากนั้นจึงเข้าไปร้ายสะดวกซื้อที่เปิด 24ชั่วโมงซื้อบุหรี่มาสองซอง ยื่นบุหรี่ยี่ห้อซวนเหอเหมินในรถของเธอ

“สูบให้น้อยหน่อย”

เธอตอบกลับ “ขอบใจนะ”

อาจจะเป็นการขอบใจสำหรับบุหรี่ หรือบางทีอาจจะขอบใจที่ผมเอาใจใส่เธอ หรืออาจจะขอบคุณที่ผมคอยจู้จี้เธอมาตั้งนาน แน่นอนว่าอาจจะขอบคุณที่ไม่ได้เอาเปรียบร่างกายของเธอในขณะที่เธอกำลังวุ่นวายสับสนตอนอยู่ในอ่างอาบน้ำ

เมื่อกลับมาถึงที่พัก หลิวทงกำลังอาบน้ำอยู่

คุยเล่นกันอยู่สองสามประโยค พวกเราต่างคนก็ต่างกลับไปยังที่นอนแล้วเข้านอน

และเมื่อตื่นขึ้นในวันถัดมา ก็เป็นเวลาสิบเอ็ดนาฬิกา

สบายอย่างมาก ตื่นขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ วันเวลาที่เคยน่ารำคาญอย่างมาก ตอนนี้กลายเป็นความหรูหราฟุ่มเฟือยไปแล้ว

ตอนเที่ยงไม่ได้ออกไปไหน ได้แต่นั่งดื่มเบียร์อยู่ที่บ้านกับหลิวทง เขาให้ผมชิมฝีมือของเขา

ผมคิดว่า คุณกล้าให้ผมชิมฝีมือแสดงว่าจะต้องมีความสามารถอยู่บ้าง

จากนั้น ผมเกือบจะไม่ให้เขาได้วางยา ในที่สุดก็ยังได้สั่งอาหารกลางวันมาจนได้

เมื่อถึงตอนบ่ายหลิวทงจึงออกไปข้างนอก ส่วนผมได้แต่เป่าพัดลมอ่านหนังสือและเรียนรู้อย่างเคร่งครัด

การจะเป็นผู้ชายขายบริการจะต้องมีความขวนขวาย ซึ่งมันไม่ง่ายเลยสำหรับผม

ตอนเย็นหลังจากออกไปกินราเม็งเพียงลำพัง ผมก็ได้เดินย่อยมายังศูนย์อาบน้ำตี้หวัง

ทุกคนอยู่กันครบ หลิวทงก็อยู่ด้วยเช่นกัน กำลังเบื่อหน่ายอย่างที่สุด ดังนั้นจึงเริ่มเล่นไพ่กัน

ต่อมาพวกขี้เกียจก็เพิ่มมากขึ้น ดังนั้นจึงต้องนำโต๊ะเล่นไพ่นกกระจอกมารวมกัน

สองสามทุ่มก็ยังไม่แขก จนกระทั่งเกือบจะสี่ทุ่มครึ่ง จึงมีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา

ต้องบอกว่า ยังคงมีตลาดสำหรับไอ้ผอม ผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกค้าเก่าของเขา จึงตรงไปพาเขาไป

จากนั้นพวกเราก็เล่นไพ่นกกระจอกกันต่อไป กลับกันเจ้าคางคกพองลมตัวนั้นก็ดูจะเยอะเกินไป

ระหว่างเล่นไพ่ ก็มีคนทยอยถูกเลือกไปอีกหกคน จากนั้นก็เหลือคนว่างอยู่เพียงสี่คน ซึ่งผมก็คือหนึ่งในนั้น

วงไพ่แยกย้ายแล้ว ไพ่นกกระจอกก็ไม่ความหายอีกต่อไป ดังนั้นแต่ละคนจึงได้แต่เฝ้ารอ รอให้มีแขกมาใช้บริการ

ขณะที่กำลังจะเลยเที่ยงคืน ก็มีแขกเข้ามา รูปร่างหน้าตาไม่เลว น่าจะประมาณยี่สิบสามถึงยี่สิบสี่ปี รูปร่างดี เหมือนกับนางฟ้าในภาพวาด แต่งหน้าจัด ราวกับพวกผู้หญิงขายบริการ

ผมไม่ค่อยชื่นชอบเธอ ดังนั้นผมจึงถอยออกมาก้าวหนึ่ง

หลังจากนั้นการถอยหลังออกมาอย่างเงียบๆ ของผม กลายเป็นจุดโดดเด่นทันที

“นายไม่อยากจะอยู่เป็นเพื่อนฉันหรือ ก็ได้ อย่างนั้นก็เป็นนาย ไปกับฉัน”

จู่ๆ ผมก็นึกถึงเสียงของการเรียกเข้าชั้นเรียนขึ้นมาคำหนึ่ง – เป็นดั่งอาวุธ กระจายทั่วฟ้า

หลบหลีกไปก็ไม่มีประโยชน์

ภายใต้การนำทางของผม เธอเดินตามเข้ามาในห้องอาบนวด

ทันทีที่เข้าประตูมา ยังไม่ทันจะได้ปิดประตู เธอก็เตะรองเท้าลอยออกมา

“ถอดเสื้อผ้าให้ฉัน”

ปิดประตูลง จากนั้นก็ยื่นมือออกมาทั้งสองข้าง

เพียงแต่ เมื่อมือทั้งสองของผมสัมผัสกับเสื้อยืดตัวหลวมที่เผยให้เห็นเสื้อกล้ามเปิดไหล่และเสื้อชั้นในครึ่งตัว เสียงของเธอก็ดังขึ้น

“ห้ามใช้มือ ใช้ปาก”