บทที่162 แค่คุณคนเดียวก็พอแล้ว

บทที่162 แค่คุณคนเดียวก็พอแล้ว

แป๊ปเดียวอาหารก็เสิร์ฟเต็มโต๊ะแล้ว เจี้ยเฉินกับเฉินหลิงก็กินคำใหญ่ อย่างเอร็ดอร่อย สุดท้ายผมก็เป็นแค่คนจ่ายเงิน พวกเขาชัดเจนที่จะเพิกเฉย ชัดเจนมาก ขนาดแกล้งว่าขี้เกียจไปทำ

อันนี้ดี

ผมคีบกินได้ไม่กี่คำ ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ผมเอาโทรศัพท์ออกมาดู หน้าจอปรากฏชื่อคนที่โทรมา คือ ลู่หย่าฉี

“มีอะไรหรอครับ น้าลู่？”

“ทานข้าวเย็นหรือยัง？”

ผมแปลกใจว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ผมจึงตอบไปว่า “ยังครับ”

“งั้นนายก็มาทานข้าวที่บ้านฉัน”

จากนั้นก็วางสายไป

เธอชวนไปทานข้าวเย็นที่บ้าน นี่เป็นความเห็นของใครกัน อยู่เสี้ยงเฉียน？หรือว่าเป็นความเห็นของเธอเอง

ผมจุดบุหรี่สูบ แล้วนั่งครุ่นคิด จากนั้นก็ลุกขึ้นออกจากห้องอาหารไป

พวกเขาไม่ถามว่าผมจะไปไหน ผมเองก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องบอก

สำหรับอาหารมื้อนี้…….ใครอยากจ่ายก็จ่าย ยังไงผมก็ไม่ได้กิน

นั่งแท็กซี่มาถึงหน้าบ้านของตระกูลหยู่อันหรูหรา จากนั้นผมก็กดกระดิ่ง แล้วเดินเข้าไปข้างใน

ในห้องโถงที่กว้างใหญ่ไม่มีใครแม้แต่คนเดียว มีเพียงแต่เสียงกระทะเสียงถ้วยชามจากในห้องครัว

เข้าไปดูก็เห็นว่า ลู่หย่าฉีกำลังยุ่งกับการทำกับข้าวอยู่

“อาลู่ วันนี้ทำไมถึงเชิญผมมาทานข้าวเย็น อาอยู่ของผมละ？”

“อยู่ในห้องหนังสือข้างบน หยู่ถิงอีกแป๊ปเดียวกำลังจะกลับมา”

แม้ว่าอยู่เสี้ยงเฉียนจะอยู่บ้าน ถ้าอย่างงั้นผมก็ทำตัวตามกฎระเบียบปกติ

พูดคุยกันเสร็จ ผมก็เดินไปนั่งที่โซฟาในห้องรับแขก หยิบนิตยสารเกี่ยวกับนางแบบผู้หญิงมาเล่มหนึ่งเปิดผ่านๆดู

ประมาณสิบนาที ลู่หย่าฉีก็เรียกผม “ถึงเวลาอาหารแล้ว”

ผมเดินไปที่โต๊ะอาหาร บนโต๊ะมีอาหารกับข้าวอยู่สี่อย่าง แต่ตะเกียบมีแค่สองคู่เท่านั้น

ผมก็รู้ทันทีว่า โดนลู่หย่าฉีหลอกเข้าแล้ว

นั่งลงที่โต๊ะอาหาร ผมกับลู่หย่าฉีก็นั่งตรงข้ามกัน ได้ชิมอาหารฝีมือเธอ รสชาตินั้นอร่อยมาก

หลังจากนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เจี้ยเสินโทรมา “พี่เฟิง พี่หล่นลงไปในส้วมแล้วเหรอ？ รีบกลับมากินข้าว！”

ที่เรียกกลับไปกินนั้นไม่ใช่เรื่องจริง แต่จะเรียกผมไปเพื่อจะให้ไปจ่ายตังนั่นแหละ ผมบอกเขาไปว่า ตอนนี้อยู่ข้างนอก ให้พวกเขากินข้าวกันไปก่อนเลย

“พี่เฟิง พี่อย่าทำแบบนี้ วันนี้ผมออกมาไม่ได้เอาเงินติดตัวมา พี่ก็รู้ ว่าผมมีเงินติดตัวไม่กี่สิบกว่าหยวน…..”

ฉันจะไปสนใจทำไมว่าคุณมีเงินติดตัวอยู่กี่สิบหยวนหรือว่ากี่เหมา แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน？

“ฮัลโหล ฮัลโหล ？ อะไรนะอะไร ทำไมสัญญาณมันไม่ดีเนี่ย”

จากนั้นผมก็วางสายไป แล้วก็ปิดเครื่องวางไว้ข้างๆ

“มีอะไรเหรอ ไปก่อเรื่องกับผู้หญิงที่ไหนมาอีกแล้วละ ถึงได้กลัวถึงขนาดนี้ ถึงขนาดโทรศัพท์ก็ต้องปิดเครื่องเลย”

ลู่หย่าฉีอมยิ้มแล้วมองมาที่ผม ผมส่ายหัว “ไม่มีอะไรครับ”

จากนั้น ผมก็เล่าเรื่องที่เจี้ยเสินทำเหมือนผมเป็นแพะอ้วนฆ่าแล้วเอาไปขายให้ลู่หย่าฉีฟัง

ลู่หย่าฉียิ้มมุมปาก “สำหรับนายแล้ว ก็แค่อาหารไม่กี่ร้อยหยวนหนึ่งมื้อเอง นายจะไปหลอกคนอื่นทำไม เรื่องเงินก็ใช่ว่านายจะขัดสน ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

“น้าลู่ ผมจนอ่า ในบ้านแจกจ่ายเงินเหมือนเปิดหม้อข้าวไม่ได้อีกแล้ว คุณรีบช่วยเหลือผมหน่อยสิ ได้ไหมครับ?”