บทที่ 102 เธอกังวลมาก

บทที่ 102 เธอกังวลมาก

ผมเคยได้ยินเรื่องผู้หญิงขายบริการใช้ของลับสูบบุหรี่มาก่อน แต่ยังไม่เคยเห็นกับตา

เมื่อมองไปยังสีๆบนตัวของคนที่อยู่ตรงหน้า ดูเหมือนจะมีความผ่อนปรนและฝึกฝนมากมาย ผมคิดว่าเธอคงจะสามารถเปิดโลกทัศน์ให้ผมได้

แต่อันที่จริงผมผิดไปแล้ว เธอไม่เป็นเลย เธอได้แต่ทำหยิ่งผยองเอาชนะคนอื่น จากนั้นก็ทำกับคนอื่นไม่ต่างจากสิ่งของ

ในคนต่างเพศที่ทำอาชีพเดียวกัน ผมรู้สึกเศร้าใจและอับอายสำหรับคุณภาพที่ต่ำตมของเธอในอุตสาหกรรมนี้

เธอทุบน้ำมันนวดและสิ่งอื่นๆ อีกทั้งยังพยายามจะคว่ำโต๊ะนวดที่ด้านหลังผม ทำให้เห็นได้ว่าเธอกำลังหงุดหงิดแค่ไหน

“คืนนี้จะอย่างไรคุณก็ต้องใช้ปากให้ฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะหาคนทาทุบร้านของคุณ แล้วหาคนมาทุบคุณให้ตายไปเลย!”

เธอขู่เอาไว้ จากนั้นประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออก

หวงหรุงเดินเข้ามา หลิวทงก็เดินตามหลังมาด้วยกัน

“ดูเหมือนว่าฉันจะได้ยินว่าจะมีคนมาทุบร้าน และจะทุบพนักงานของฉันให้ตายหรือ?”

“ฮึ คุณช่างเป็นผู้จัดการร้านที่ดีจริง ๆ เยี่ยมไปเลย ฉันก็จะร้องเรียนเลยก็แล้วกัน เขาไม่ยินดีทำตามความต้องการของแขก!”

ผู้หญิงขายบริการชี้นิ้วมาที่ผมและบ่นกับหวงหรุง เต็มไปด้วยสีหน้าไม่พอใจ ท่าทีที่หยิ่งยโสที่แสนจะจองหอง ไม่รู้ว่ามีต้นทุนมาจากไหน

“ไม่ปฏิบัติตามความต้องการอะไรหรือ?”

“ฉันขอให้เขาใช้ปากจัดการให้เสร็จ แต่เขาก็ไม่ยอมทำ!”

หวงหรุงส่งเสียงขานรับ จากนั้นก็หันมาพูดกับผม “ผู้ใช้บริการคือพระเจ้า ความต้องการของพระเจ้าจะต้องได้รับการปฏิบัติ”

ใบหน้าของหญิงขายบริการดูมีความภาคภูมิใจอย่างมาก เธอถึงกับแยกขาออกเล็กน้อย

จากนั้นหวงหรุงก็กวักมือเรียกหลิวทง “ไปหาหมาทิเบตัน มาสทิฟฟ์มาสักตัว แล้วก็เอาเนื้อสักชิ้นมาแขวนไว้ส่วนล่างของพระเจ้าท่านนี้ เราจะต้องตอบสนองความต้องการของพระเจ้า หากตัวเดียวไม่พอก็ขอสองตัวเลยนะ อีกอย่าง เพื่อเป็นการแสดงความจริงใจของพวกเรา และห้ามรับทิปจากเธอด้วยนะ”

หลิวทงพยักหน้า จากนั้นก็เดินไปยังผู้หญิงขายบริการ

ผู้หญิงขายบริการตกใจ และขู่คำรามอย่างดุร้าย “ฉันคือแฟนของพี่สาม ใครกล้าแตะต้องฉัน ฉันจะให้เขามาสับให้ตาย...”

หลิวทงเหวี่ยงมือตบลงไปหนึ่งฟาด ตรงเข้ามุมปากของผู้หญิงขายบริการจนเลือดออก

“พี่สามคนไหน คือหม่าสามหรือเปล่านะ”

ผู้หญิงขายบริการดูเหมือนจะถูกตบไป จนไม่พูดอะไรอีก ได้แต่พยักหน้าอย่างงุนงง

ทันใดนั้น หลิวทงก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรออก “เตรียมเงินไว้สองหมื่นหยวน มาแลกคนไป”

ไม่ถึงสิบนาที ก็มีคนเข้ามา แขนทั้งสองข้างมีรอยสัก แม้แต่ที่คอก็มีรอยสัก และยังพาลูกน้องมาอีกเจ็ดแปดคน เขาคือหม่าสาม

หม่าสามมาถึงตรงหน้าของหวงหรุง และยิ้มให้หวงหรุง “พี่ มีเรื่องอะไรหรือ?”

หวงหรุงชี้ไปยังผู้หญิงขายบริการ “ถามเอาเอง”

“พี่สาม ฉัน...”

เพียงแค่ผู้หญิงขายบริการกำลังจะพูด จากนั้นก็มีเสียงของปากที่ถูกตบจนแตกดังขึ้น ทำให้หน้าทั้งหน้าเหมือนกับหัวหมู ไม่มีความเป็นคนเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

หลังจากสอบถาม โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าผู้หญิงบริการต้องการให้เขามาทุบทำลายร้านแห่งนี้ และสับหวงหรุงให้ตาย สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

เขารีบรับกระเป๋าหนังมาจากลูกน้อง หยิบเอาธนบัตรร้อยหยวนที่ใหม่เอี่ยมออกมาสามปึก และยื่นให้กับหวงหรุงด้วยสองมือ

“พี่สาว คืนนี้ผมพกติดตัวมาแค่สามหมื่น พรุ่งนี้ผมจะให้คนส่งให้คุณอีกสองหมื่นหยวน”

หวงหรุงหันกลับออกไป หลิวทงรับธนบัตรไว้แล้วตามหลังเธอไป

ในห้องอาบน้ำ จึงเหลือเพียงผม หม่าสาม ลูกน้องอีกเจ็ดแปดคน และแน่นอนยังมีคุณผู้หญิงขายบริการคนนั้น

ผู้หญิงขายบริการโน้มตัวไปข้างหน้า จากนั้นหม่าสามก็ตบเธอพลิกลงไปที่พื้น

“เอาตัวไป คืนนี้พวกคุณก็สนุกกันตามสบาย เธอยังต้องการอีกไม่ใช่หรือ ช่วยเธอให้พอหน่อย”

จากนั้นหม่าสามก็จากไป ต่อมาจึงมีเสียงกรีดร้องของความหวาดกลัวดังออกมา แต่เสียงร้องนั้นถูกกลบไปด้วยเสียงหัวเราะอันน่าประหลาดใจของเหล่าลูกน้องพวกนั้น...