บทที่ 212 พวกคุณกลัวมันแล้วไม่กลัวผมเหรอ?

บทที่ 212 พวกคุณกลัวมันแต่ไม่กลัวผมเหรอ?

“กำลังเล่นตลกอยู่หรือไง? เขยสวะที่ชื่อเสียงโด่งดัง กล้าดียังไงถึงได้มาสร้างความวุ่นวายให้กับคณะกรรมการแห่งไห่หยางกรุ๊ป?" กรรมการคนหนึ่งกล่าวอย่างไม่พอใจ พลางจ้องมองหลินอิ่งด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโมโห

“หลินอิ่ง? ต่อให้นายกับประธานเจียงฉีพอจะมีความสัมพันธ์อยู่บ้าง แต่นายก็ควรที่จะรู้ฐานะของตัวเองใช่ไหม?” กรรมการผู้หญิงคนหนึ่งกล่าวอย่างดูถูก “ท่านเสิ่นซานยังอยู่ตรงนี้ นายมีสิทธิ์อะไรนั่งบนตำแหน่งนั้น?”

การเคลื่อนไหวของหลินอิ่ง ทำให้คณะกรรมการทั้งหมดไม่พอใจอย่างมาก

ไอ้เศษสวะนี่มีสิทธิ์อะไรมานั่งตำแหน่งประธานบริษัท? คิดจะนั่งอยู่บนหัวพวกเขา?

ในความเห็นของพวกเขา แม้แต่ฉินฝู้กุ้ยของเขตเหนือของเมืองก็ยังมีคุณสมบัติไม่เพียงพอที่จะนั่งบนตำแหน่งประธานบริษัท!

ยิ่งไปกว่านั้น ท่านเสิ่นซานยังอยู่ที่นี่ เสิ่นซานนั่งบนตำแหน่งประธานทำหน้าที่ประธานในการประชุม บางทีพวกเขาอาจจะพอรับได้ ถึงแม้เสิ่นซานจะไม่ใช่บุคคลในแวดวงธุรกิจ แต่อย่างน้อยก็ยังเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง เขามีคุณสมบัติพอ แต่หลินอิ่งเป็นใคร? เขยสวะที่มีชื่อเสียงเน่าเฟะแห่งเมืองชิงหยูน!

“แค่ก ๆ ” เสิ่นซานไอแห้ง ๆ กล่าวด้วยเสียงหนักแน่น “ท่านหลินนั่งบนเก้าอี้ประธาน พวกคุณยังกล้าตั้งคำถาม?”

“บางทีผมควรที่จะแนะนำให้พวกคุณรู้จักใหม่อีกครั้ง ท่านหลิน เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของไห่หยางกรุ๊ป ในมือของเขาถือหุ้นอยู่มากกว่าหกสิบเปอร์เซ็นต์” เสิ่นซานกล่าวอย่างเคร่งขรึม

หลังจากที่เสิ่นซานพูดจบ ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นล้วนมีสีหน้าตกใจ ไม่นานก็ยิ้มออกมา พวกเขาคิดว่าเสิ่นซานกำลังล้อพวกเขาเล่น

“ท่านหลิน? ไม่ใช่มั้ง? ท่านเสิ่นซาน ท่านกำลังล้อเล่นอะไรกับพวกเราน่ะ?” ลู่หยวนกล่าวพลางส่ายหน้า เขาไม่เชื่อคำพูดนี้แม่แต่น้อย

“ท่านเสิ่นซาน เรื่องล้อเล่นของท่านมันชักจะเกินไปแล้ว หลินอิ่งเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุด? ฮ่า ๆ ๆ ...” กรรมการผู้หญิงคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ฉันว่าน่ะ ท่านเสิ่นซาน ถึงแม้ท่านจะเป็นเพื่อนของประธานเจียง แต่เรื่องภายในของไห่หยางกรุ๊ปท่านยังไม่เข้าใจสถานการณ์ พวกเราต้องเข้าใจกว่าท่านอย่างแน่นอน”

“ฉันว่านะ หลินอิ่ง นายเลิกเสแสร้งได้แล้ว ฉันรู้ ว่านายประจบสอพลอประธานเจียง และมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นมากกับประธานเจียง ตอนนี้ประธานเจียงให้นายออกหน้าแทน มีอะไรก็รีบพูดมา ไม่จำเป็นต้องประดับฐานะอะไรให้ตัวเอง นายมันก็แค่คนช่วยทำธุระให้แค่นั้นเอง” ลู่หยวนกล่าวอย่างเหยียดหยาม ด้วยท่าทางเหมือนกับว่ารู้เรื่องทุกอย่าง

เสิ่นซานมุมปากกระตุก เขาไม่รู้จะพูดยังไงดีแล้ว

เขาได้แนะนำท่านหลินอย่างจริงจังขนาดนี้แล้ว คนพวกนี้กลับยังไม่เชื่ออีก?

“ท่านเสิ่นซาน หลินอิ่ง พวกคุณสองคนล้วนเป็นตัวแทนที่ประธานเจียงส่งมาทำหน้าที่ประธานในการประชุมออกความคิดเห็น ผมก็จะไม่พูดอะไรมากแล้ว แค่ประโยคเดียว ตอนนี้พวกเราต้องการที่จะเลือกประธานคนใหม่ของไห่หยางกรุ๊ป และยังต้องการร่วมมือกับลาตินกรุ๊ปอีกด้วย” ลู่หยวนกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “ดังนั้น พวกคุณมีอะไรก็พูดมาเถอะ”

คำพูดนี้ของเขาได้แสดงจุดยืนอย่างชัดเจนแล้ว ความนัยแจ่มแจ้ง ไม่ว่าหลินอิ่งและเสิ่นซานจะพูดยังไง อย่างไรก็ตามพวกเขาก็เตรียมพร้อมที่จะย้ายพรรคแล้ว พวกเขาพร้อมที่จะร่วมมือกับลาตินกรุ๊ปกลืนกินไห่หยางกรุ๊ปในทันที พวกนายควรพูดอะไรก็พูด พูดเสร็จก็รีบไสหัวไป

ไม่ว่าหลิ่นอิ่งและเสิ่นซานจะเป็นใครฐานะอะไร ในสายตาของลู่หยวนและผู้คนกลุ่มนั้นแท้จริงแล้วไม่แตกต่างอะไร ทั้งสองคนล้วนเป็นคนของเจียงฉี ไม่ใช่พวกเดียวกันกับพวกเขา

ลู่หยวนและผู้คนกลุ่มนั้นได้เข้าร่วมกับลาตินกรุ๊ปอย่างลับๆ แล้ว อีกทั้งยังเป็นศัตรูของเจียงฉีและเสิ่นซาน ดังนั้น จึงได้รับการสนับสนุนจากลาตินกรุ๊ปอยู่เบื้องหลัง ลู่หยวนถึงได้ไม่เกรงกลัวอิทธิพลของเสิ่นซาน

“ผมอยากจะถามหน่อย ลาตินกรุ๊ปให้ผลประโยชน์กับพวกคุณมากมายแค่ไหน? ถึงได้กว้านซื้อพวกคุณได้?” หลินอิ่งกล่าวอย่างเรียบ ๆ