บทที่ 193 จัดการใหม่ทั้งหมด

บทที่ 193 จัดการใหม่ทั้งหมด

เกาจีไท่ที่คุกเข่าอ้อนวอน หยางลี่ที่สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว พวกเขาคุกเข่าอยู่แทบเท้าหลินอิ่งอย่างไม่อายเลยสักนิด

“ประธานหลิน ฉันขอโทษด้วยจริงๆ! ฉันไม่ได้ตั้งใจสร้างความลำบากให้คุณเลยนะคะ ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าคุณมีฐานะสูงส่ง!” หยางลี่อ้อนวอนอย่างทุกข์ใจ ท่าทางหวาดกลัวอย่างแท้จริง ท่าทางอวดดีก่อนหน้านี้หายไปหมดแล้ว

หากไม่ใช่เพราะประธานเจียงพูดต่อหน้า เธอก็คงคิดไม่ได้โดยสิ้นเชิง ว่าหลินอิ่งจะเป็นคนใหญ่คนโตถึงระดับนี้?

คิดไม่ตกจริงๆ คนที่มีความสามารถอย่างหลินอิ่ง ก็ควรจะทำตัวโอ้อวดอย่างมากไม่ใช่หรือ? ทำไมออกไปไหนถึงทำตัวเงียบเชียบขนาดนี้?

หลินอิ่งยิ้มเย็นไม่กล่าวอะไร ตนเองยังไม่โวยวายเลยด้วยซ้ำ คนทั้งสองก็คุกเข่าลงไปเองเสียแล้ว เข่าอ่อนเกินไปแล้ว

“พวกคุณสองคนต่อไปอย่าอยู่ในวงการโทรทัศน์อีกเลย ธาตุแท้เป็นแบบนี้ จะผลิตสื่อโทรทัศน์และภาพยนตร์น้ำดีออกมาให้คนดูได้ยังไงกัน?” หลินอิ่งยิ้มเย็นกล่าว

“หา? ประธานหลิน คุณปล่อยผมไปเถอะ ผมถูกนังสารเลวนี่ให้ร้าย! ผมกับคุณไม่มีความแค้นต่อกัน ทุกอย่างเป็นเพราะเธอเป่าหูผม!” เกาจีไท่โขกศีรษะไม่หยุด สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เริ่มด่าหยางลี่ที่อยู่ข้างตัว

“ประธานหลิน เรื่องราวไม่ใช่แบบนี้! เป็นเกาจีไท่ต่างหากที่ไม่รู้จักที่ตายคิดจะเล่นงานคุณ ฉันไม่ได้คิดจะเล่นงานคุณเลยนะคะ!” หยางลี่รีบโต้แย้ง เพียงไม่นานสุนัขก็กัดกัน เสียงดังเอะอะวุ่นวายไปหมด ท่าทางอัปลักษณ์สิ้นดี

หลินอิ่งสีหน้าไร้อารมณ์พลางหมุนกาย ยกแก้วชาดำแก้วหนึ่งขึ้นมาดื่ม

“หุบปากให้หมดเดี๋ยวนี้!”

เจียงฉีตะคอก ทำเอาเกาจีไท่สองคนรีบหุบปากทันที

“นับแต่นี้ไป พวกเธอสองคนไสหัวออกไปจากเมืองโลกซะ” เจียงฉีพูดเสียงเฉียบขาด “กลับไห่หยางกรุ๊ปให้ทำงานจากระดับล่างสุดลงไป!”

“นี่ ประธานเจียง......คุณช่วยให้โอกาสผมได้แก้ตัวอีกครั้งได้ไหม ละครโบราณเรื่องนี้อยู่ระหว่างการถ่ายทำ ยังต้องการ......” เกาจีไท่กล่าวด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม

“ไม่มีนาย ทีมโปรดักชั่นนี้ก็เดินหน้าต่อไม่ได้แล้วเหรอ?” เจียงฉีพูดตัดบทเสียงเย็น “กระทั่งการเคารพผู้อื่นที่เป็นมารยาทขั้นพื้นฐานที่สุดนายก็ยังไม่มี สันดานต่ำตมเช่นนี้ นายยังจะไปสอนใครเป็นผู้กำกับอีก?”

บริภาษไปชุดหนึ่ง เกาจีไท่กับหยางลี่ถูกด่าจนเหมือนเอาเลือดหมามารดหัว* ทั้งสองจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก เผยท่าทางประจบสอพลอออกมา

“ไป! อย่ามาอยู่ให้รกหูรกตา!” เจียงฉีตะคอก

“ครับ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้! ขอบคุณประธานหลินกับประธานเจียงที่ให้โอกาส!” เกาจีไท่และหยางลี่กล่าวพร้อมรอยยิ้ม เหมือนยกภูเขาออกจากอก เหมือนได้รับพรจากสวรรค์ ลุกขึ้นโค้งคำนับถึงค่อยจากไป

ในมุมมองของเขา ล่วงเกินคนใหญ่คนโตอย่างเจียงฉีกับหลินอิ่ง แค่ให้พวกเขาคุกเข่าโขกศีรษะเท่านั้น ก็นับว่าเป็นบุญของพวกเขาแล้ว!

หลังรอจนทั้งสองคนจากไป เจียงฉีก็มายืนอยู่ข้างกายหลินอิ่ง สีหน้าเก้อกระดาก ไม่รู้ว่าควรอธิบายกับประธานหลินยังไง

โครงการเมืองโลกเป็นโครงการที่ประธานหลินตัดสินใจทำขึ้นมา ผู้ดูแลทั้งสองทำผลลัพธ์ได้แย่เช่นนี้ แถมยังทำขายหน้าต่อหน้าประธานหลิน ทำให้เขารู้สึกเสียหน้าเช่นกัน

หลินอิ่งกล่าวเสียงเรียบ “เรื่องของเมืองโลก คุณไปจัดการใหม่ทั้งหมดด้วยตัวเอง ฐานภาพยนตร์นี้เชิญคนที่เป็นมืออาชีพสักสองสามคนมาดูแล”

“ครับ ประธานหลิน” เจียงฉีพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกอยู่ในใจ จากนั้นก็หมุนตัวไปยังห้องทำงานของทีมโปรดักชั่นเพื่อจัดการงาน

หวางหงหลิงมองอย่างประหลาดใจอยู่ด้านข้าง มองสำรวจหลินอิ่งใหม่อีกครั้งด้วยดวงตาเป็นประกาย

“เขาคงไม่ใช่นายทุนใหญ่ผู้อยู่เบื้องหลังไห่หยางกรุ๊ปหรอกนะ?” หวางหงหลิงพูดกับตัวเองในใจ

การแสดงออกของเจียงฉีเหมือนเป็นน้องเล็กคนหนึ่ง ที่เห็นหลินอิ่งเป็นเหมือนเจ้านายผู้สูงส่ง

ความสามารถอันใหญ่โตเช่นนี้ของหลินอิ่งมาจากไหนกัน? ตระกูลกงซุนแห่งตี้จิง?

เป็นดังคาด หลินอิ่งกับกงซุนชิวอวี่ไม่ได้มีความสัมพันธ์เฉกเช่นเพื่อนธรรมดาที่แสดงออกมาให้เห็น ไม่อย่างนั้นทำไมกงซุนชิวอวี่ถึงช่วยเขา แอบมอบผลประโยชน์มากมายให้เขาเช่นนี้กันล่ะ?

คิดไปคิดมา แววตาหวางหงหลิงก็เปลี่ยนเป็นริษยาขึ้นมา ในใจเต็มไปด้วยความชิงชัง