บทที่ 242 จับตาดูตระกูลกงซุน

บทที่ 242 จับตาดูตระกูลกงซุน

“ท่านอิ่ง ที่ท่านพูดมาเป็นปัญหาเล็กนิดเดียว” หยูจื๋อเฉิงพูดขึ้นมา “ผมช่วยท่านจัดการทรัพย์สินของตระกูลหลินทั้งหมดแล้ว ในทรัพย์สินนี้มีเครือหยกอัญมณีข้ามชาติขนาดใหญ่อยู่หลายเครือ สุ่มเลือกมาจากในนี้สักคน ก็เป็นรุ่นพี่วงการเครื่องประดับของประเทศหลุงได้หมด”

“อืม ไม่เลว” หลินอิ่งพูด

ไม่ต้องสงสัยในความสามารถของหยูจื๋อเฉิงเลย ยังไงเขาก็วางใจเป็นพิเศษ

ในอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ของเขาในเมืองตี้จิง ภายใต้การจัดการของหยูจื๋อเฉิง ก็โคจรไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

“จริงสิ ท่านอิ่ง พรุ่งนี้ท่านจะมาถึงกี่โมงขอรับ? ผมจะได้เตรียมตัวไปรับ” หยูจื๋อเฉิงถาม

“เรื่องมารับไม่ต้องหรอก พอถึงแล้วฉันจะโทรหานาย ไปหานายเอง” หลินอิ่งบอก

“ขอรับ” หยูจื๋อเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงสงสัย “จริงสิ ท่านอิ่ง ก่อนหน้าผมทำตามที่คุณสั่ง แอบสืบร่องรอยของตระกูลเหวินมาตลอด ช่วงนี้ผมได้ข่าวมาข่าวหนึ่ง เกี่ยวกับตระกูลเหวิน แต่เพราะลูกน้องกำลังดำเนินการสืบอยู่ ยังสถานการณ์ความเป็นจริงยังไม่ได้รับการยืนยัน จึงไม่ได้รายงานท่านแต่แรก”

“อ้อ? นายสืบได้ความแล้วเหรอ?” หลินอิ่งดูมีความสนใจ “เอาอย่างนี้แล้วกัน พรุ่งนี้เจอกันค่อยบอกรายละเอียดกับฉัน”

“ขอรับ”

เสียง “ตึ๊ด” ดังขึ้น หลินอิ่งวางสายลง เอนตัวลงบนเบาะหลัง สายตาค่อยๆ ดูลึกขึ้น

นึกไม่ถึงว่า หยูจื๋อเฉิงจะสืบพบเบาะแส

จากนิสัยที่เข้มงวดของหยูจื๋อเฉิง ถ้าไม่แน่ใจในข่าวว่าจริงหรือปลอม ก็จะไม่เอ่ยขึ้นมาต่อหน้าเขา

บางที การเดินทางไปตี้จิงครั้งนี้อาจจะเก็บเกี่ยวอะไรได้บ้าง……

20 นาทีผ่านไป หลินอิ่งก็กลับถึงสวนดอกไม้ในวิลล่าบนเกาะเทียม

ภายในสวน กงซุนฉางเฟิงนั่งอยู่บนโต๊ะน้ำชาด้วยท่าทางระวังตัว หัวใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ

ในบริเวณรอบๆ มีบอดี้การ์ดสิบกว่านายยืนตามจุดต่างๆ เตรียมความพร้อมอย่างเข้มงวด

หลังจากถูกฮาเดสซ้อม กงซุนฉางเฟิงก็ถูกพาตัวมาที่เกาะเทียม นั่งอยู่กับที่ด้วยจิตใจที่หวาดผวาอยู่นานแล้ว รอหลินอิ่งทำธุระเสร็จกลับมา

ในสายตาของกงซุนฉางเฟิง หลินอิ่งมีความลึกลับมากจริงๆ นึกไม่ถึงว่าจะมีฐานลับอยู่เมืองชิงหยูนเช่นนี้ บนเกาะเทียมแห่งนี้ทั้งหมดเป็นคนชุดดำที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี

อีกทั้งเมื่อก่อนที่ตัวเองตามสืบข้อมูลหลินอิ่ง กลับสืบไม่ได้ข่าวคราวอะไรเลย!

ไม่รู้ว่า สุดท้ายหลินอิ่งจะจัดการกับเขาอย่างไร

กงซุนฉางเฟิงใช้เวลาอยู่นาน ครุ่นคิดที่มาของหลินอิ่งนับไม่ถ้วน แต่ทำอย่างไรก็คิดไม่ออก ว่าคนเทวดานี่โผล่มาจากไหน

จากฝีมือของกงซุน สามารถล้มบอดี้การ์ดชุดดำได้ทุกเมื่อ แล้วก็หลบหนีไป แต่เขากลับไม่กล้าทำเช่นนี้ เพราะถ้าหลินอิ่งโกรธจริงๆ ขึ้นมา เขาก็สงสัยเหมือนกันว่าแก๊งหยางเหมินที่อยู่เบื้องหลังเขาจะปกป้องเขาได้หรือไม่

ในขณะที่เขาหวาดผวาไม่เป็นสุข หลินอิ่งพาฮาเดสเดินเข้าสู่สวนดอกไม้อย่างช้าๆ

หลินอิ่งลากเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งมานั่ง หยิบกาน้ำชารินชาลงในถ้วย

“ประธานหลิน”

พอหลินอิ่งมาถึง กงซุนฉางเฟิงก็รีบยืนขึ้น ด้วยท่าทางระมัดระวัง

“ประธานหลิน ช่วงเวลานี้ผมคิดได้แล้ว ผมจะทำงานให้คุณ” กงซุนฉางเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก พูดด้วยความเคารพว่า “ถ้าคุณยินยอม ผมอยากขอเข้าแก๊งคุณ ฝึกฝนการต่อสู้”