ตอนที่ 149
บทที่ 149 กงซุนชิวอวี่มาเมืองตุงไห่
October 28, 2026
บทที่ 149 กงซุนชิวอวี่มาเมืองตุงไห่
เจียงฉีสีหน้าเย็นชา สำรวจลู่เสี่ยวเจี้ยนด้วยสายตาเย็นชา
“มองอะไร? บอกว่าเป็นแค่พนักงานคนหนึ่งไม่พอใจเหรอ?” ลู่เสี่ยวเจี้ยนพูดอย่างโอหัง “แค่ดูก็รู้เป็นแค่พนักงานในบริษัทแห่งหนึ่งใช่ไหม? เคยได้ยินชื่อลู่หยินไหม? ประธานบริษัทไห่หยางกรุ๊ป เป็นพ่อบุญธรรมฉันเอง”
“พ่อบุญธรรมคุณคือลู่หยิน?” เจียงฉีถามด้วยสีหน้าเย็นชา
ลู่เสี่ยวเจี้ยนท่าทางได้ใจ พูดว่า “เคยได้ยินใช่ไหมพ่อบุญธรรมฉัน? บอกเธอตามตรง วันนี้ฉันมารายงานตัวสัมภาษณ์งาน พ่อบุญธรรมฉันจะให้ฉันเป็นผู้จัดการไห่หยางกรุ๊ปแล้ว แม้แต่ประธานบริษัทเจียงฉีก็เป็นเพื่อนฉัน พนักงานกระจอกอย่างนายก็ทำตัวกับฉันดีหน่อย ในอนาคตฉันอาจจะให้นายเลื่อนขั้นก็ได้ ไม่อย่างนั้น ก็ไล่ออกเลย”
“ออ? คุณรู้จักเจียงฉีด้วย? ทำไมผมไม่รู้” เจียงฉีพูดขึ้นเสียงเรียบ “คุณลองโทรศัพท์ให้เจียงฉีดู”
ลู่เสี่ยวเจี้ยนรู้สึกไม่มั่นใจ จึงโมโหขึ้นมา ถามกลับไปอีกว่า “ฉันรู้จักเจียงฉีเกี่ยวอะไรกับนาย? นายเป็นใคร? ก็เป็นแค่พนักงานชั้นต่ำ คู่ควรรู้ข่าวคราวของคนตำแหน่งสูงเหรอ?”
เวลาเดียวกัน ชายอ้วนในชุดสูทพุงยื่นเดินผ่านมา สีหน้าเข้มงวดมองไปทางลู่เสี่ยวเจี้ยนพ่อลูก พอเห็นเจียงฉี ก็รีบเก็บอาการ และยิ้มทัก
“เห้อ พ่อบุญธรรม มาแล้วเหรอครับ” ลู่เสี่ยวเจี้ยนพอเห็นลู่หยิน ก็เรียกพ่อบุญธรรมทันที สีหน้าประจบ “พ่อบุญธรรม พนักงานไม่รู้เรื่องคนนี้ ยังกล้ามาว่าผมอีก พ่อบุญธรรมต้องช่วยผมสั่งสอนมันหน่อยนะครับ”
เจียงฉีมองไปที่ลู่หยินด้วยสีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ “ลู่หยิน คนนี้ เป็นลูกบุญธรรมคุณ? คุณจะให้เขามาทำงานในบริษัท?”
“หา? ไม่ใช่ ไม่ใช่ ประธานเจียง ผม ผมไม่รู้จักเขา” ลู่หยินตกใจจนใจลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม รีบพูดแก้ต่างขึ้นมา
แม่เอ้ย เขาก็แค่โลภนิดหน่อย จะให้ตำแหน่งเล็กๆกับลู่เสี่ยวเจี้ยน ไอ้เด็กคนนี้ กลับมาโอ้อวดต่อหน้าประธานเจียง?
“เหอะ ลู่หยิน คุณเป็นแค่หัวหน้าคนหนึ่ง กลายเป็นประธานบริษัทตั้งแต่เมื่อไหร่?” เจียงฉียิ้มพูดอย่างเย็นชา
“ผม......ผมไม่ได้ ท่านประธาน” ลู่หยินมองไปที่สีหน้าอันเย็นชาของเจียงฉี ด้วยความเกรงกลัว เพี๊ยะๆ ตบหน้าตัวเองไปหลายที ตบไปก็พูดขอโทษไปด้วย “ประธานเจียง ผมผิดไปแล้ว ผมไม่ควรไปโม้”
ประธานเจียง? ท่านประธาน?
ลู่เสี่ยวเจี้ยนพ่อลูกมองหน้ากัน สีหน้าตกใจ คนคนนี้เป็นมหาเศรษฐีเมืองตงไห่เจียงฉี?
เป็นไปได้ยังไง เขาเป็นเพื่อนของจากฉีโม่ไม่ใช่เหรอ? จางฉีโม่รู้จักคนใหญ่คนโตแบบนี้ได้ยังไง?
“พ่อบุญธรรม ขอโทษเขาทำไม? เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า นายคนนี้เป็นเพื่อนที่ไอ้ไร้น้ำยาหลินอิ่งแนะนำไม่ใช่เหรอ จะเป็นประธานเจียงฉีได้ยังไง?” ลู่เสี่ยวเจี้ยนถามอย่างไม่เข้าใจ
“อย่ามาเรียกฉันว่าพ่อบุญธรรม ฉันไม่มีลูกอย่างแก” ลู่หยินโมโหขึ้นมา “ประธานเจียง ท่านดูว่าจะจัดการกับสองคนนี้ยังไง?”
“ผมไม่มีอารมณ์มาสนใจเรื่องแบบนี้ ยังมีแขกต้องรับรอง คุณจัดการให้เรียบร้อยด้วย” เจียงฉีพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา จากนั้นก็มองไปด้านจางฉีโม่อย่างเคารพ “ประธานจาง เชิญไปที่ห้องทำงานประธานเลยครับ คุยเรื่องรายละเอียดธุรกิจกันหน่อยครับ”
จางฉีโม่พยักหน้าตอบ “ค่ะ”
“หา?”
ลู่ซีหย่วนพ่อลูกตกใจจนตัวสั่น ทีนี้รู้แล้ว เป็นมหาเศรษฐีเมืองตงไห่เจียงฉีจริง
ก่อนหน้านี้โม้ไว้เยอะ คิดไม่ถึงว่าจะเจอตัวจริง
“ประธานเจียง ขอโทษครับ ผมสมควรตาย อย่าเพิ่งไปครับ ยกโทษให้ผมด้วย” ลู่เสี่ยวเจี้ยนตบหน้าตัวเอง รีบวิ่งเข้าไปคุกเข่ากอดขาของเจียงฉีไว้
“ประธานเจียง พวกเราพูดผิดแล้ว ท่านอย่าโกรธเลยนะครับ” ลู่ซีหย่วนก็คุกเข่ากอดขาอีกข้างหนึ่งของเจียงฉีไว้ “ฉีโม่ เธอรู้จักประธานเจียง ช่วยพวกเราพูดหน่อย อย่าให้ท่านประธานโกรธเลย เสี่ยวเจี้ยนจะมาทำงานที่บริษัทนะ”
หมดกันเลยทีนี้ ไปนับพ่อบุญธรรมมาคนหนึ่งก็ไม่เหลือแล้ว แม้แต่ไปทำงานที่ไห่หยางกรุ๊ปก็หมดสิทธิ์แล้ว และอาจจะถูกประธานเจียงแก้แค้นอีก
จางฉีโม่หัวเราะเย็นชา ไม่ได้สนใจ
“พวกคุณทำอะไรกันเนี่ย?” เจียงฉีขมวดคิ้วพูด
“ผมขอร้องให้โอกาสผมสักครั้งนะครับ ประธานเจียง ผมเช็ดรองเท้าให้” ลู่เสี่ยวเจี้ยนพูดด้วยสีหน้าตื่นกลัว เลียรองเท้าขึ้นมาอย่างไร้ยางอาย