บทที่ 169 คนที่อยากจัดการผมไม่มีใครมีจุดจบที่ดีทั้งนั้น

บทที่ 169 คนที่อยากจัดการผมไม่มีใครมีจุดจบที่ดีทั้งนั้น

รถมายบัคขับอยู่บนถนนตอนเที่ยงคืนและทั้งสองข้างมีไฟถนนที่สว่างไสว

ที่เบาะหลังของรถ หลินอิ่งหลับตาพักผ่อน ไม่ได้พูดอะไรมาก กงซุนชิวอวี่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าลังเล ทำท่าทางเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดลง

เห็นได้ชัดว่า การมาที่ตระกูลกงซุนในครั้งนี้ ลูกพี่ลูกน้องฉีหยิ่นถูกคนยั่วยุให้โมโห เขาไม่อยากพูดอะไรมากไปกว่านี้

"พี่คะ พี่ว่าพวกเขาล้วนไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของพี่ เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงพลุ่นพล่านไม่รู้ตาย" กงซุนชิวอวี่กล่าวอย่างระมัดระวัง "พี่ช่วยชี้แนะหน่อยได้หรือไม่ ว่าอาการป่วยของนายท่านตอนนี้เป็นอย่างไร ต่อไปยังจะต้องสั่งยาอะไรเพิ่มอีกไหม?”

"ใช้ยาอะไรก็ไร้ประโยชน์ทั้งนั้น “หลินอิ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วพูดตามความจริง "ปัญหาภายในตระกูลกงซุนยังไม่ได้รับการแก็ไข ข้ารักษาไว้ได้หนึ่งครั้ง กงซุนฉงหลงมีโอกาสจะโดนยาพิษเป็นครั้งที่สอง”

เขาดูออกตั้งนานแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ตระกูลกงซุนถูกคนจับตามองอยู่ แล้วจะมีประโยชน์อะไรเมื่อตัวเองรักษากงซุนฉงหลงจนหายดี? หากปัญหาภายในบ้านของพวกเขายังไม่ได้รับการแก็ไข เขาอาจจะถูกวางยาพิษอีกครั้งได้ทุกเมื่อ ไม่แน่ครั้งหน้าเขาอาจจะตายไปในทันที

"นี่มัน? พี่คะ พี่แน่ใจจริงๆ เหรอว่ามีคนแอบเล่นเลห์กลอยู่เบื้องหลัง?” กงซุนชิวอวี่พูดอย่างกังวล "พี่สืบได้ไหมว่าเป็นใคร?”

สถานการณ์ในครอบครัวกงซุนชิวอวี่รู้เพียงครึ่งเดียว เมื่อได้ยินหลินอิ่งพูดเช่นนี้ จิตใจที่กังวลอยู่แล้วก็ยิ่งตึงเครียดมากขึ้น

"ผมแน่ใจได้ และสามารถสืบได้ แต่จะมีประโยชน์อะไร?” หลินอิ่งยิ้มแล้วพูด "คุณไม่เคยได้ยินคำพูดที่ว่า คุณธรรมไม่คู่ควรกับตำแหน่งต้องมีหายนะแน่นอนเหรอ?”

อย่าว่าแต่ตัวเองไม่อยากช่วยตระกูลกงซุนเลย แม้ว่าคิด คนตระกูลกงซุนก็ต้องประคองขึ้นมาให้ได้

เป็นถึงตระกูลที่สูงที่สุดแห่งประเทศหลุง แต่ลูกหลานกลับเป็นพวกขี้เหล้าไม่เอาไหนทั้งนั้น ตาอยู่สูงกว่าศีรษะ อวดดีเหลือเกิน

ตระกูลแบบนี้มี ทรัพย์สิน นิดหน่อยก็แล้วไป แต่ดันกุมกำลังเงินและอำนาจที่มากจนสามารถสู้กับประเทศได้ไว้ แล้วจะไม่ถูกคนจับตามองได้อย่างไร? ไม่ช้าก็เร็วคงต้องล้มลงอย่างแน่นอน

ถ้าตระกูลกงซุนอยากปกป้องธุรกิจครอบครัวของพวกเขาไว้ พวกเขาพึ่งพาได้แค่คนของตน

กงซุนชิวอวี่เข้าใจความหมายของหลินอิ่งแล้ว เธอนิ่งเงียบ เห็นได้ชัดว่าในใจของลูกพี่ลูกน้องฉีหยิ่นมองว่าตระกูลกงซุนต่ำลงแล้ว

เธออยากจะขอความช่วยเหลือจากลูกพี่ลูกน้องจริงๆ แต่ไม่มีเหตุผลเลย ครั้งที่แล้วเพราะที่ขอคุณตา ถึงได้ให้พี่มารักษาอาการป่วยได้ หากคิดจะขอให้พี่ฉีหยิ่นใช้อำนาจ เกรงว่าตนเองคงยังไม่มีสิทธิ์เช่นนี้

เฮ้อ กงซุนชิวอวี่อดทอดถอนใจไม่ได้ เรื่องดีๆ แบบนี้ ถูกสองพ่อลูกกงซุนสือที่โง่เขลาทำพัง

"แน่นอน คุณก็อย่ากังวลไปเลย" หลินอิ่งยิ้มแล้วพูด "พ่อกับปู่ของคุณไม่ใช่คนโง่ กงซุนฉงหลงฟื้นขึ้นมา เขาเห็นพายุลมฝุ่นใหญ่ๆ มาหมดแล้ว ไม่จําเป็นต้องให้ใครมาช่วย”

"เข้าใจแล้วค่ะ" กงซุนชิวอวี่เม้มปากและพยักหน้า

กำลังคิดว่าจะใช้เหตุผลอะไรเพื่อต่อไปนี้จะได้ติดต่อลูกพี่ลูกน้องฉีหยิ่นได้ต่อไป หากตระกูลกงซุนมีปัญหาอะไร ก็ยังสามารถขอความช่วยเหลือจากฉีหยิ่นได้

อย่างไรเสีย ท่านพ่อก็เคยบอกเธอมาก่อนแล้ว ว่าการแบกรับแรงกดดันจากตระกูลกงซุนเพียงคนเดียวนั้นกดดันอย่างมาก หากสามารถยืมพลังจากภายนอกได้ก็จะดีมาก โดยเฉพาะคนที่แข็งแกร่งอย่างฉีหยิ่น

"พี่คะ ฉันอยากไปเมืองตุงไห่กับพี่ด้วย" กงซุนชิวอวี่กล่าวด้วยสีหน้าที่จริงจัง

"คุณไปทำอะไรที่เมืองตุงไห่? " หลินอิ่งถามด้วยความสงสัย

"ฉัน ฉันจะไปเยี่ยมดูพี่สะใภ้ ฉันยังไม่เคยได้เจอเธอเลย พี่ไม่ยอมรับของขวัญไป ฉันเตรียมของขวัญให้พี่สะใภ้ไว้แล้ว" กงซุนชิวอวี่กล่าว

ช่างยุ่งยากจริงๆ หลินอิ่งส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ตามใจคุณเถอะ นั่นคืออิสรภาพของคุณ"”

"ได้ค่ะ" กงซุนชิวอวี่กล่าวอย่างดีใจ ลูกพี่ลูกน้องของเธอช่างเป็นคนไร้ซึ่งความปรารถนาจริงๆ ทำทุกอย่างตามใจชอบ

และพี่สะใภ้จางฉีโม่ที่เขาลือกันไม่เหมือนเขา หากสามารถมีความสัมพันธ์ที่ดีกับพี่สะใภ้ได้ ถ้าเธอเอ่ยปากพูด พี่จะต้องไว้หน้าเธออย่างแน่นอน

หลินอิ่งเหลือบมองไปที่กงซุนชิวอวี่ จะไม่เข้าใจความคิดของเธอได้อย่างไร ตามใจเธอเถอะ ข้างกายฉีโม่เองก็ไม่มีเพื่อนที่ไว้ใจได้จริงๆ นิสัยของชิวอวี่นับว่าเป็นคนใจดี หากนางมีความสัมพันธ์ที่ดีกับฉีโม่ได้ ก็นับว่าไม่เลว

ครั้งที่แล้วเขาออกจากเมืองตี้จิงไป มีเรื่องวุ่นวายมากมายเลย

หลังจากดูโทรศัพท์ มีสายที่ไม่ได้รับหลายสายมาจากนิ่งซวน และยังมีรายงานของเสิ่นซานที่เกี่ยวกับการพัฒนากองกำลังไปต่างประเทศ