บทที่ 150 ให้ข้าวไอ้ไร้น้ำยาอย่างแกคำหนึ่ง

บทที่ 150 ให้ข้าวไอ้ไร้น้ำยาอย่างแกคำหนึ่ง

“ชิวอวี่อยากไปเยี่ยมอิ่งเอ๋อ พวกหลานไม่ได้เจอกันหลายปีแล้ว อีกอย่าง ชิวอวี่มีเรื่องอยากขอให้หลานช่วย” พูดถึงตรงนี้ ฉีเวิ่นติ่งน้ำเสียงจริงจัง “อิ่งเอ๋อ ชิวอวี่กับแม่ของเธอหลายปีนี้กตัญญูกับปู่ดี ปู่ก็ไม่บังคับหลานนะ หลานดูว่าช่วยเธอได้ไหม”

“คุณปู่ เรื่องที่คุณปู่สั่ง ผมต้องทำให้ดีแน่นอน” หลินอิ่งตอบสีหน้าจริงจัง

ญาติคนเดียวบนโลกนี้ของเขาก็คือปู่ ปู่อายุขนาดนี้แล้วเปิดปากขอให้ช่วย ต้องพยายามช่วยถึงที่สุด อีกอย่าง จะมีสักกี่เรื่องบนโลกนี้ที่เขาทำไม่ได้

เมืองตงไห่ สนามบินนานาชาติชิงหยูน

ท่ามกลางแสงจันทร์มีบอดี้การ์ดใส่สูทยืนรอกันเป็นแถว หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีเหลืองอ่อน แว่นขอบทอง สวยสง่า เดินมาอย่างช้าๆ

มีขบวนรถจองรออยู่นานแล้ว หน้ารถมีคนใส่สูทยืนรออยู่ ท่าทางเคารพ

นี่เป็นขบวนรถของตระกูลโจ ตระกูลโจซึ่งเป็นตระกูลใหญ่หนึ่งในสามของเมืองตงไห่ ขบวนรถออกมา ก็ดึงดูดความสนใจของผู้คนรอบข้าง ต่างก็สนใจว่าตระกูลโจต้อนรับใครกันแน่ ต้องใช้ขบวนรถขนาดนี้

“คุณหนูกงซุน ถึงแล้วเหรอครับ ผมคือโจตง เป็นคนที่ตระกูลโจส่งมารับคุณโดยเฉพาะครับ” ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามายิ้มทัก

“ออ คนตระกูลโจเหรอ?” กงซุนชิวอวี่พยักหน้า ท่าทางใจไม่อยู่กับตัว กำลังคิดอะไรบางอย่าง

น้องสาวของคุณท่านตระกูลโจแต่งเข้าตระกูลกงซุนแห่งตี้จิง ก็ถือว่ามีความสัมพันธ์กัน ครั้งนี้กงซุนชิวอวี่มาเมืองตงไห่ ภายในตระกูลกงซุนได้ข่าว ก็รีบแจ้งให้คนตระกูลโจ ต้องต้อนรับอย่างดี ในฐานะคนพื้นที่ต้องทำการต้อนรับคุณหนูกงซุนคนนี้เป็นอย่างดี

ต้องรู้ว่า กงซุนชิวอวี่เป็นหลานสาวที่นายท่านกงซุนรักที่สุด และยังเป็นหลานสาวของฉีเวิ่นติ่งของตระกูลฉี ช่วงนี้ตระกูลฉีโดดเด่นขนาดไหน?

ไม่มีใครไม่รู้จักในประเทศหลุง แม้กระทั่งคนในเมืองตงไห่ก็รู้จักตระกูลฉี มีทายาทคนหนึ่งอย่างฉีหยิ่น และชายหนุ่มในตำนานที่ลึกลับมหาเศรษฐีแห่งประเทศหลุงฉีหยิ่น ก็คือพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของของกงซุนชิวอวี่

“คุณหนูกงซุน อยากไปเที่ยวไหนไหมครับ? เดี๋ยวผมพาไป ผมเป็นคนตงไห่เกิดและโตที่นี่ ไม่แค่เมืองชิงหยูน สถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆในเมืองอื่นผมก็รู้ดี” โจตงพูดด้วยรอยยิ้ม เอาใจอย่างที่สุด

“ไม่ต้องไปที่อื่น อยู่ในเมืองชิงหยูนนี่แหละ” กงซุนชิวอวี่พูดเสียงเรียบ

เธอไม่มีอารมณ์สนใจคนของตระกูลโจ ครั้งนี้ที่มาเมืองตงไห่เพื่อจะมาหาพี่ชายฉีหยิ่น

คิดไปคิดมา กงซุนชิวอวี่เดินไปด้วยหยิบมือถือออกมาด้วย สีหน้าตื่นเต้น กดเบอร์แล้วโทรออกไปอย่างระมัดระวัง

ขอร้องคุณตาอยู่หลายครั้ง ถึงได้เบอร์พี่ชายมา โทรครั้งแรกก็รู้สึกตื่นเต้น เพราะรู้แล้วว่าคนใส่เสื้อขาวนั้นก็คือฉีหยิ่น อีกอย่าง ฉีหยิ่นเป็นคนใหญ่โตขนาดนั้น เหยียบตระกูลเหวินล้มเพียงคนเดียว

“ฮัลโหล ใช่ ใช่พี่ฉีหยิ่นไหม?” กงซุนชิวอวี่พูดเสียงเบา รู้สึกกลัวเล็กน้อย

“ใช่” ในโทรศัพท์ทางโน้น เป็นเสียงของหลินอิ่ง

“พี่ พี่อยู่ไหน? หนูไปหาพี่นะ” กงซุนชิวอวี่พูด

“ไม่ต้อง หาพี่พักก่อน เดี๋ยวพี่ไปหาเธอเอง”

กงซุนชิวอวี่สีหน้าดีใจ กำลังจะเปิดปากขอบคุณ เสียงติ๊ด สายตัดไปแล้ว

หลินอิ่งวางสาย เดินไปลานจอดเฮลิคอปเตอร์ เครื่องยนต์สตาร์ท ใบพัดหมุนแล้วบินขึ้นสู่ท้องฟ้า ขับไปยังกลางเมืองชิงหยูน

เขาไม่อยากให้กงซุนชิวอวี่มาหาตัวเอง แล้วสร้างปัญหามากมาย ถ้าให้ผู้หญิงคนนี้ได้เจอฉีโม่ ก็คงพูดไม่จบแล้ว