บทที่ 250 ข่าวของตระกูลเหวิน

บทที่ 250 ข่าวของตระกูลเหวิน

“ค่ะ คุณชายสวี ฉันจะจับตาดูสองสามีภรรยานั่นไว้ จากอิทธิพลของคุณ ถ้าจะรับมือกับเศษสวะหลินอิ่งนั่นจริงๆ มันก็เป็นแค่เรื่องเล็ก” จูฟางพูดด้วยท่าทางสอพลอ

ในใจของเธอ คิดว่าสวีเหอต่างหากที่เป็นเสาหลัก ไอเศษสวะหลินอิ่งไม่รู้ว่าไปประจบถังฮุยที่ไหนมา ก็แค่รู้จักบุคคลใหญ่โตเท่านั้นเอง จะมาสู้กับสวีเหอที่มาจากตระกูลตี้จิงได้อย่างไร?

เดี๋ยวรอกลับไปถึงเมืองตุงไห่ เจ้าหลินอิ่งก็ต้องคืนสู่สภาพเดิม สุดท้ายก็คือผู้ชายเศษสวะที่เกาะเมียกินเท่านั้นเอง

โชคดีที่ได้รู้จักบุคคลใหญ่โตอย่างถังฮุย แล้วอย่างไรล่ะ? อย่างมากก็เป็นสุนัขให้ถังฮุยเท่านั้นเอง?

“ดี พี่จู จัดการเรื่องนี้ให้ผมเรียบร้อย ธุรกิจทางบริษัทสามีคุณ ผมจะติดต่อช่องทางการค้าใหม่ให้” สวีเหอกล่าว

“ได้ เช่นนั้นก็ขอขอบคุณคุณชายสวีมากๆ” จูฟางพูดด้วยความยินดี

เธอทุ่มสุดตัวประจบประแจงสวีเหอ ก็เพราะในมือของสวีเหอกุมทรัพยากรวงการธุรกิจเอาไว้ สามารถช่วยเหลือบริษัทอัญมณีของครอบครัวเขาได้ แล้วเปลี่ยนเป็นผลประโยชน์ได้โดยตรง

“จางฉีโม่กับสามีอีกไม่กี่วันจะไปร่วมงานเครื่องประดับเมืองตี้จิง ใช่ไหม? หึ ล่วงเกินฉัน แล้วยังคิดจะทำการค้าที่เมืองตี้จิง?” สวีเหอพูดด้วยท่าทางเคร่งขรึม เอามือถือออกมาโทร

เขาไม่สามารถทำอะไรถังฮุยได้ แต่ว่า บุคคลที่เขาพึ่งพาได้ในตระกูลสวี สามารถกดดันถังฮุยได้ในระดับหนึ่ง!

โดยเฉพาะพี่ใหญ่ฝ่ายพ่อที่มีอิทธิพลมาในตระกูลสวีคนนั้น แถมยังเป็นคนชอบเรื่องโลกีย์ ถ้าให้เขาเห็นฉีโม่หญิงสาวที่สวยงามหยดย้อย ต้องคิดหาทางลงมือแน่นอน

พอถึงเวลานั้น รอดูไอ้เศษสวะหลินอิ่งจะจัดการอย่างไร?

สวีเหอคิดแผนชั่วอยู่ในใจ สีหน้าค่อยๆ เผยยิ้มที่เย็นยะเยือกออกมา

ส่วนอีกด้านหนึ่ง หลินอิ่งภายใต้การนำทางของถังฮุย ขึ้นลิฟต์มาที่ห้องโถงที่หรูหราบนชั้น12

ชั้น12 เป็นหอประชุมของโรงแรมจงเทียน และก็เป็นสถานที่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ราวกับตำหนักทอง รอบด้านเป็นวัสดุที่แพงที่สุด กระทั่งผนังก็เป็นทองคำฝังหยก

ในเวลานี้เอง แนวทางเดินมีบอดี้การ์ดยืนเรียงแถวอย่างกวดขัน พอเห็นการมาของหลินอิ่งกับถังฮุย ต่างก็ทำความเคารพ

จางฉีโม่ทำท่าฉงนตามมาข้างหลัง รู้สึกถึงอำนาจนี้ยิ่งใหญ่มาก ราวกับเป็นสถานที่สำหรับบุคคลที่ยิ่งใหญ่อาศัยอยู่ ช่างโอ่อ่าเสียจริง

แล้วก็ไม่รู้ว่า เพื่อนของหลินอิ่งคนนี้คือใคร ดูช่างยิ่งใหญ่ในตี้จิงเหลือเกิน?

แค่ลำพังโรงแรมจงเทียนแห่งนี้ ในอาณาจักรตี้จิง มูลค่ากิจการแห่งนี้มีมูลค่ามหาศาลไม่จำกัด ถึงขั้นมีแต่เงินก็ไม่สามารถที่จะทำธุรกิจเช่นนี้ได้

“ท่านอิ่ง!”

ขณะเดินตามแนวทางเดิน หยูจื๋อเฉิงยืนรออยู่ที่หน้าประตูสำนักงาน โค้งคำนับทักทาย ตั้งใจรอการมาถึงของหลินอิ่ง

หลินอิ่งค่อยๆ พยักหน้า มองไปยังจางฉีโม่ พูดอย่างจริงจังว่า “ฉีโม่ คุณนั่งรอข้างนอกก่อน ผมจะคุยธุระกับเพื่อนหน่อย”

“ได้ค่ะ” จางฉีโม่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง นั่งรออยู่ที่โซฟา

เธอเห็นหลินอิ่งกับหยูจื๋อเฉิงหันหลังเข้าไปในห้องทำงาน ก็เท้าคางครุ่นคิด

ไม่นาน ถังฮุยก็พาบริกรสองคนเข็นรถอาหารมา นำขนมที่ประณีตบนรถเข็น ติ่มซำ น้ำซุป ผลไม้ วางไว้บนโต๊ะตรงหน้าจางฉีโม่

“ขอบคุณ” จางฉีโม่ตอบกลับอย่างเกรงใจ มองติ่มซำอันโอชะแต่ละจานที่ประณีตบนโต๊ะด้วยความฉงน

“คุณนายหลิน เชิญรับประทานขอรับ นี่เป็นสิ่งที่พวกเราผู้ใต้บังคับบัญชาควรทำ ไม่ต้องเกรงใจ” ถังฮุยกล่าวด้วยความนอบน้อม