บทที่ 172 คุณฮาพิ

บทที่ 172 คุณฮาพิ

ใจกลางเมืองชินหยูน บนท้องถนนที่เจริญรุ่งเรืองเต็มไปด้วยผู้คน

อู่เจิ้งขับรถในที่นั่งคนขับ หลินอิ่งกับจางฉีโม่นั่งอยู่ข้างหลัง

“หลินอิ่ง ช่วงนี้คุณหายไปไหนมา? ทำไมถึงได้ดูลึกลับแบบนี้?” จางฉีโม่ถาม

เมื่อกี้เธอไปเกาะกับหลินอิ่ง ได้ยินหลินอิ่งบอกให้เธอย้ายเข้าไป ทำให้เธอตกใจ

แล้วได้ยินว่า หลินอิ่งลงทุนกับเพื่อนคนหนึ่ง ตอนนี้ความรู้สึกคือตกใจมาก

นั่นมันเป็นเกาะแห่งหนึ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นมา ยังมีสะพานขนาดใหญ่และสนามจอดเฮลิคอปเตอร์ อย่างน้อยต้องเป็นที่ดินราคาเป็นพันล้าน และมีโอกาสพัฒนาสูงมาก

หลินอิ่งพูด “มีเรื่องธุรกิจต้องจัดการ คุณละ เรื่องในบริษัทจัดการได้ยังไงบ้าง?”

“ก็ราบรื่นดี ล้วนพึ่งความสัมพันธ์ของคุณ แนะนำเจียงฉีให้รู้จัก ลงทุนเงินมหาศาลขนาดนี้ บริษัทเครื่องประดับ ตั้งแต่ฉันรับช่วงมา ก็ดำเนินไปได้ค่อนข้างดี” จางฉีโม่พูดด้วยสีหน้ามีความสุข

ราบรื่น กิจกรรมก็เริ่มขยายใหญ่โตขึ้น สร้างช่องทางการตลาดของเมืองอื่นได้แล้ว ธุรกิจไม่ได้จำกัดแค่ในเมืองตุงไห่แล้ว

เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน หลังจากนิ่งซื่อเข้าร่วมบริษัทเครื่องประดับจางซื่อแล้ว บวกกับการลงทุนเงินก้อนใหญ่นี้ กิจการก็ขยายใหญ่โตขึ้นหลายเท่า รวมถึงผลกระทบก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

ยืนอย่างหนักแน่นในแวดวงเครื่องประดับในเมืองตุงไห่แล้ว ชื่อเสียงก็โด่งดังไปถึงเมืองอื่น

นี่เป็นสิ่งที่จางฉีโม่อยากเห็นที่สุด เธอสามารถใช้ความสามารถได้เต็มที่ ออกแบบเครื่องประดับทุกชิ้นได้อย่างสร้างสรรค์ ทำให้ผู้คนมากมายเริ่มรู้จักผลงานของเธอ

“งั้นก็ดี” หลินอิ่งพยักหน้า “ครั้งนี้ ลูกค้าที่คุณนัดครั้งนี้สำคัญมากเหรอ? ที่ไปที่มายังไง?”

ตอนแรกหลินอิ่งอยากไปกินข้าวกับจางฉีโม่ที่ร้านอาหารฟองซัมเมอร์ แต่ฉีโม่บอกคืนนี้ต้องไปพบลูกค้าคนสำคัญ ให้เขาไปคุยด้วยกัน

“ลูกค้ารายใหญ่คนนี้เป็นคนของ Allenst กรุ๊ป เขาเป็นบริษัทเครื่องประดับสิบอันดับต้นๆของโลกเลย เป็นบริษัทที่เปิดมามากกว่าร้อยปีแล้ว” จางฉีโม่พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ก่อนหน้านี้ฉันอยากทำให้ชื่อเสียงของบริษัทจางซื่อโด่งดัง ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้รู้จักลูกค้าระดับนี้”

เป็นคนที่มีจุดมุ่งหมาย เป้าหมายเธอไม่ได้อยู่เพียงวงการเครื่องประดับในเมืองตุงไห่ แต่อยากทำให้ชื่อเสียงของจางซื่อเป็นที่รู้จักกันทั่วประเทศจนถึงทั่วโลก ตอนนี้คนของAllenst กรุ๊ปเสนอว่าอยากร่วมงานกัน เพราะฉะนั้นเธอจึงให้ความสำคัญมาก

หลินอิ่งพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรอีก หลับตาพักผ่อน

Allenst เป็นบริษัทเครื่องประดับระหว่างประเทศ ต้องเคยได้ยินอยู่แล้ว แน่นอน เรื่องของบริษัทเครื่องประดับจางซื่อเขาไม่อยากก้าวก่าย ให้ฉีโม่จัดการและดูแลเองทั้งหมด

สิบนาทีผ่านไป รถจอดอยู่หน้าตึกหรูแห่งหนึ่ง

จุดหมายคือร้านอาหารที่ตกแต่งแบบพิเศษแห่งหนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยรสชาติแบบตะวันตก เหมือนกับปราสาทสีทองแห่งหนึ่ง ชื่อว่า “คฤหาสน์หลัวเต๋อ”

อู่เจิ้งเปิดประตูรถ แล้วกลับรถไปจอดที่ลานจอดรถ หลินอิ่งกับจางฉีโม่ทั้งสองคนเดินเจ้าไปในคฤหาสน์หลัวเต๋อ โดยมีสาวผมทองสองคนนำทาง

ไม่นานก็เดินไปถึงห้องอาหารหรู

ทั้งสองคนนั่งอยู่บนโซฟาสีแดง ตรงข้ามเป็นชายผิวขาวผมทอง ท่าทางสง่าสีหน้ามีรอยยิ้ม