บทที่ 180 แผนเมืองเทคโนโลยี

บทที่ 180 แผนเมืองเทคโนโลยี

“ให้โอกาสนายหนึ่งครั้ง?” หลินอิ่งหัวเราะเย็นชา “ถ่ายโฆษณาให้ฟรี? ไม่เอาขบวนรถหลักล้านแล้วเหรอ?”

“ประธานหลิน ผมผิดไปแล้ว ก่อนหน้านี้ผมมีตาหามีแววไม่ มีโอกาสช่วยคนใหญ่โตอย่างคุณถ่ายทำโฆษณาเป็นเกียรติของผม” หูจินวั่งพูดจาประจบ “ผมไม่ต้องการขบวนรถอะไร ขอแค่คุณให้โอกาสผมสักครั้ง ผมจะทำให้ดีที่สุด รับรองว่าประธานหลินต้องพอใจแน่นอน”

“สายไปแล้ว” หลินอิ่งพูดใจเย็น ดื่มชาไปคำหนึ่ง ลุกขึ้นช้าๆ ไม่อยากสนใจคนอย่างนี้อีก

“ประธานหลิน อย่าเพิ่งไป รอผมพูดจบก่อน ผมมีแฟนคลับมากมาย รับรองว่าผลโฆษณาต้องออกมาดีแน่นอน” หูจินวั่งรีบพูด วิ่งเข้าไปขอร้อง กลัวว่าหลินอิ่งจะเดินจากไปแบบนี้

เขารู้สึกกลัวแล้ว เจียงฉีเป็นคนฐานะแบบไหน ในมือมีอำนาจเงินทองจนคาดคิดไม่ได้ โยนเงินใส่เขาคงทับตายได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงประธานหลี่ที่ปั้นเขาขึ้นมาเป็นผู้ร่วมงานคนสำคัญ

ขอแค่โทรศัพท์สายเดียว ก็สามารถตีเขาคืนกลับสภาพเดิม เพราะเขาไม่มีอะไรเลย

“ไสหัวไป คำพูดของประธานหลินฟังไม่รู้เรื่องเหรอ? ยังจะมาขวางทาง?” เจียงฉีพูดด้วยความโมโห ทำให้หูจินวั่งกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ สีหน้าอมทุกข์

“ประธานเจียง ขอโอกาสให้ผมแสดงความสามารถสักครั้งเถอะ” หูจินวั่งก้มตัวลงไปกอดขาของเจียงฉีไว้ ขอร้องด้วยสีหน้าใกล้ร้องไห้

ปัง

เจียงฉีใช้มือสะบัดเขาออกแล้วใช้เท้าถีบหูจินวั่งออก จนเขาล้มตัวลงกับพื้นตัวสั่น

“แกนี่มันไม่มียังอายเลยนะ” เจียงฉีพูดอย่างเย็นชา “แกมีความสามารถอะไร? ไม่มีต้นทุนช่วยแกคิดว่าแกยังเหลืออะไร? บริษัทประธานหลินจะร่วมงานให้แกถ่ายโฆษณา เป็นโอกาสดีขนาดไหน ยังไม่เจียมตัวอีก ใครก็ช่วยแกไม่ได้แล้ว”

“หนึ่งนาทีหมดเวลา หูจินวั่ง กลับไปรายงานประธานหลี่นายได้เลย ฉันรับรองว่านายไม่มีโอกาสออกงานหรือแสดงอะไรอีกแล้ว” เจียงฉีพูดเสียงเรียบ

สำหรับสินค้าที่ใช้เงินทุ่มทุนสร้างออกมาอย่างหูจินวั่ง จะทำให้ล้มเป็นเรื่องง่ายแสนง่าย อีกอย่าง คนแบบนี้ไม่มีความสามารถแม้แต่น้อย เพราะฉะนั้นต้องกลัวไม่มีเงินทุนแน่นอน ไม่ลงทุนสร้างภาพ เขาไม่มีวันดังแน่นอน

“นี่มัน?” หูจินวั่งสีหน้าตกใจ เพิ่งพบว่า หลินอิ่งไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็น แม้กระทั่งเจียงฉีเวลาพูดยังต้องเคารพหลินอิ่ง?

ตุ๊บ

หูจินวั่งรีบวิ่งเข้าไป คุกเข่าที่หน้าประตูต่อหน้าหลินอิ่ง พนมมือขอร้อง

“ประธานหลิน ขอคุกเข่าขอร้องแล้วครับ ให้โอกาสผมสักครั้งนะครับ อย่าให้ประธานหลี่ปิดหนทางผมเลย” หูจินวั่งขอร้องอย่างน่าสงสาร

“ปิดหนทาง? ฉันไม่ทำให้นายเสียชื่อเสียง เปิดเผยโฉมหน้าที่แท้จริงของนาย ก็ถือให้โอกาสแล้ว” หลินอิ่งส่ายหัว พูดเสียงเรียบ “ไร้ความสามารถ ยังจะมาเป็นดารา?” คนลวงโลกแบบนี้ ไร้ยางอายสิ้นดี น้ำหน้าแบบนี้ยังมาขายหน้าต่อหน้าสังคมอีก

“ไสหัวไป ขวางทางประธานหลินอีก เดี๋ยวข้าวจะไม่มีจะกิน”

ประธานเจียงสีหน้าโมโห ถีบหูจินวั่งที่คุกเข่าอยู่หน้าประตูออก

หลินอิ่งเดินออกจากออฟฟิศ เจียงฉีเดินตามหลัง หูจินวั่งสีหน้าหมดหวัง เหมือนโดนสูบแรงออกจากร่างกายจนหมด คุกเข่ากับพื้นอย่างหมดแรง