บทที่ 225 คนตระกูลจางตาร้อนแล้ว

บทที่ 225 คนตระกูลจางตาร้อนแล้ว

ในเวลานี้ ภายในอาคารจางซื่อ ห้องทำงานท่านประธานชั้น16

จางหงจูนกับจางหงซวนยืนนอบน้อมอยู่หน้าโต๊ะทำงาน มีชายสวมชุดคลุมจงซานผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้เจ้านาย ถือถ้วยน้ำชาวางมาดเต็มที่

“ประธานกงซุน พวกเราเชิญหลินอิ่งกับครอบครัวมาแล้ว วันนี้ภรรยาของหลินอิ่งกับพ่อตาแม่ยายมาถึงงานแล้ว” จางหงซวนเลิกคิ้วขึ้นพูด

“ถูกต้องแล้วครับ ประธานกงซุน ทุกอย่างทำตามที่คุณสั่ง ไม่ทราบว่าต่อไป จะให้พวกผมสองคนทำอะไร？” จางหงจูนพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

พวกเขาสองคนนับถือประธานกงซุนที่ชวนให้คนสะพรึงอยู่ตรงหน้า ดั่งเทพเจ้าทีเดียว

ประธานกงซุนท่านนี้ เดิมนามว่ากงซุนเฟยเจี้ยน อาจจะไม่ได้โด่งดังในเมืองตุงไห่แต่อย่างใด แต่ที่เมืองเกาหยางข้างๆ แค่ขยับขานิดหน่อย ก็สะท้านไปทั่วเมืองทีเดียว！

มหาเศรษฐีในตี้จิง บุคคลผู้มีอำนาจในตระกูลกงซุน รัฐบุรุษผู้ก่อตั้งประเทศ กงซุนฉงหลง บุตรชายแท้ๆ ของบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ที่รู้จักกันดีในประเทศหลุง！

การได้ทำงานร่วมกับผู้มีอำนาจสูงสุดในตี้จิงเช่นนี้ จางหงจูนทั้งสองคนก็รู้สึกเหมือนเป็นลางดี เป็นเรื่องที่ไม่กล้าแม้แต่จะคิด

ก่อนหน้านี้ จางหงจูนกับจางหงซวนอยู่ๆ ก็ถูกมือปืนปริศนาพาตัวไป ทำพวกเขาสองคนตกใจจนปอดแหก นึกว่าล่วงเกินจอมโหดที่ไหนเข้า ปรากฏนึกไม่ถึงว่าจะมีโชควาสนาหล่นมาจากฟ้า ได้ไต่เต้าความสัมพันธ์กับกงซุนเฟยเจี้ยน

ต้องบอกว่า บุคคลระดับนี้ ได้เกี่ยวพันด้วยนิดหน่อย ก็ได้ประโยชน์คณานับแล้ว แค่น้ำมันรั่วจากปลายนิ้วมือลงมา ก็ทำให้พวกเขาอิ่มท้องไปชั่วชีวิตได้！

“หลินอิ่งไม่มาเหรอ？” กงซุนเฟยเจี้ยนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เผยออร่าที่สูงส่งให้เห็น

“หลินอิ่ง……” จางหงซวนพูดด้วยความระมัดระวัง “หลินอิ่งหมู่นี้ก่อความขัดแย้งกับพ่อตาแม่ยายของเขา จะไล่เขาหนี เลยไม่ได้มาร่วมพิธีเปิดด้วย”

“ประธานกงซุน วางใจได้ การหาตัวหลินอิ่งเป็นเรื่องเล็ก ผมหาเขาพบได้ทุกเมื่อ！” จางหงจูนตบหน้าอกพูด กลัวทำงานไม่เรียบร้อยแล้วล่วงเกินองค์พระที่อยู่ตรงหน้า

“ไม่ต้องไปหาเขา พวกคุณทำตัวตามธรรมชาติก็พอ” กงซุนเฟยเจี้ยนกล่าว

จางหงซวนคิดภายในใจ จนเดี๋ยวนี้เขาก็ไม่ชัดเจนว่าบุคคลระดับสูงอย่างกงซุนเฟยเจี้ยน ทำไมต้องตรงดิ่งมาหาเรื่องหลินอิ่งยังเมืองตุงไห่ ทั้งที่ไม่ใช่คนระดับสูงอะไร

อีกอย่าง กงซุนเฟยเจี้ยนยังเตือนพวกเขาทั้งสองอย่างเข้มงวดว่า ห้ามให้ข่าวของกงซุนเฟยเจี้ยนรั่วไหล ทำซะจนลึกลับ

ว่าตามหลักการ จากศักยภาพของกงซุนเฟยเจี้ยน จะบี้หลินอิ่งให้ตายยังง่ายกว่าบี้มดตัวหนึ่งเสียอีก

“ประธานกงซุน ทำไมท่านถึงได้สนใจหลินอิ่งเศษสวะคนนี้นัก เขาล่วงเกินท่านเหรอ?” จางหงซวนถามอย่างระมัดระวัง “ผมได้ยินข่าวซุบซิบว่า หลินอิ่งเคยคิดจะประจบสอพลอคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลกงซุน ใช่เพราะเรื่องนี้หรือไม่ขอรับ？”

“อ้อ？ คุณก็ได้ยินแล้วเหรอ？” กงซุนเฟยเจี้ยนเหลียวมองจางหงซวนด้วยความสนใจ

“ใช่ครับ ประธานกงซุน หลินอิ่งคนผู้นี้ขึ้นชื่อว่าเป็นเศษสวะแห่งเมืองชิงหยูน นอกจากเกาะผู้หยิงกินแล้ว ก็ไม่มีความสามารถอะไร คราวก่อนผมได้ยินคนตระกูลโจบอกว่า หลินอิ่งคางคกอยากกินเนื้อห่านฟ้า คิดจะประจบคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลกงซุน” จากหงซวนเลิกคิ้วขึ้นพูด

คุณทายถูกต้อง ฉันมาเพราะเรื่องนี้” กงซุนเฟยเจี้ยนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่อธิบายอะไรมาก

กงซุนเฟยเจี้ยนเคยเห็นชั้นเชิงอานุภาพของหลินอิ่งด้วยตาตัวเอง แน่นอนต้องไม่เห็นหลินอิ่งเป็นบุคคลพื้นๆ

การจงใจมาเมืองตุงไห่ครั้งนี้ ก็เพื่อช่วยระบายความแค้นให้พี่สองกงซุนเฟยเทียน หาโอกาสจัดการหลินอิ่ง！

“ประธานกงซุน พวกเราสนับสนุนการปฏิบัติการของท่าน อย่างคนหน้าไม่อายอย่างหลินอิ่ง ถือเป็นความอัปยศของพวกเราตระกูลจาง ผมก็ดูถูกเขา” จางหงซวนประจบประแจง

เขาคิดในใจว่า คราวนี้หลินอิ่งรอดยากแน่ มีภรรยาเป็นตัวเป็นตนแล้ว ยังคิดจะสีคุณหนูตระกูลกงซุนอย่างไม่กลัวตาย？อยู่นานจนเบื่อชีวิตแล้วสินะ ช่างไม่รู้สถานะตัวเองเอาซะเลย！