บทที่ 199 ซุ่มยิง

บทที่ 199 ซุ่มยิง

ผ่านไปหนึ่งวัน

หลินอิ่งออกจากเกาะเทียม ตั้งแต่เช้าตรู่ ขับรถไปยังอาคารเป่าติ่ง

เมื่อวานแบบเครื่องประดับที่ปรึกษากับฉีโม่ ยังมีบางจุดที่ต้องปรับแก้ สองวันนี้เขาจึงคิดจะช่วยฉีโม่จัดการงานในมือก่อน

ปี๊น! ปี๊น!

ตอนที่รถแท็กซี่กำลังจะขับออกจากซอยเล็กๆ ซอยหนึ่ง ตรงหน้าได้มีรถออฟโรดสองคันจอดอยู่ข้างทาง เจ้าของรถไม่อยู่ ทำให้ปิดขวางทางไว้ทั้งหมด

“คุณครับ ตรงหน้าไปไม่ได้ กลับรถเปลี่ยนทางมันยุ่งยาก ผ่านซอยนี้ไปก็เป็นอาคารเป่าติ่งแล้ว ถ้าไม่อย่างนั้นคุณเดินไปได้ไหม?” คนขับรถถามอย่างเกรงใจ

“ได้สิ” หลินอิ่งพยักหน้า จ่ายค่ารถ เปิดประตูลงไป

ห่างไปไม่ถึงร้อยเมตร ออกจากซอยเล็กๆ นี้ไป ตรงหน้าก็คืออาคารเป่าติ่ง

ตึกๆ หลินอิ่งเดินไปตามทาง จู่ๆ มือถือก็ดังขึ้นมา

เขากำลังจะรับสาย สายตากวาดมองไปรอบๆ อย่างเคยชิน จู่ๆ กลับถูกเงาร่างสีดำสองร่างที่อยู่บนดาดฟ้าตึกทางซ้ายดึงดูดความสนใจเข้า

พริบตาที่มองเห็นคนชุดดำ เขาก็หันหลังกลับพุ่งออกไปโดยสัญชาตญาณ ด้วยความเร็วถึงขีดสุด

ปัง！

เกิดเสียงแหลมคมดังขึ้น

จากนั้น เสียงรัวกระสุนปืนดังเปรี้ยงปร้างก็ถี่กระชั้นขึ้น ที่ดาดฟ้าตึกทางด้านซ้ายมีเสียงปืนดังไม่หยุด กราดยิงเล็งไปทางที่หลินอิ่งวิ่งห้อตะบึงอยู่

ช่วงเวลาสายฟ้าแลบ ต่อเนื่องถึงหนึ่งนาทีเต็ม ปลอกกระสุนกองหนึ่งตกลงเกลื่อนถนน หลินอิ่งพุ่งเข้าไปในซอยเล็กๆ ซอยหนึ่ง ใบหน้าเขาราวกับน้ำลึก แววตาเย็นเยียบถึงขีดสุด

“ระยำ ไอ้หมอนี่ดวงแข็งจริงๆ แกเองก็สบายใจเกินไปแล้ว กระสุนไม่โดนเป้าหมายสักนัด พวกเราต้องตามไปฆ่าไหม?” บนดาดฟ้าตึก ชายชุดดำที่ถือปืนไรเฟิลคนหนึ่งใช้ภาษาต่างประเทศกล่าวอย่างชะล่าใจ

“แกเป็นอะไรไปล่ะ แกยิงคนแรกก็ไม่เห็นระเบิดหัวเขาให้ตาย เขารู้สึกตัวแล้วยังจะไม่วิ่งอีกเหรอ ฉันจะยิงไม่โดนก็เป็นเรื่องธรรมดา” ชายชาวต่างชาติที่ถือปืนยาวอีกคนหนึ่งแสดงท่าทางไม่พอใจเอามากๆ “ไม่ต้องตามฆ่าเขาหรอก เปลี่ยนที่ซ่อน ไอ้หมอนี่จะต้องมาอาคารเป่าติ่งอีกแน่ นี่เป็นบริษัทของตระกูลเขา ไม่หนีไปไหนหรอก”

“ก็ได้ เดี๋ยวโทรบอกคุณชายเซียวก่อน” ชายอีกคนใช้ห่อสีดำเก็บปืนไรเฟิล ล้วงโทรศัพท์ออกมากำลังจะต่อสาย

เพิ่งจะต่อสาย ท่าทางเขากลับชะงักค้างขึ้นมาทันที พบว่าชายที่คุ้นหน้าคนหนึ่ง ได้ขึ้นบันไดจากตึกมาถึงดาดฟ้าแล้ว

พอหลินอิ่งหาตึกเจอ ก็รุดมายังดาดฟ้าชั้นหกทันที

คนที่กล้าเล่นงานตัวเอง เขาไม่มีทางปล่อยไปเด็ดขาด

ชายชาวต่างชาติชุดดำสองคนมองหลินอิ่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด รีบวางมือถือลงทันที เปิดห่อสีดำกำลังจะล้วงเอาปืนออกมาจากด้านในอีกครั้ง

ผลัวะ

หลินอิ่งพุ่งเข้ามา วาดเท้าหวดไปสองที เกิดเป็นเสียงลมอันแข็งแกร่ง ถีบคนทั้งสองจนล้มคว่ำ หมุนไปในอากาศร้อยแปดสิบองศาแล้วล้มลงบนพื้น กระอักเลือดออกมาหนึ่งที กระดูกถูกเตะจนแหลก

“พูด ใครส่งพวกแกมา?” หลินอิ่งกุมลำคอของชายคนหนึ่งไว้ ถามเสียงเหี้ยม

ชายชาวต่างชาติสองคนแสดงท่าทางหวาดกลัวอย่างยิ่ง ปากอ้ากว้าง พูดละล่ำละลักออกมาชุดใหญ่

“คนของประเทศM” หลินอิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะได้ยินเป็นภาษาต่างประเทศ พวกเขากำลังพูดอะไรสักอย่างถึงคนจ้างวาน

พลั่กๆ

หลินอิ่งคร้านจะฟังอีกต่อไป ใช้สองหมัดต่อยคนทั้งสองที่อยู่บนพื้น นอนสลบไสลอยู่ตรงนั้น