บทที่ 231 ป้ายชื่อให้พวกคุณแล้วไง?

บทที่ 231 ป้ายชื่อให้พวกคุณแล้วไง?

จางซิ่วเฟิงสีหน้าไม่ดี ยังคงถือแก้วเหล้าในมือ รู้สึกเวียนหัว เหล้าเริ่มออกฤทธิ์ ทรงตัวไม่ค่อยอยู่

“พี่สาม พี่ใหญ่ ประธานทั้งสอง ขอโทษด้วยครับ เมื่อครู่ค่อนข้างแรงไปหน่อย” จางซิ่วเฟิงพูดอย่างระมัดระวัง

“พ่อ ช่างมันเถอะ พวกเราไปกันเถอะ” จางฉีโม่ลุกขึ้นแล้ว ในใจรู้สึกโมโห เวลาเดียวกันก็รู้สึกเศร้า

แบบนี้มันเป็นการเหยียดหยามบนโต๊ะอาหารกันชัดๆ ไม่ได้เห็นครอบครัวเธออยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

“แต่ว่า.....” จางซิ่วเฟิงยากพูดอะไรแต่ก็หยุด สีหน้าเอือมระอา

ถ้าหากทำให้คนใหญ่คนโตสองคนนี้โกรธบนโต๊ะอาหาร อีกหน่อยเขาจะอยู่ในเมืองชิงหยูนต่อไปยังไง

“น้องห้า อย่าพูดว่าฉันไม่ได้ให้โอกาสครอบครัวนายนะ แบบนี้มันให้โอกาสแล้วยังไม่รับอีก แม้แต่ประธานทั้งสองยังกล้าทำแบบนี้ พี่ว่า ต่อจากนี้ป้ายชื่อเครื่องประดับจางซื่อ จากนี้ไปพวกเธอก็ไม่ต้องใช้อีกแล้ว ไม่อย่างนั้น อย่าโทษประธานทั้งสองคนบีบบังคับ ไม่เหลืออะไรให้พวกเธอกินเลยแม้แต่คำเดียว” จางหงจูนสีหน้าได้ใจ เหมือนพอใจกับสถานการณ์ตอนนี้มาก

“เห้อ ฉีโม่ พฤติกรรมของเธอแบบนี้ จะควบคุมบริษัทเครื่องประดับใหญ่โตอย่างจางซื่อได้ยังไง? ยังอยากเป็นตัวแทนตระกูลจาง? คนอื่นหัวเราะตายแน่” จางหงซวนก็พูดเสียดสี “ตอนแรก ก็เห็นแก่ว่าเป็นครอบครัวเดียว ยังพอให้ช่องว่างกันได้ แต่ว่าพวกเธอไม่ไว้หน้าแม้แต่ประธานสองท่านนี้ ก็อย่าไปโทษคนอื่นเลย อีกหน่อยไม่มีจุดยืนในแวดวงธุรกิจในเมืองชิงหยูน”

จางฉีโม่สีหน้าไม่ดี ยังคงยืนหยัดสถานะตัวเอง ไม่คิดจะนั่งลง แม่ไม่รู้สถานการณ์จริงๆ ใครกันที่ไม่มีมารยาทแยกแยะไม่ออกเลยเหรอ

“พี่ใหญ่ พี่สาม ฉีโม่ไม่ได้หมายความอย่างนั้น เธอยังอายุน้อย พูดจาไม่รู้ระเบียบ” ลู่หย่าฮุ่ยเปิดปากพูดอย่างหงุดหงิด “ฉันว่า เรื่องเกี่ยวกับชื่อบริษัทเครื่องประดับจางซื่อ พวกเราเจรจากันได้”

“เจรจาอะไร? ชื่อเสียงบริษัทเครื่องประดับจางซื่อ บริหารมาตั้งแต่รุ่นปู่ ดูพฤติกรรมพวกเธอ อยากทำลายชื่อเสียงบริษัทเหรอ?” จางหงจูนพูดอย่างมีเหตุมีผล

“อยากเจรจา ก็ได้ ให้จางฉีโม่นั่งลงก่อน ดื่มเหล้าขาวที่เหลือให้หมด เพื่อแสดงความจริงใจ” จางหงซวนพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา สีหน้าสบายใจ

สามารถใช้อำนาจมาบีบบังคับคู่ต่อสู้ รู้สึกได้ใจมาก

“ชื่อบริษัทให้พวกคุณแล้วยังไง?”

ทันใดนั้น ขณะที่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกำลังเคร่งเครียด ก็มีเสียงหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น

หลินอิ่งมาแล้ว

สีหน้าหลินอิ่งปกติ เดินเข้ามาในงานคนเดียว ส่วนฮาเดสยื่นรอที่หน้าประตูอย่างเคารพ

“หลินอิ่ง คุณมาแล้วเหรอ” จางฉีโม่มองไปที่หลินอิ่ง พูดด้วยสีหน้าดีใจ

พอได้ยินเสียงของหลินอิ่ง เธอก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที

“ให้ชื่อบริษัทกับพวกเราแล้วยังไง? หลินอิ่ง นายมันช่างกล้าพูดนะ นายรู้ฐานะตัวเองในตระกูลจางไหม? นายมีสิทธิ์พูดที่นี่ไหม?” จางหงจูนพูดตำหนิ มองหน้าหลินอิ่งอย่างไม่พอใจ

“โอ้ หลินอิ่ง นายกล้าดีแล้วนะตอนนี้ กล้าทำตัวแบบนี้ต่อหน้าพวกเราเหรอ? คิดว่าตัวเองได้เกาะตระกูลหวางกิน เก่งมากเลยหรือ? นายไม่รู้สึกอายแม้แต่น้อยเลยเหรอ อยู่ข้างนอกทำให้ตระกูลจางขายหน้า” จางหงซวนพูดเสียดสี

เท่าที่เขาสองคนดูแล้ว หลินอิ่งเป็นแค่คนไร้น้ำยา ไม่มีความสามารถอะไรเลย อยู่ข้างนอกก็ทำได้แค่ไปเกาะคุณหนูลูกเศรษฐี ยังคิดว่าตัวเองมีความสามารถขนาดไหน?

แม้แต่ตระกูลผู้ดีเมืองรอบข้างยังให้คนมาจัดการเขา แค่คิดก็รู้ นี่มันผู้ชายที่ไร้ยางอายขนาดไหน

หลินอิ่งหัวเราะเย็นชา พูดว่า “ผมไม่อยากเสียเวลาพูดไร้สาระกับพวกคุณ ชื่อบริษัทเครื่องประดับจางซื่อพวกคุณอยากได้ใช่ไหม? เอาไปเลย”

จางหงจูนกับจางหงซวนทุ่มเทสร้างปัญหาทุกวิถีทางในบริษัท ตอนนี้ยังอยากได้ชื่อบริษัทจางซื่ออีก