บทที่ 154 ใครเป็นคนอนุญาตให้คุณมาที่จางซื่อกรุ๊ปกัน?

บทที่ 154 ใครเป็นคนอนุญาตให้คุณมาที่จางซื่อกรุ๊ปกัน?

“เธอเป็นใคร? จงใจขับรถมาขวางแบบนี้ยังไม่รีบขอโทษอีก?” กงซุนชิวอวี่ถามด้วยความโมโหพร้อมกับจัดแว่นไปด้วย

หวางหงหลิงขำออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ แววตาเต็มไปด้วยเปลวเพลิง พิจารณากงซุนชิวอวี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า

จากนั้นก็จ้องเขม็งไปที่หลินอิ่ง เธอกำหมัดแน่น เหมือนกำลังรู้สึกโกรธมาก

หลินอิ่งลงจากรถด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

“หวางหงหลิง คุณล้อเล่นหนักไปรึเปล่า? ขับรถแบบนี้เกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะทำยังไงครับ?” หลินอิ่งถามด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มลึก

หวางหงหลิงคนนี้นี่ช่างเป็นผู้หญิงที่บ้าบิ่นเหลือเกิน การที่เธอขับรถแบบนี้ ถ้าเกิดไม่ระวังจนรถทั้งสองคันชนเข้าด้วยกันละก็ ตัวเองยังไม่เท่าไหร่ แต่กงซุนชิวอวี่นี่สิจะทำยังไง จะไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเหรอ? ตัวเธอเองก็ไม่กลัวว่าตัวเองจะเป็นอันตรายเลยรึไง?

“เอ๋? พี่ชาย พี่รู้จักยัยบ้านี่ด้วยเหรอคะ?” กงซุนชิวอวี่ถามขึ้นด้วยความสงสัย แล้วหันมาสำรวจหวางหงหลิงอย่างละเอียดอีกครั้ง ไม่รู้ว่าในใจกำลังคิดอะไรอยู่

หรือเธอจะเป็นพี่สะใภ้? ไม่สิ เหมือนภรรยาของพี่ชายจะแซ่จางนะ แต่ยัยนี่ชื่อหวางหงหลิงนี่

แต่ว่า ดูๆ แล้วยัยนี่ก็สวยมากเลย รูปร่างก็เซ็กซี่ หรือเธออาจจะเป็นผู้หญิงที่อยู่นอกบ้านของพี่ชายก็ได้

ค่อนข้างเป็นไปได้เลยล่ะ เพราะต่อให้เป็นเทพบุตรอย่างพี่ฉีหยิ่นก็ตาม มันก็ยากที่จะถูกละเว้นเหมือนกัน

คิดไปคิดมา กงซุนชิวอวี่ก็มองมาที่หลินอิ่งด้วยรอยยิ้มที่ชวนสนุก

คราวก่อนที่ถูกหลินอิ่งปฏิเสธรักไป เธอก็ถูกคุณท่านสั่งกักบริเวณไว้ในวิลล่าตระกูลหวาง ความเดือดดาลในใจของหวางหงหลิงยังไม่ได้ถูกระบายออกมา แถมยังไม่กล้าแบกหน้าไปหาหลินอิ่งอีก จนตอนนี้เธอยังรู้สึกโกรธอยู่เลย

พอวันนี้โจยู่ถานโทรมาพูดเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างหลินอิ่งกับกงซุนชิวอวี่ เดิมทีก็รู้สึกคับแค้นใจอยู่แล้ว ทีนี้ความไฟโทสะที่อยู่ในใจก็ยิ่งเดือดดาลมากยิ่งขึ้นไปอีก ต่อให้เอาน้ำจากทั้งมหาสมุทรก็คงจะดับมันไม่ลงแล้ว เธอจึงรีบสั่งให้ไอ้ห้ากับไอ้หกให้เอาปืนมาด้วย จากนั้นก็มาขวางถนนเอาไว้แบบนี้

พอมาถึง แล้วเห็นกงซุนชิวอวี่ที่กำลังทำหน้าสนุกสนานอยู่ เธอก็ยิ่งโกรธขึ้นไปอีก!

“หึ!” หวางหงหลิงทำเสียงฮึดฮัด “หลินอิ่ง ไอ้คนหลอกลวง!”

“หลอกลวงเหรอ? ผมไปหลอกอะไรคุณครับ?” หลินอิ่งถาม เขารู้สึกไม่ค่อยเข้าใจนัก

“พี่คะ จริงเหรอคะเนี่ย? นี่มันความขัดแย้งภายในนี่นา?” กงซุนชิวอวี่เอามือปิดปากแล้วแอบขำ ไม่นึกเลยว่าพี่ฉีหยิ่นที่เป็นตำนานคนนี้ คนที่ถูกคุณหนูสูงศักดิ์มากมายในตี้จิงกับหญิงสาวอีกนับไม่ถ้วนยกย่องให้เป็นเทพบุตรของพวกเธอแบบเขา จะมีด้านนี้ให้เธอได้เห็นด้วย

ถ้าเอาเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปเล่าให้พวกกลุ่มแฟนคลับสาวๆ ของฉีหยิ่นในตี้จิงละก็ มันจะทำให้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ขึ้นได้หรือเปล่านะ?

หวางหงหลิงโกรธจนกระทืบเท้า แล้วพูดว่า “คุณบอกว่าตัวเองนั้นมีคุณธรรมที่สูงส่งและน่าภูมิใจแค่ไหน หึ คราวก่อนที่ดื่มชากัน ยังมีหน้ามาปฏิเสธฉันอีก? แล้วตอนนี้ล่ะ พอเห็นคนที่มีอำนาจเข้ามา ก็รีบเข้ามาเกาะแกะทันที คุณนี่มันช่างไร้……”

พอพูดถึงตรงนี้ หวางหงหลิงก็พูดต่อไปไม่ไหวแล้ว มาคิดดูแล้ว ระหว่างเธอกับหลินอิ่งก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันเธอไม่ใช่ภรรยาของเขา จึงไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดแบบนั้นออกมา

“เธอคือ……” หลินอิ่งขมวดคิ้วเบาๆ แล้วพูดออกมาอย่างเรียบเฉยว่า “ผมไม่มีความจำเป็นต้องอธิบาย เรื่องนี่มันไม่เกี่ยวกับคุณ”

ถ้าเกิดบอกเรื่องที่กงซุนชิวอวี่เป็นลูกพี่ลูกน้องของต้องเองออกไป แบบนี้ฐานะที่แท้จริงของเขาก็จะถูกเปิดเผยไปด้วย

“ได้ ไม่เกี่ยวก็ไม่เกี่ยว” หวางหงหลิงพูดออกมาอย่างหนักแน่น จากนั้นก็มองไปที่กงซุนชิวอวี่ “หึ ได้ยินว่าเธอเป็นคนตระกูลกงซุนในตี้จิงเหรอ?”

“ถูกต้อง เธอรู้จักฉันด้วยเหรอ?” กงซุนชิวอวี่ถามด้วยความสงสัย เท่าที่เธอจำได้ เหมือนเธอจะไม่เคยรู้จักกับหวางหงหลิงคนนี้มาก่อนเลยนะ

หวางหงหลิงพูดขึ้น “เธอไม่รู้เหรอว่าหลินอิ่งเขามีภรรยาอยู่แล้ว?”

“รู้สิ” กงซุนชิวอวี่พยักหน้า

“นี่เธอ!” หวางหงหลิงโกรธจนพูดอะไรไม่ออก เธอถูกท่าทางที่ดูมีเหตุมีผลของกงซุนชิวอวี่ทำให้สำลัก

ไอ้หกไอ้เจ็ดที่อยู่ข้างๆ ก็อยากจะบอกกับคุณหนูว่าให้กลับเถอะ เพราะมันดูน่าขายหน้า ก็คำถามที่คุณหนูถามไป ทำไมถึงไม่ย้อนถามตัวเองก่อนละ? เฮ้อ ผู้หญิงที่ตกไปอยู่ในห้วงแห่งความรักแล้วนั้นก็ต้องสูญเสียสติไปด้วยสินะ

“ฉันขอเตือนไว้เลยนะ เธอรีบออกห่างจากหลินอิ่งเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือนแล้วกัน” หวางหงหลิงพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน “อย่าคิดว่าเป็นตระกูลกงซุนวนตี้จิงแล้วร้ายกาจนะ ในเมืองชิงหยูนแห่งนี้ ฉันไม่สนหรอกว่าเธอเป็นใครมาจากไหน!”