บทที่ 222 เข้าร่วมงานฉลองมโหฬาร

บทที่ 222 เข้าร่วมงานฉลองมโหฬาร

หลังจากจัดการเรื่องลาตินกรุ๊ปเสร็จ หลินอิ่งก็พักอยู่ที่เกาะเทียม 2 วัน

ลาตินกรุ๊ปเปลี่ยนเจ้าของกิจการอย่างเงียบๆ กลายเป็นหลินอิ่งกุมอำนาจอยู่ในมือ ส่วนวงการค้าเมืองชิงหยูนมองผิวเผินยังคงเงียบสงบ ไม่มีใครรู้ถึงความน่าสะพรึงภายใน

ในวันนั้น เซียวจวงถูกฮาเดสซ้อมจนเป็นง่อย จนเกือบจะเป็นมนุษย์พืช ถูกส่งกลับประเทศMในคืนนั้น หลังจากเรื่องราวผ่านไปก็ไม่มีคลื่นลมกระแสใดๆ แม้แต่เซียวซวนลูกพี่ลูกน้องฝ่ายแม่ของเซียวจวงก็ไม่รู้สถานการณ์ เพราะเรื่องน่าอายอย่างนี้ ตัวเซียวซื่อกรุ๊ปจะปิดข่าวโดยอัติโนมัติ

วันที่สอง คริสก็ได้รับคำเตือนจากเซียวซื่อกรุ๊ปประเทศM บอกว่าจะทำการแก้แค้นคริส คริสก็รีบรายงานข่าวถึงหลินอิ่ง แน่นอนหลินอิ่งก็กำชับคริสให้ตอบโต้อย่างแข็งกร้าว

หลินอิ่งไม่เห็นเซียวซื่อกรุ๊ปของประเทศMอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย กลุ่มนายทุนต่างชาติแบบนี้ มีมหาสมุทรกว้างใหญ่กั้นอยู่มาชี้มือชี้ไม้เรื่องวงการธุรกิจในประเทศหลุง เป็นเรื่องน่าขำซะไม่มี ถ้าเซียวซื่อจะมาล้างแค้นเขาที่เมืองชิงหยูน แน่นอนข้าศึกมาก็ต้องป้องกัน ไม่เห็นต้องกลัว

ทางฝั่งฉีโม่ ก็กลับเข้าทำงานตามปกติ คริสเองก็ถูกหลินอิ่งกำราบแล้ว ลาตินกรุ๊ปก็ถอนการโจมตีจากบริษัทเครื่องประดับจางซื่อโดยปริยาย

ในวันที่สาม ลาตินกรุ๊ปกับไห่หยางกรุ๊ปในเมืองชิงหยูนประกาศความร่วมมือพัฒนาโครงการเทคโนโลยีเมืองโลก และได้จัดงานฉลองธุรกิจอย่างมโหฬาร เชื้อเชิญบุคคลมหาเศรษฐีผู้มีหน้ามีตาแห่งวงการค้าตุงไห่ทั้งหลายมาร่วมงาน

งานใหญ่นี้ได้รับความสนใจไปทั่ววงการธุรกิจเมืองตุงไห่ เพราะจัดตั้งโดยกลุ่มนายทุนชั้นนำ 2 แห่ง โดยคริสกับเสิ่นซานเป็นผู้อำนวยการร่วมกัน งานจึงคึกคักกว่าปกติ

หลินอิ่งก็เตรียมตัวเข้าร่วมงานในครั้งนี้ เพราะอย่างไรก็เป็นสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจไว้

คริสหมากตัวนี้ แน่นอนสำเร็จรูปมาแล้วใช้งานได้เลย ใช้ทรัพยากรวงการธุรกิจและช่องทางของลาตินกรุ๊ปมาร่วมพัฒนาโครงการเทคโนโลยีเมืองโลก ต้องเป็นประโยชน์อย่างมากอยู่แล้ว

งานฉลองมโหฬารครั้งนี้จัดขึ้นที่หอประชุมจัดแสดงนิทรรศการเมืองโลกในเมืองโลก และเป็นการประชาสัมพันธ์เชื้อเชิญของโครงการเทคโนโลยีเมืองโลก

ช่วงเวลากลางวัน หลินอิ่งนั่งรถมาที่อาคารเมืองโลก เวลานี้ในลานอเนกประสงค์ชั้นล่าง เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย รถหรูยี่ห้อดังจอดกันจนเต็ม ผู้ที่มาล้วนเป็นบุคคลที่มีฐานะของเมืองชิงหยูน

หลินอิ่งเดินเข้าโถงจัดนิทรรศการอย่างเรียบง่าย กวาดสายตาทั้งคู่ไปรอบๆ ฉับพลันก็เห็นเงาที่คุ้นเคยสองเงาเดินเข้ามาตรงหน้า เป็นเด็กหนุ่มสองนายที่ท่าทางไม่แยแส

“ประธานหลิน สวัสดีครับ คุณหนูใหญ่ของเรา……” ไอ้หกพูดขึ้นมา

“ฉันรู้แล้ว” หลินอิ่งพยักหน้า ขัดจังหวะคำพูดของไอ้หก

พอเห็นคนสองคนนี้ เขาก็รู้ว่าหวางหงหลิงก็มางานฉลองวงการธุรกิจมโหฬารในครั้งนี้

หลินอิ่งมองตามท่าทางมือของไอ้หก หวางหงหลิงนั่งห่างออกไปไม่ไกล มองมายังเขาด้วยสีหน้างงงวย

หลินอิ่งเดินตรงไปไม่ให้สุ้มให้เสียง นั่งลงตรงข้ามหวางหงหลิง ยกกาน้ำชาจากบนโต๊ะ รินชาร้อนให้กับตัวเอง

“นายมาได้อย่างไร?” หวางหงหลิงถามด้วยความสงสัย สายตาดูกังวลอย่างมาก

สองสามวันมานี้เธอให้ไอ้หกกับไอ้เจ็ดสะกดรอยตามหลินอิ่ง ปรากฏหลินอิ่งกลับหายไป โดยไม่รู้ว่าไปทำอะไร กำลังกังวลความปลอดภัยของหลิ่นอิ่งอยู่พอดี

อีกทั้งครั้งนี้ไห่หยางกรุ๊ปกับลาตินกรุ๊ปประกาศให้ความร่วมมือโครงการ ก็ทำให้เธอสับสน ไม่รู้ว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลง รู้อยู่แล้วว่าตอนนี้เจียงฉีนอนอยู่ในโรงพยาบาล ยังไม่รู้ว่าไห่หยางกรุ๊ปถูกเซียวจวงฮุบไปแล้วหรือเปล่า