บทที่ 200 ไม่เชื่อฟังก็ต้องตาย

บทที่ 200 ไม่เชื่อฟังก็ต้องตาย

สิบกว่านาทีให้หลัง หลินอิ่งก็มาถึงโรงพยาบาล มีแลนด์โรเวอร์สีดำสิบกว่าคันจอดอยู่ที่ใต้ตึก คนของเสิ่นซานต่างรอคอยคำสั่งอยู่บนรถ

ลาตินกรุ๊ปเริ่มใช้อุบายไม่เลือกแล้ว จึงกังวลว่าเจ้าพวกสารเลวต่างชาติกลุมนี้จะวิ่งมาเล่นงานเจียงฉีที่โรงพยาบาล เขาจำเป็นต้องจัดวางกำลังคนไว้ที่นี่เพื่อป้องกันไว้ก่อน

หลินอิ่งลงจากรถ มายังชั้นแปดอย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นห้องฉุกเฉินที่ช่วยผู้ป่วยวิกฤตโดยเฉพาะ

บนระเบียงทางเดิน เสิ่นซานกับหลิวจุนนั่งอยู่บนเก้าอี้ รอคอยด้วยท่าทางเป็นกังวล พอเห็นหลินอิ่งเดินเข้ามา ก็รีบถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางลุกขึ้นยืน

“ท่านหลิน คุณมาแล้ว” เสิ่นซานพูด

หลินอิ่งพยักหน้า ถามว่า “อาการของเจียงฉีเป็นยังไงบ้าง?”

เสิ่นซานกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ร่างกายถูกยิงสองนัด โชคได้ที่ไม่โดนจุดสำคัญ เมื่อกี้พ้นขีดอันตรายแล้ว หมอบอกว่าต้องพักฟื้นกว่าครึ่งเดือนถึงจะหาย”

หลินอิ่งในใจก็โล่งอกเช่นกัน เพราะอย่างไรเจียงฉีก็จัดการงานให้ตัวเองด้วยความจงรักภักดีถึงได้เกิดอันตรายเช่นนี้ หากถูกยิงตายไปจริงๆ ในใจเขาคงเป็นทุกข์

“ตอนที่เจียงฉีพักฟื้นอยู่นี้ นายจัดวางคนเฝ้าอยู่โรงพยาบาลสักหน่อย” หลินอิ่งกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“ครับ” เสิ่นซานพยักหน้า “ได้ยินเลขาเจียงฉีบอกว่า วันนี้ตอนที่เขาไปดูแลงานของโครงการเมืองโลก ข้างกายได้พาบอดี้การ์ดไปด้วย ถูกมือยิงลอบยิงจากที่ห่างไกล ยังหาตัวคนที่ลงมือไม่พบ แต่ว่า ผมคิดว่าน่าจะเป็นฝีมือของลาตินกรุ๊ปเช่นกัน”

“ท่านหลิน ลาตินกรุ๊ปอวดดีขนาดนี้ คุณคิดจะจัดการพวกเขายังไงครับ? ผมอยากจะจัดการจนรอไม่ไหวแล้ว” เสิ่นซานกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

ตั้งแต่ติดตามท่านหลินเป็นต้นมา คลื่นลมก็สงบมาโดยตลอด ยังคงเป็นครั้งแรกที่ได้พบกับสถานการณ์ตึงเครียดเช่นนี้ ลงมือกันถึงขั้นตายได้เลย สิ่งนี้ทำให้เขาโกรธเคืองเป็นพิเศษ ดีร้ายอย่างไรก็เป็นหัวหน้าแก๊งใต้ดิน ยังมีคนกล้ามาลอบยิงลับหลัง โอหังเกินไปแล้ว

“เรื่องนี้ฉันจะไปจัดการด้วยตัวเอง” หลินอิ่งพูด “ไปดูอาการเจียงฉีกันก่อนเถอะ”

พูดจบ หลินอิ่งก็เดินไปยังห้องพิเศษ เสิ่นซานกับหลิวจุนเดินตามมาพร้อมกัน

ในห้องผู้ป่วย เจียงฉีนอนอยู่บนเตียงคนไข้ สีหน้าดูซีดขาวอ่อนแรง ต่อสายน้ำเกลือ บนร่างกายเต็มไปด้วยผ้าพันแผล

“ประธานหลิน คุณมาแล้ว ขอโทษด้วย ระยะนี้ โครงการเมืองโลก ผมคงไม่ได้ไปจัดการแล้ว” เจียงฉีพูด น้ำเสียงอ่อนแรง เพิ่งจะผ่าตัดเอาลูกกระสุนออกมา เห็นได้ชัดว่าร่างกายยังอ่อนแออยู่มาก

“ระยะนี้คุณพักผ่อนให้มากๆ เถอะ ไม่ต้องสนใจเรื่องทางนั้น” หลินอิ่งกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“ครับ” เจียงฉีพูดช้าๆ “ประธานหลิน ครั้งนี้คนที่เล่นงานผม เป็นคนที่ลาตินกรุ๊ปส่งมา ตัวแทนการค้าของบริษัทพวกเขา โทรหาเลขาผมอย่างอวดดีมาก เตือนผมต้องการให้ผมมอบโครงการเมืองโลกนี้ออกมา รวมถึงปิดไห่หยางกรุ๊ป ไม่อย่างนั้นจะไม่ได้มีชีวิตออกจากโรงพยาบาล พวกเขาอวดดีเกินไปแล้ว!”

หลินอิ่งพูด “คุณวางใจเถอะ ผมจะช่วยแก้แค้นให้คุณเอง”

เจียงฉีพยักหน้าอย่างขึงขัง มีคำพูดนี้ของหลินอิ่ง เขาก็วางใจลงได้โดยสิ้นเชิง หลินอิ่งพูดว่าจะทำเช่นนั้น เขาไม่เคยพูดไปเล่นๆ

หลินอิ่งมองไปทางเสิ่นซาน ถามด้วยสีหน้าจริงจัง “ก่อนหน้านี้สั่งให้นายจัดการลาตินกรุ๊ป ใช้อิทธิพลประมือกับพวกเขาอย่างลับๆ ได้เรื่องยังไงบ้างแล้ว? แล้วสอบปากคำมือยิงสองสามคน ได้ข่าวอะไรบ้างหรือยัง?”