บทที่ 163 คุณรักษาให้หายดีได้ กราบคุณ

ณ วิลล่าฉงหลง วิลล่าหรูหราที่อยู่ใจกลาง มีการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดทั้ง4ด้าน รวมๆ แล้วมีบอดี้การ์ดเจ็ดแปดสิบคน เดินตระเวนและเฝ้าดูวิลล่าไปทั่ว ทำให้เห็นถึงความมีระดับดูดี

หลินอิ่งและสองพ่อลูกกงซุนเฟยหงเดินเข้าไปด้านในวิลล่า

ด้านในนั้นมีการตกแต่งที่ละเอียดอ่อนและประณีต ทางเดินยาวร้อยเมตรนั้นเต็มไปด้วยบอดี้การ์ดแว่นดำที่สีหน้าเคร่งเครียด พวกเขาทั้งหมดก็มหน้าลงทำความเคารพเนื่องจากกงซุนเฟยหงมาถึง

เมื่อเดินไปถึงสุดทางของทางเดินร้อยเมตรแล้ว นั่นเป็นห้องกว้างสไตล์จีน สไตล์การตกแต่งด้านในนั้นมีกลิ่นอายของความเก่าแก่ มีภาพวาดชื่อดังแขวนอยู่รอบๆผนัง

หลินอิ่งเดินเข้าประตูไป ก็มีสายตาที่พิจารณาจับจ้องมาที่เขาจำนวนมาก

ในห้องนั้นมีชายหนุ่มและหญิงสาววัยกลางคนที่สวมใส่ชุดสูทจำนวนมาก สีหน้าแต่ละคนต่างก็กังวลเป็นอย่างมาก

ตรงกลางของเตียงใหญ่ๆ มีคนเฒ่าที่ผมหงอกนอนอยู่ สีหน้าขาวซีด หายใจอย่างเร็ว เขากำลังอยู่ในอาการโคม่า

เขาก็คือกงซุนฉงหลง นายท่านของตระกูลกงซุนนั่นเอง

“พี่ใหญ่ครับ ท่านนี้ก็คือท่านที่ชิวอวี่พูดถึงหรือ? เป็นหมอเทพแห่งเมืองตุงไห่?” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งมองดูที่หลินอิ่งด้วยความสงสัย สายตาของเขาไม่ค่อยเป็นมิตรนัก

“ใช่ครับ ผมขอแนะนำให้ทุกคนได้รู้จักหน่อยนะครับ ท่านนี้คือหมอเทพที่มาจากเมืองตุงไห่ หลินอิ่ง อาจารย์หลิน”

กงซุนเฟยหงแนะนำด้วยสีหน้าที่จริงจังเคร่งขรึม “อาจารย์หลินเป็นอาจารย์ที่ผมเชิญมาเพื่อรักษานายท่านโดยเฉพาะ”

“พี่ใหญ่ครับ นี่พี่กำลังล้อเล่นอะไรกันหรือ? ช่วงเวลาสำคัญขนาดนี้ของนายท่าน พี่กลับให้ชายหนุ่มน้อยมารักษาอาการป่วยให้นายท่าน?” ชายวัยกลางคนพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ ราวกับว่าเขามีความขัดแย้งต่อหลินอิ่งเป็นอย่างมาก

หลินอิ่งมองไปที่เขาโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา เขาสังเกตว่ารูปร่างหน้าตาของชายคนนี้ค่อนข้างคล้ายคลึงกันกับกงซุนสือ หน้าบานหูกางพุงโต

คิดๆ แล้ว นี่คงจะเป็นพ่อของกงซุนสือ สันดานเดียวกันเลย

“ถูกต้องแล้วครับ เฟยเทียน พี่จะบอกอะไรให้ฟังอย่างจริงจังนะ อาจารย์หลินมารักษาอาการป่วยของนายท่าน ส่วนคำถามอื่นๆ ก็ขอให้พวกคุณอย่าถาม อาการของนายท่านสำคัญกว่า จะมาเสียเวลาตรงนี้ไม่ได้” กงซุนเฟยหงพูดด้วยความเคร่งเครียด

กงซุนเฟยเทียนทำเสียง หึ ออกมาอย่าไม่พอใจและกล่าว “พี่ใหญ่ครับ พี่เบลอแล้วรึเปล่า หลินอิ่งโดนประจานตัวคนที่แท้จริงออกมาตั้งนานแล้ว เป็นลูกเขยต้มตุ๋นที่ไม่เอาไหนที่มีชื่อเสียงมากในเมืองตุงไห่ พี่ให้เขามารักษาอาการป่วยให้นายท่าน ถ้าเกิดว่าผิดพลาดขึ้นมาจะทำอย่างไร?”

กงซุนเฟยหงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้ว่ากงซุนเฟยเทียนคงรู้เรื่องของกงซุนสือลูกชายเขาแล้ว คราวนี้เขาไม่พอใจอย่างแน่นอน

“พี่ใหญ่ครับ ผมไม่ได้จะต่อต้านพี่นะครับ แต่ว่าหมอต้มตุ๋นเช่นนี้ พี่ให้เขาทุบตีกงซุนสือ และยังให้สือเอ๋อเลียรองเท้าให้เขา? พี่ทำแบบนี้มันเกินไปไหมครับ” กงซุนเฟยเทียนพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

คิ้วของกงซุนเฟยหงก็ขมวดขึ้นมา และดุด้วยเสียงที่เย็นชาว่า “อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีก!”

“ตอนนี้เรื่องของนายท่านสำคัญที่สุด ถ้าใครกล้าที่จะทำให้เสียเวลาอีกล่ะก็ อย่าหาว่าผมนิสัยเสียแล้วกัน!”

กงซุนเฟยหงเผยอำนาจออกมา หลังจากที่เขาตะคอกต่อว่าไป คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ ล้วนปิดปากไว้อย่างสนิท

“อาจารย์หลินครับ ขอเชิญให้ท่านไปจับชีพจรของนายท่านด้วยครับ” กงซุนเฟยหงพูดด้วยความเคารพ แล้วผายมือเชิญ

สีหน้าของหลินอิ่งดูปกติ เขาเดินไปที่ข้างเตียงของกงซุนฉงหลง

“เดี๋ยวก่อน!”

สายตาของกงซุนเฟยเทียนมองไปที่หลินอิ่งอย่างเยือกเย็น จากนั้นก็มองไปที่กงซุนเฟยหง และพูดอย่างเคร่งขรึม “พี่ใหญ่ครับ ผมว่าไม่ดีกว่านะครับ เมื่อสักครู่นี้อาจารย์ลูได้เขียนใบสั่งยาให้นายท่านแล้วนะครับ ตอนนี้อาการคงที่แล้ว ถ้าเกิดว่าโดนนักต้มตุ๋นคนนี้ทำให้มันวุ่นวายขึ้นมา เกิดมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นจะทำเช่นไรครับ?”

ในใจของกงซุนเฟยเทียนไม่พอใจอยู่แล้ว ครั้งนี้พี่ใหญ่ทำเกินไปจริงๆ ไม่คาดคิดว่าเขาจะช่วยคนนอก ทำให้ลูกชายของตนโดนกระทืบขนาดนี้ นี่กำลังตบหน้าคนเป็นพ่ออย่างเขาชัดๆ เลย!

“อะไรนะ? อาจารย์ลู?” กงซุนเฟยหงถามด้วยความงุนงง ไม่รู้ว่ากงซุนเฟยเทียนไปหาอาจารย์ลูมาจากไหนกัน แถมยังทำให้อาการของนายท่านคงที่แล้วด้วย?

ความคิดเห็น