บทที่ 226 แม้แต่ตัวเองแซ่อะไรก็ลืม

บทที่ 226 แม้แต่ตัวเองแซ่อะไรก็ลืม

“ไม่ใช่ ทุกท่านในที่นี้ ลิขสิทธิ์เครื่องประดับจางซื่ออยู่ในบริษัทตลอด พวกคุณจะเอาพินัยกรรมของคุณปู่มาอ้าง อย่างนี้จะไม่เกินไปหน่อยเหรอ?” จางฉีโม่พูดด้วยความโมโหเล็กน้อย

“นั่นสิ อย่างนี้ไม่เท่ากับให้คนนอกหัวเราะเยาะเหรอ? มีปัญหาอะไรก็ปรึกษากันดีๆ” ลู่หย่าฮุ่ยพูดสมทบขึ้น

“หึ พวกเราไม่สนระบบบริษัทอะไรนั่นหรอก เครื่องประดับจางซื่อแบรนด์นี้เป็นของเก่าแก่ตระกูลจาง！” ชายชราผู้หนึ่งพูดขึ้นมาอย่างชอบธรรม “ครอบครัวเธอเป็นตัวแทนตระกูลจางไม่ได้ ฉะนั้น ก็ไม่สามารถใช้เครื่องประดับจางซื่อคำนี้ได้”

พอหยุดสักพัก เขาก็พูดต่อว่า “ถ้าพวกคุณจะปรึกษาก็ได้ ออกเงินสิ ให้ราคาที่คนตระกูลจางพอใจกันหมด ทุกคนถึงจะยอม ไม่อย่างนั้น คนด่านตระกูลจางนี้เธอก็ผ่านไม่ได้ ถ้าพวกเธอยังจะหน้าด้านใช้แบรนด์นี้ พวกเราก็ไม่ตกลงเด็ดขาด！”

“ถูกต้อง พวกเราเห็นด้วยกับวิธีของอาเจ็ด ควรจะทำอย่างนี้”

“ครอบครัวพวกเธอไม่แสดงให้เห็น พวกเราก็จะก่อกวนเอาแบรนด์นี้ทุบทิ้งอย่างไม่เสียดาย！”

คนในตระกูลจางที่อยู่ในงานยิ่งพูดก็ยิ่งไม่เกรงใจ ยิ่งโอหัง

สีหน้าของจางฉีโม่ก็ค่อยๆ ดูไม่ได้ รู้สึกว่าคุยเหตุผลกับคนพวกนี้ก็คุยไม่รู้เรื่อง พวกเขาไร้เหตุผล

ว่าตามหลักการ ถ้าต้องขึ้นศาลว่าความกัน ตามระเบียบขั้นตอนเธอไม่กลัวเท่าไหร่

แต่ปัญหาก็คือ จะเสียหายกับชื่อเสียงบริษัทอย่างมาก ท่าทางของคนตระกูลจาง เห็นได้ชัดคือ สู้ไม่ได้ก็จะอาเจียนรดใส่

อย่างไรเสียแบรนด์เครื่องประดับจางซื่อก็ไม่ได้อยู่ในมือพวกเขา พวกเขาไม่ได้ประโยชน์อะไร ยอมทุบทิ้งก็ไม่เป็นไร

“รีบหาคำอธิบายมาเถอะ ครอบครัวพวกเธอทำงานไม่เป็น อย่างนั้นก็ให้พี่ใหญ่พี่สามมาควบคุมสถานการณ์” อาเจ็ดตระกูลจางพูดต่อ ด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง วางท่าสูงส่ง

อาเจ็ดเป็นผู้มีความอาวุโสสูงในตระกูลจาง เป็นน้องชายคนที่เจ็ดของคุณท่าน พูดไปแล้วก็ไม่เห็นจางฉีโม่หลานสาวคนนี้ในสายตาเลย อาศัยที่ตัวเองอายุมากทำตัวเป็นผู้อาวุโส

คนในตระกูลจางอื่นๆ ต่างก็พากันสมทบ ตำหนิครอบครัวจางฉีโม่

“ฉีโม่ ตั้งแต่ครอบครัวพวกเธอควบคุมบริษัท พวกเราคนตระกูลจางรุ่นอาวุโสไม่ได้ประโยชน์อะไรแม้แต่นิดเดียว เห็นบริษัทยิ่งทำก็ยิ่งใหญ่โต แต่ส่วนแบ่งพวกเราน้อยจนน่าสงสาร” ชายคนหนึ่งที่ได้มรดกเป็นหุ้นส่วนจางซื่อกรุ๊ปพูดขึ้นมา “ความต้องการของพวกเราก็ง่ายมาก ก็คือว่าตามพินัยกรรมตอนนั้นของคุณท่าน ปันผลหุ้นให้พวกเราเท่ากันทุกคน

“ถูกต้อง ทำอย่างนี้ถึงจะถูกต้อง พวกเธอถึงจะเป็นที่ยอมรับในการบริหารเครื่องประดับจางซื่อกรุ๊ป”

จางฉีโม่คิ้วขมวดเล็กน้อย คนตระกูลจางพวกนี้ยิ่งพูดก็ยิ่งเกินไป

ตาร้อนที่ตอนนี้เค้กของบริษัทก้อนโตขึ้นเรื่อยๆ และบอกตามตรง คนพวกนี้หลังจากนายท่านแบ่งหุ้นส่วนให้แล้ว ก็ไม่ได้ทำงานช่วยเหลือบริษัทแต่อย่างใด สนใจแต่นั่งเก็บเงินอย่างเดียว

พวกเขางานอะไรก็ไม่ทำ รู้สึกว่าตอนนี้บริษัทใหญ่โตแล้ว ก็ต้องได้ปันผลมากขึ้น

“ทุกท่าน เมื่อก่อนฉันเคยเพิ่มเงินปันผลให้ทุกคน โดยไม่ต้องทำอะไรเลย ได้เงินปันผลบริษัทตามปกติ หรือว่านี่ยังไม่พอ?” จางฉีโม่ถามด้วยความสงสัย

“แค่นี้พอที่ไหน? ฉีโม่ เงินปันผลที่เธอเพิ่มให้พวกเรา เทียบกับขนาดโครงสร้างของบริษัทตอนนี้ได้อย่างไร？”