บทที่ 241 เตรียมกำหนดการเดินทาง

บทที่ 241 เตรียมกำหนดการเดินทาง

จางฉีโม่นึกถึงคราวก่อนที่หลินอิ่งตั้งชื่อให้จี้สร้อยคอว่า “King of the world” ดูเป็นศิลปะมาก

หลินอิ่งครุ่นคิดเสร็จก็พูดขึ้นมาว่า “อย่างนั้นก็ใช้ชื่อของคุณ เปลี่ยนชื่อเป็นบริษัทเครื่องประดับฉีซื่อ”

จางฉีโม่ไตร่ตรองอยู่สักพัก ก็พยักหน้า รู้สึกว่าใช้ได้ จำง่ายดี

“ฉีโม่ งานเครื่องประดับที่คุณพูดถึงเรื่องราวเป็นอย่างไร วางแผนจะจองตั๋วเครื่องบินเมื่อไหร่?” หลินอิ่งถาม

จางฉีโม่คิดแล้วก็ตอบว่า “เป็นเที่ยวบินเช้าวันพรุ่งนี้ ฉันจองตั๋วให้คุณไว้แล้ว”

“งานเครื่องประดับตี้จิงในครั้งนี้ ยิ่งใหญ่มาก เรียกว่าเป็นงานมโหฬารระดับสูงในวงการโลก พนักงานทั่วไปในวงการไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้าร่วมได้” จางฉีโม่พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ครั้งนี้เพราะหัวหน้าสมาคมจูจากสมาคมเครื่องประดับเมืองตุงไห่ชักชวนให้ฉันไป ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้บัตรเชิญเข้างาน”

“จริงสิ หลินอิ่ง เมื่อกี๊คุณบอกว่า คุณมีเพื่อนอยู่ตี้จิง? เป็นเพื่อนที่ทำเกี่ยวกับเครื่องประดับหรือเปล่า?” จางฉีโม่ถามด้วยความแปลกใจ

หลินอิ่งพยักหน้าพูดว่า “ใช่แล้ว ที่ตี้จิงผมมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง ถือว่าเป็นคนมีน้ำหนักในวงการเครื่องประดับ”

เพื่อนที่ตี้จิงที่เขาพูดถึง ก็คือจื๋อเฉิงนั่นเอง

หยูจื๋อเฉิงเป็นบุคคลที่มีน้ำหนักในเมืองตี้จิงคนหนึ่ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เวลานี้เป็นผู้แถลงการณ์แทนตระกูลฉีแห่งเมืองตี้จิงอย่างนอกหน้า ในตี้จิงไม่ว่าจะอุตสาหกรรมไหนแค่เขาเอ่ยปากก็มีเสียงขานรับแน่นอน

กิจการตระกูลฉีที่เขาชิงกลับมา ก็เป็นกิจการเครื่องประดับ ในด้านทรัพยากรมีไม่น้อยแน่

“แบบนี้ดีเลย หัวหน้าสมาคมจูแห่งเมืองตุงไห่ดูเหมือนไม่ค่อยมีทรัพยากรอะไรในตี้จิง แล้วยังเป็นคนละโมบ เชิญชวนบริษัทที่อยากขึ้นตำแหน่งประธานสมาคมเครื่องประดับ โดยเปิดราคาที่สองล้านหยวน แล้วก็ ทำตัวเป็นสิงโตคอยอ้าปากสวาปามตามมาทีหลัง” จางฉีโม่ขมวดคิ้วพูด

ถ้าไม่เพราะพื้นฐานบริษัทอ่อนแอ ไม่มีแหล่งทรัพยากรจากต่างเมืองเข้ามา แต่เพื่อสร้างแรงประชาสัมพันธ์จึงต้องเข้าร่วมงานเครื่องประดับงานนี้ เธอไม่อยากเป็นตัวโง่ที่ตามคนไม่ทัน เป็นหมูให้หัวหน้าสมาคมจูฆ่า เอะอะอะไรก็อ้าปากจะเอาค่าชักนำเป็นล้านขึ้น

“ไม่ต้องไปหาคนอื่นให้ช่วยชักนำอีก วางใจเถอะ ฉีโม่ เพื่อนผมที่อยู่ตี้จิงพึ่งได้” หลินอิ่งพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “พอถึงตี้จิงแล้ว ผมจะจัดเตรียมเรื่องทุกอย่างให้คุณอย่างเรียบร้อย”

จางฉีโม่พยักหน้า คงความคาใจเอาใจ เธอสงสัยมาตลอดว่าตัวตนที่แท้จริงของหลินอิ่งเป็นอย่างไร ไปเอาอำนาจมากมายอย่างนี้มาจากไหน

คราวก่อนที่หลินอิ่งไปตี้จิงมา หลังจากกลับมาถึงก็กดตระกูลหวางจนโงหัวไม่ขึ้น หรือว่า หลินอิ่งเกิดที่เมืองตี้จิง?

พอดีเลย เที่ยวนี้ไปตี้จิงต้องไปสืบดูเสียแล้ว

มีเสียงแกร่กๆ ดังขึ้น

ในเวลานี้เอง ประตูวิลล่าอยู่ๆ ก็ถูกกุญแจเปิดออก

ลู่หย่าฮุ่ยสองผัวเมียกลับมาแล้ว พอทั้งสองคนเข้าประตูมา เห็นหลินอิ่ง ก็ชักสีหน้าทันที สายตาหดหู่

“พ่อแม่ กลับมาแล้วเหรอ หนูมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย พรุ่งนี้หนูจะไปตี้จิง สักสิบวันถึงครึ่งเดือน” จางฉีโม่ทักทาย พูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“ฉีโม่ ใช่เรื่องที่หัวหน้าสมาคมจูพูดถึง งานเครื่องประดับตี้จิงใช่ไหม” ลู่หย่าฮุ่ยก็สอนขึ้นมาทันที “เรื่องนี้เป็นเรื่องดี ทางหัวหน้าสมาคมจูกับแม่สนิทกัน คุ้นเคยกันมานาน ลูกไปเมืองตี้จิงแล้วต้องฟังสิ่งที่หล่อนเตรียมการไว้ให้”

พูดจบ ลู่หย่าฮุ่ยก็มองหลินอิ่งอย่างรำคาญใจพูดว่า “แล้วก็นะ ฉีโม่ หลินอิ่งเขามาที่วิลล่าทำไมอีก แม่เคยบอกลูกไว้ไม่ใช่เหรอ? ว่าครอบครัวเราตัดขาดจากคนคนนี้แล้ว! ต่อไปอย่าไปมาหาสู่กับเศษสวะคนนี้อีก”