บทที่ 238 มาอีกต้องตายหมด

บทที่ 238 มาอีกต้องตายหมด

ใจกลางเมือง อาคารจางซื่อใหม่ ตกแต่งอย่างสวยหรู ภายในออฟฟิศชั้น32 กงซุนเฟยเจี้ยนนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน มีกาน้ำชาวางอยู่บนโต๊ะ เขาหลับตาเบาๆ ค่อยๆลิ้มรสชาชั้นดี

ออฟฟิศชั้นนี้เป็นสถานที่ส่วนตัวของกงซุนเฟยเจี้ยน ห้ามไม่ให้ใครเข้าไป แม้กระทั่ง

เวลานี้ มีบอดี้การ์ดสีหน้าจริงจังยืนเรียงแถวกันอยู่ที่ทางเดินประมาณยี่สิบสามสิบคน

เสียงดังติ๊ดติ๊ดสองครั้ง โทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะของกงซุนเฟยเจี้ยนดังขึ้น

“ฮัลโหล พี่รอง ผมเอง เฟยเจี้ยน” กงซุนเฟยเจี้ยนรับโทรศัพท์ พูดอย่างจริงจัง

“เฟยเจี้ยน นี่ก็ไปเมืองตงไห่เป็นเดือนแล้ว ทำไมยังจัดการธุระไม่เสร็จ? ทำไมหลินอิ่งยังไม่ตาย?” ในโทรศัพท์ เป็นเสียงของคนที่เต็มไปด้วยคำต่อว่า

“พี่รอง วางใจได้ ผมตามสืบเรื่องหลินอิ่งมาครึ่งเดือนกว่าแล้ว วันนี้ส่งคนไปจัดการแล้ว คืนนี้พี่ได้รับข่าวดีแน่นอน” กงซุนเฟยเจี้ยนพูดอย่างมั่นใจ

“แบบนี้ก็ดี จัดการหลินอิ่งแล้วก็รีบกลับมณฑลเกาหยาง สถานการณ์ในบ้านมีการเปลี่ยนแปลง ทางด้านหัวหน้าค่อนข้างระวังจัดการยาก เป็นเพราะการก่อกวนของหลินอิ่งครั้งก่อน ทำให้พวกเราต้องเดือดร้อนไปด้วย ต้องทำการวางแผนใหม่” กงซุนเฟยเทียนพูด

“ใช่”

พูดจบ วางสายไป กงซุนเฟยเจี้ยนขมวดคิ้ว สายตาเฉียบคม

เขาเป็นคนที่กงซุนเฟยเทียนเจ้าบ้านรองตระกูลกงซุนส่งมา ครั้งที่แล้ววางแผนอย่างดี ดูแล้วนายท่านจะจากไปแล้ว สามารถยึดอำนาจได้ แต่กลับมีหลินอิ่งโผล่มา ช่วยชีวิตนายท่านไว้ได้

ทำให้แผนการของพวกเขาล้มเหลว จนถึงวันนี้แล้วก็ยังขึ้นครองตำแหน่งไม่ได้ ทางกลับกันเพราะเรื่องในตระกูลกงซุนครั้งที่แล้วตำแหน่งภายในร่วงลงอย่างเร็ว ทำให้นายท่านเกิดความระแวง สถานการณ์ย่ำแย่

ทุกอย่างนี้ เป็นเพราะหลินอิ่งคนเดียว

คิดถึงตรงนี้ กงซุนเฟยเจียนก็รู้สึกโมโห หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กำลังจะโทรไปเร่งให้กงซุนฉางเฟิงให้รีบจัดการหลินอิ่ง

เสียงดังปัง

เวลาเดียวกัน ประตูออฟฟิศถูกคนถีบออก ชายต่างชาติคนหนึ่งสีหน้าโหดเหี้ยมเดินเข้ามา

“แกเป็นใคร?” กงซุนเฟยเจี้ยนสีหน้าเย็นชา เงยหน้าขึ้นมองหน้าฮาเดสที่บุกเข้ามา

จากนั้น ชายหนุ่มเสื้อคลุมสีดำ ก็เดินเข้าออฟฟิศด้วยสายตาเย็นชา และนี่ทำให้สีหน้ากงซุนเฟยเจี้ยนเปลี่ยนทันที มองอย่างไม่น่าเชื่อ

“หลินอิ่ง? แก? แกมาที่นี่ได้ยังไง?” กงซุนเฟยเจี้ยนถามอย่างสงสัย รู้สึกไม่ค่อยปกติ

กงซุนฉางเฟิงไปไหนแล้ว? ไม่ได้ไปฆ่าหลินอิ่งเหรอ?

ทำไมถึงกลายเป็นหลินอิ่งมาหาถึงที่ ยังหามาถึงที่ซ่อนตัวของเขาอีก หรือว่าการลงมือของกงซุนฉางเฟิงมีปัญหา?

ทันใดนั้น กงซุนเฟยเจี้ยนรู้สึกหวาดกลัว เขาคอยจับตาหลินอิ่งในที่ลับตลอด ทีนี้ กลับถูกหลินอิ่งเข้ามาหาถึงที่ จนทำให้รู้สึกตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

“ขวางมันไว้” กงซุนเฟยเจี้ยนโบกมือ โบกมือให้กับบอดี้การ์ดที่อยู่ในออฟฟิศ

เพี้ยวทีเดียว บอดี้การ์ดยี่สิบกว่าคนก็ดึงท่อนไม้ออกมา สะบัดท่อนไม้ไปที่ตัวหลินอิ่งกับฮาเดส

หลินอิ่งไม่ขยับ ฮาเดสก็พุ่งเข้าไปแล้ว ปังปังปังก็หักท่อนไม้จนหัก คนละหมัด ทั้งต่อยทั้งเตะก็ซ้อมพวกบอดี้การ์ดพวกนั้นจนล้มไปกับพื้น นอนร้องโอดโอย