บทที่ 234 เทเหล้าให้เต็ม

บทที่ 234 เทเหล้าให้เต็ม

สีหน้าหลินอิ่งไม่เปลี่ยน ดื่มชาไปคำหนึ่ง พูดอย่างเรียบเฉย “คริส คุณไม่ได้พูดกับพวกเขาให้ชัดเจนเหรอ?”

“แกรู้จัดท่านคริส?” ซูนเฉียงสีหน้าตกใจ มองหลินอิ่งอย่างไม่น่าเชื่อ เขาคิดไม่ถึง ลูกเขยไร้น้ำยาอย่างหลินอิ่งจะรู้จักคริสได้?

"หลินอิ่ง แกไอ้ไร้น้ำยาไม่รู้ที่ต่ำที่สูง ถึงแกจะรู้จักคุณคริส ท่านเรียกแกมาร่วมงานด้วย ก็ถือว่าเป็นบุญอันใหญ่หลวงแล้ว แกนึกว่าแกเป็นใคร?” ซูนเฉียงพูดจาสั่งสอนขึ้นมา “เห็นคุณคริสมาแล้ว ยังไม่ลุกขึ้นมาทักทายอีก? ท่านอยู่นี่แล้ว แกยังกล้านั่งที่ของท่านอีก?”

เท่าที่ซูนเฉียงคิด ไอ้ไร้น้ำยาอย่างหลินอิ่งก็ไม่รู้โชคดีอะไร ฐานะอย่างขยะแบบนี้ ตอนนี้ยังเกาะคุณคริสได้ แต่เสียดายก็ยังไร้น้ำยาอยู่ดี ไม่มีความคิดเอาเสียเลย เห็นคุณคริสแล้ว ยังกล้านั่งอยู่ตรงนั้นอีก?

“ท่าน หลินอิ่งคนนี้ผมรู้จัก ในเมืองชิงหยูนชื่อเสียงเลื่องลือว่าเป็นลูกเขยไร้น้ำยา ไม่รู้ว่ามันไปรู้จักท่านได้ยังไง ความเป็นจริงแล้วก็เป็นแค่คนไร้ประโยชน์” ซูนเฉียงสีหน้าเย้ยหยัน พูดกับคริสขึ้นมา “ท่านอาจจะไม่ค่อยรู้จักนายคนนี้ พาคนแบบนี้ ทำลายชื่อเสียงฐานะท่านเปล่าๆ”

คริสเริ่มหน้าแข็ง คิ้วกระตุก เขาคิดไม่ถึงว่าซูนเฉียงจะกล้าพูดจาเหยียดหยามประธานหลิน รนหาที่ตายจริงๆ

เขากำลังโมโหเตรียมจะด่าซูนเฉียง แต่เห็นว่าประธานหลินกำลังดื่มชาอย่างสบายใจ จึงไม่กล้ารบกวนประธานหลิน

ประธานหลินไม่แสดงอาการ เพิ่มความกล้าให้เขาร้อยเท่า ก็ไม่กล้าอารมณ์เสียต่อหน้าเขา

“ท่าน สั่งสอนคนชั้นต่ำแบบนี้ไม่สะดวก ผมทำแทนท่านเอง” ซูนเฉียงไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของคริสเลย มองไปที่หลินอิ่งอย่างเหยียดหยาม “ไอ้ไร้น้ำยาแกปัญญาอ่อนเหรอ? ยังไม่ลุกขึ้นให้คุณคริสนั่งอีก? ยืนไปด้านข้างยกน้ำชาให้พวกเรา ที่นี่ แกไม่มีสิทธิ์นั่ง”

ซูนเฉียงโมโหใส่หลินอิ่ง นี่เป็นสถานที่ที่คริสจะแนะนำคนใหญ่โตให้เขารู้จัก คนไร้น้ำยาแบบนี้เข้ามาได้ยังไง ยังไปนั่งตำแหน่งประธาน รนหาที่ตายจริงๆ

หลินอิ่งหัวเราะเย็นชา มองไปที่คริส

คริสรู้สึกใจหวิว เขาจ้องซูนเฉียงอย่างโมโห

“ใช่แล้ว ท่านบอกว่าจะพาผมมาเจอคนใหญ่โตท่านหนึ่ง ตอนนี้เราควรจัดการสถานที่ให้เรียบร้อย รอท่านนั้นเข้ามา?” ซูนเฉียงพูดอย่างระมัดระวัง

“ใช่แล้ว ท่าน ท่านมาคุยเรื่องสำคัญ พวกเราจะให้ไอ้ไร้น้ำยานี่มาบ่อนทำลายไม่ได้” หลุยส์ก็พูดตาม

คริสสีหน้าไม่ดี ซูนเฉียงสองคนนี้ช่างโง่จนมองคนไม่ออก พระอยู่ตรงหน้าแล้วยังไม่รู้จักไหว้อีก

คริสพูดเสียงต่ำ “คนใหญ่คนโตที่ฉันจะแนะนำให้พวกเธอรู้จัก นั่งประจำที่แล้ว พวกเธอสองคนนั่งลง”

“หา?” ซูนเฉียงสีหน้าตกใจ หัวใจเต้นเร็ว ถามอย่างสงสัย “ท่าน คนที่ท่านบอกก่อนหน้านี้ คือเขาเหรอ?”

หลุยส์ก็สีหน้าตกใจ มองหลินอิ่งอีกครั้ง แล้วรีบหันกลับมามองคริส “ท่าน ท่านไม่ได้ล้อพวกเราเล่นใช่ไหม?”

นี่มันสถานการณ์อะไร? คนใหญ่โตที่ท่านคริสจะแนะนำให้พวกเขารู้จัก คือไอ้ไร้น้ำยาหลินอิ่ง? เป็นไปได้ยังไง?

คราวนี้ ซูนเฉียงกับหลุยส์รู้สึกตกใจ หัวใจเต้นแรงเหมือนจะกระเด็นออกมา?

ถ้าไม่ใช่เพราะคริสพูดออกจากปากตัวเอง ตีเขาสองคนให้ตายก็ไม่เชื่อ ไอ้ไร้น้ำยาหลินอิ่งที่ใครก็รู้จัก ทำไมถึงกลายเป็นที่พึ่งของประธานบริษัทข้ามชาติใหญ่โตอย่างคริสได้?

ทันใดนั้น สมองของทั้งสองคนรู้สึกมึนงงไปหมด ไม่อยากเชื่อ

ส่วนคริสก็เข้านั่งที่ตำแหน่งรองประธาน เอ่ยปากพูด “พวกโง่ทั้งสองคน ยังไม่รีบนั่งลงขอโทษอีก อยากตายหรือไง?”