บทที่ 168 ต่อยจนฟันหักและกลืนมันเข้าไปในท้องเสีย

บทที่ 168 ต่อยจนฟันหักและกลืนมันเข้าไปในท้องเสีย

หลินอิ่งไม่แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา

และคนของตระกูลกงซุนที่อยู่ในเหตุการณ์ เมื่อเห็นภาพที่กงซุนเฟยเทียนกราบลง ต่างก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

ไม่น่าเชื่อว่านายท่านเลือกที่จะทนไว้ และถอยเอง? นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

"อาจารย์หลิน ตอนนี้นับว่ามีการจัดการกับเรื่องนี้แล้วหรือยัง? " กงซุนฉงหลงกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ สีหน้าของเขาเคร่งเครียด

หลินอิ่งเตะกงซุนเฟยเทียนจนกระเด็นออกไป กระแทกเข้ากับกําแพงอย่างแรง และนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นเหมือนสุนัขที่ตายแล้ว

จากนั้น เขาก็หันหลังกลับและเดินออกจากห้องไป

"อาจารย์หลิน ตระกูลกงซุนของพวกเรายังคงเป็นหนี้น้ำใจท่านอยู่ หากมีอะไรเรื่องอะไรท่านเอ่ยปากได้เลย ชิวอวี่ เฟยหง ไปส่งอาจารย์หลินหน่อย กงซุนฉงหลงพูดโดยออกคำสั่ง

กงซุนเฟยหงและกงซุนชิวอวี่ยังคงตกตะลึงอยู่ เมื่อได้ยินคำสั่งของนายท่าน ก็รีบตามหลินอิ่งไป ในใจก็ครุ่นคิดว่าควรพูดอะไรดี

รอจนหลินอิ่งเดินออกจากวิลล่าไป สีหน้าของทุกคนในห้องก็มืดครึ้มจนถึงสุดขีด สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจและไม่เต็มใจ

“นายท่านครับ หลินอิ่งผู้นี้เป็นเพียงหมอรักษาโรคเท่านั้น ทำไมท่านถึงไว้หน้าเขาเช่นนี้? "

"ใช่แล้ว นายท่าน ให้ความสำคุญกับเขามากเกินไปรึเปล่า จ่ายเงินจ้างให้เขารักษาอาการป่วย เขากลับหยิ่งยโสเช่นนี้! "

"หากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ตระกูลกงซุนของพวกเราจะต้องกลายเป็นเรื่องตลกอย่างแน่นอน"

คนของตระกูลกงซุนหลายคนกล่าวอย่างไม่เต็มใจ พวกเขาอยากจะช่วยกงซุนเฟยเทียนเอาคืน

ตระกูลกงซุนของพวกเขาแข็งแกร่งขนาดไหน กลับยอมให้ไอ้เจ้าเด็กที่ไม่รู้ มาอวดดีเช่นนี้ต่อหน้านายท่าน นี่มัน เรื่องจะจบเพียงแค่นี้หรือ?

หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ชื่อเสียงของตระกูลกงซุนในวงการตี้จิงก็จะเหม็นเน่า ขายหน้ามากเลย

กงซุนเฟยเทียนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน มุมปากของเขายังคงมีเลือดไหลออกมา เขาพูดอย่างไม่เต็มใจว่า "พ่อครับ ทำไมพ่อถึงให้เจ้าเด็กนั่นทำตัวอวดดีในตระกูลกงซุนของเรา? " ผมไม่ยอม!”

"ไม่ยอม? " กงซุนฉงหลงทำเสียงหึออกมาอย่างเย็นชา สายตาเย็นชามองไปที่กงซุนเฟยเทียน "ข้าขอบอกกับพวกนายทุกคนว่า ห้ามใครไปสร้างปัญหาให้อาจารย์หลินเด็ดขาด ได้ยินหรือไม่! ถือซะว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน! ใครกล้าพูดถึงเรื่องนี้อีก อย่าโทษฉันที่ต้องใช้กฎประจำบ้านลงโทษแล้วกัน!”

คำพูดของกงซุนฉงหลงนั้นหนักแน่นและน่าสะพรึงกลัว จนทำให้ทุกคนในห้องหุบปาก และไม่กล้าพูดอะไรอีกต่อไป

"อะแฮ่ม"

กล่าวจบ กงซุนฉงหลงก็ไออีกครั้ง "เอาล่ะ พวกนายพาเฟยเทียนไปรักษาอาการบาดเจ็บเถอะ ข้ายังต้องการพักผ่อนอีกสักพัก เดี๋ยวให้เฟยหงมาพบฉัน”

"ครับ! "

คนในห้องไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของนายท่าน มีคนสองคนเดินเข้าไปประคองกงซุนเฟยเทียนขึ้นมาแล้วเดินออกไป

ชายยอดฝีมือวัยกลางคนทั้ง 2ที่ยืนอยู่ตรงประตูโดยสีหน้าเคร่งขรึม ถูกกงซุนฉงหลงเรียกตัวเข้าไป

กงซุนฉงหลงพิงเตียงไม้ไว้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเรื่อยๆ

เขาไม่มีอารมณ์ที่จะไปสนใจเรื่องของหลินอิ่งแล้ว ตั้งแต่อาการป่วยของเขาแพร่กระจายออกมา เขาก็เริ่มสงสัยว่ามีใครแอบเล่นเล่ห์เล่นกลอยู่รึเปล่า

วันนี้นี้เมื่อได้ยินหลินอิ่งหมอเทพลึกลับคนนี้บอกว่าเขาถูกพิษเรื้อรัง เขาก็ยิ่งเชื่อเรื่องนี้มากขึ้น

กงซุนฉงหลงเองก็เป็นคนที่ผ่านพายุผ่านลมฝนมาเยอะ เมื่อเขาฟื้นขึ้นมาเขาก็มีคำตอบในใจแล้ว จึงตัดสินใจที่จะกำจัดตัวอันตรายภายในตระกูลกงซุนออกไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน ส่วนหลินอิ่งคนนี้ ลึกลับและแข็งแกร่ง ต้องไม่ล่วงเกินเขาอีก