บทที่ 153 ถูกขวางทาง

บทที่ 153 ถูกขวางทาง

ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น

หลินอิ่งกับกงซุนชิวอวี่ก็ได้เดินออกจากร้านชาหยูนยู่น โดยหลินอิ่งยังคงสีหน้าเรียบเฉย แต่กงซุนชิวอวี่กลับออกมาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เธอพูดไปยิ้มไป ราวกับเพิ่งได้รับข่าวที่น่ายินดีเป็นอย่างยิ่ง

ภาพนี้ ทำให้บรรดาบอดี้การ์ดกับโจยู่ถานที่ยืนอยู่หน้าประตูถึงกับอึ้งตาข้างไปตามๆ กัน

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?

ตั้งแต่ลงจากเครื่องมา คุณหนูกงซุนก็เอาแต่ทำหน้าเย็นชา ทำตัวห่างเหิน แต่ทำไมตอนนี้เธอกลับมาทำหน้ากระตือรือร้นต่อหน้าเศษคนแบบนี้ด้วย?

มันมีคุณสมบัติอะไร? มันมีเสน่ห์ตรงไหน?

“คุณหนูกงซุนคะ คุณอยากไปเที่ยวไหนมั้ยคะ? ฉันรู้จักสถานที่ขึ้นชื่อของเมืองตุงไห่อยู่หลายที่เลย เดี๋ยวฉันพาคุณไป ไปเป็นไกด์ให้คุณนะคะ” โจยู่ถานพูดประจบประแจง

ไม่ต้องหรอก พวกเธอกลับไปได้แล้ว” กงซุนชิวอวี่พูดออกมาด้วยความรำคาญ

“ห๋า คุณหนูกงซุนคะ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ คุณท่านได้กำชับพวกเรามาแล้ว ว่าให้เราดูแลคุณอย่างเต็มที่ แถมคืนนี้เรายังได้จองอาหารชั้นเลิศที่โรงแรมชิงหยูนไว้แล้วนะคะ คุณควรให้เกียรติเราสักนิดนะคะ” โจยู่ถานพูดขึ้น จากนั้นเธอก็เหลือบมองหลินอิ่งด้วยสายตาที่เหยียดหยาม

“ที่สำคัญนะคะ คุณหนูควรรู้ไว้ว่า เมืองชิงหยูนที่ทั้งเล็กทั้งเน่าแห่งนี้ มีแต่พวกใจทราม คุณตัวระวังให้มากๆ นะคะ อย่าไปถูกพวกคนที่มีอะไรแอบแฝงหลอกเอาได้นะคะ” คำพูดของโจยู่ถานนั้นจงใจสื่อไปถึงคนๆหนึ่ง “ยกตัวอย่างเช่นหลินอิ่งคนนี้ เขามีชื่อเสียงที่ไม่ดีเอาซะเลย ไม่เพียงแค่เป็นลูกเขยที่ไม่เอาไหนของตระกูลจางแล้ว ได้ข่าวว่าเขายังชอบข้องเกี่ยวกับผู้หญิงไปทั่ว ชอบเขาหาผู้หญิงที่มีฐานนะ แล้วไปเกาะเขากิน คุณต้องระวังให้มากๆ เลยนะคะ”

พอกงซุนชิวอวี่ได้ยินอย่างนั้น เธอก็รู้สึกโกรธมาก เธอมองไปที่หลินอิ่งทีหนึ่งหลินอิ่งยังคงทำหน้าเรียบเฉย ตอนนี้เธอไม่มั่นใจแล้ว ไม่รู้ว่าพี่ชายจะโมโหจนระเบิดออกมารึเปล่า

“หุบปากเดี๋ยวนี้! ถ้ายังไม่หยุดฉันจะตบปากเธอ!” กงซุนชิวอวี่พูดด้วยความโมโห พร้อมกับชูมือขึ้น

ต่อให้วันนี้เธอจะไม่ได้มาขอให้หลินอิ่งไปช่วยรักษาให้คุณปู่ของเธอก็ตาม แค่ฐานะของหลินอิ่ง มีศักดิ์เป็นพี่ชายของเธอเลยนะ จะปล่อยให้ถูกคนที่ไม่เอาไหนแบบนี้มาด่าอย่างตามใจชอบได้ไง?

“ห๊ะ? คุณหนูคะ คุณอย่าเพิ่งโกรธนะคะ ฉันจะไม่พูดแล้วค่ะ” โจยู่ถานรีบหลบไป เธอกลัวแทบตาย กลับตัวเองจะถูกตบปาก

“ไสหัวไป อย่ามากวนฉันอีก” กงซุนชิวอวี่นั้นรู้สึกสุดทนกับคนอย่างโจยู่ถานแล้ว หลังสั่งสอนเสร็จ เธอก็ขึ้นไปนั่งบนรถไม่บัคของตัวเอง คนขับที่เป็นหญิงวัยกลางคนก็ได้สตาร์ทรถเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

หลินอิ่งเองก็เข้าไปนั่งตรงที่นั่งหลังคนขับเหมือนกัน บลื้น คนขับเหยียบคันเร่ง รถคันนั้นก็ถูกขับออกไปยังถนนที่แสนคึกคัก

“ไอ้คนไร้ค่านั่น! มันมีสิทธิ์อะไรถึงได้รับความไว้วางใจจากคุณหนูกงซุนขนาดนั้น? หน้าด้าน” โจยู่ถานโกรธจนต้องกระทืบเท้า

“เศษเดนอย่างมัน ช่างหน้าด้านหน้าทนเหลือเกิน แม้แต่คุณหนูกงซุนยังกล้าไปเกาะแกะด้วย สักวันฉันจะเอามันให้ตาย” โจตงที่อยู่ข้างๆ พูดด้วยสีหน้าที่ทั้งหึงทั้งอิจฉา เขาอยากให้คนที่ได้นั่งอยู่ในรถคันนั้นเป็นตัวเองมากๆ

ตั้งแต่ที่โจตงไปรับคุณหนูกงซุนมาจากสนามบินนานาชาติแห่งเมืองชิงหยูน เขาก็เอาใจเธออย่างเต็มที่ ให้การต้อนรับอย่างดี แต่เธอก็ยังไม่เคยทำหน้าดีๆ ให้เขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว มองยังไม่ยอมมองเลย เขายังคิดอยู่เลยว่าจะได้รับการยอมรับจากคุณหนูคนนี้หรือเปล่านะ

เขาคิดว่าตัวเองก็เป็นคนมีความสามารถที่หน้าตาดีคนหนึ่งเหมือนกัน แต่ทำไมเธอถึงไม่สนใจเขาเลย? ส่วนคนไร้ค่าอย่างหลินอิ่งกลับเข้าตาคุณหนูกงซุนซะอย่างนั้น ช่างไร้เหตุผลจริงๆ

“นี่ยู่ถาน เธอกับหวางหงหลิงสนิทกันอยู่ไม่ใช่เหรอ?” โจตงพูดด้วยแววตาที่เย็นชา “ได้ยินมาว่าหลินอิ่งกับหวางหงหลิงเป็นคู่นอนกันนี่ เธอเอาเรื่องนี้ไปบอกหวางหงหลิงสิ”

“ให้ไปบอกหวางหงหลิงเหรอ? แล้วมันจะไปมีประโยชน์อะไรเหรอคะ? คิดว่าหวางหงหลิงจะกล้าไปวุ่นวายกับกงซุนชิวอวี่รึไงกัน?” โจยู่ถานถามออกมาด้วยความสงสัย

“นี่เธอไม่เข้าใจเลยรึไง? คุณหนูกงซุนคงไม่อยู่ในเมืองชิงหยูนไปตลอดหรอกจริงมั้ย?” โจตงพูดด้วยแววตาที่แฝงด้วยความนัย “ด้วยนิสัยที่ชอบอาละวาดอย่างหวางหงหลิงนะ เธอไม่ได้เป็นเหมือนคุณหนูเอาแต่ใจอย่างคนทั่วๆ ไปหรอกนะ เธอมีคนที่ร้ายกาจอยู่ใต้บัญชา ไม่แน่เธออาจจะกล้าก่อเรื่องขึ้นในเมืองชิงหยูนเลยก็ได้ อย่างน้อยก็คงพอทำให้หลินอิ่งสูญเสียที่พึ่งไปได้”